وحید اشتری کنشگر اجتماعی اخیرا در توییتی از تصمیم ابومحمد جولانی برای الغای خدمت اجباری سربازی در سوریه تقدیر کرده‌است. این توییت بیشتر یادآور خطرناک شدن تبدیل تصمیمات امنیتی به جدلهای استادیومی است. تصمیمات امنیتی سخت که بجای طرح در محافل تخصصی به جدلهای استادیومی و تقلیل به ماجرای عاطفی سیلی خوردن یک سرباز (که البته ناگوار است) تبدیل شود. الغای سربازی و نظام سربازگیری در کشورهایی که زیر بحرانهای امنیتی هستند ناشی از تحمیل به کشور شکست خورده بوده‌است به این معنا که الغای سربازی نوعی ممنوعیت برای کشوری بوده که در یک جنگ شکست خورده و این تحمیل از طرف کشور پیروز بر جامعه شکست خورده اجبار شده‌است. امر سربازگیری اگر چه در ارتش امپراتوریهای کهن هم وجود داشت ولی در ایران به معنی عبور از نظام ایلاتی به دولت نوین است: از مطالعه تاریخ جهان میفهمیم که الغای سربازی عمدتا پس از شکست یک کشور در جنگ رخ داده است نخستین نمونه آن الغای سربازی در فرانسه پس از شکست ناپلئون از دولتهای اروپایی پس از قدرت رسیدن مجدد خانواده بوربون بود؛ چیزی که در منشور ۱۸۱۴ به فرانسه تحمیل شد؛ پیشتر در قانون موسوم به "جردن" خدمت سربازی اجباری شده بود. در نمونه دیگر کشور برمه بعنوان دارنده یکی از قدیمی ارتش‌های منظم آسیایی که دارای نظام سربازگیری موسوم به "آحمودان" بود پس از شکست خانواده کومبانگ از بریتانیا و انحلال ارتش برمه طی کنوانسیون ۱۸۸۶، خدمت سربازی مردم برمه‌ای لغو میشود و بریتانیا شروع به آموزش نظامی اقلیتهای برمه همچون کاچین‌ها میکند؛ ضمن اینکه بریتانیا اقدام به برداشت منابع ارزشمند برمه همچون یاقوت کرد. امپراتوری اتریش-مجارستان هم که یکی از قدرتهای مهم اروپا در ابتدای قرن بیستم بود؛ پس از پیمان سن‌ژرمن نیز محروم از خدمت سربازی شد. چنین بلایی نیز سر آلمان پس از جنگ اول جهانی و پس از پیمان ورسای آمد و دولت وایمار نیز محروم از سربازگیری شد؛ در قرن بیستم سیاهان نیز در رژیم آپارتاید افریقای جنوبی محروم از خدمت سربازی بودند. در دوران نزدیکتر هم در عراق پس از اشغال امریکا و حال سوریه یوگسلاویزه شده پس از اسد شاهد انحلال نظام سربازگیری هستیم. نکته جالب اینجاست که یک فعال  سیاسی که خود را کنشگر و بعضا لیدر حرکت اجتماعی می‌انگارد؛ نسخه تسلیمی که بر کشورهای شکست‌خورده تحمیل شده را برای ایران به مثابه جایزه و مزیت می‌انگارد. ارائه چنین نسخه‌هایی آن هم وسط مهمترین تعارضات امنیتی چند دهه اخیر کودکانه است و ریشه در ندانستن معمای امنیتی تاریخی ایران در منطقه دارد. https://t.me/Seidnima70/4285

مسخره کردن و تیکه انداختن به آقای پزشکیان در بهترین حالت، اولویت ندارد، مثل پرداختن به فرهاد فتحی. این کارها اولویت را کم‌رنگ می‌کند و مخاطب و خودمان را به اشتباه می‌اندازد.

این چند روزه، سوریه مرا به مرز سکته کشاند؛ شاید شما را هم. می‌خواهید با قضیۀ سوریه بیشتر آشنا شوید؟ این صدا را گوش دهید؛ از دو تن از متخصص‌ترین‌ها: آقایان صمدزاده و معصومی زارع. https://t.me/TamamRokhMedia/154

بعضی چیزها را فقط‌وفقط خدا می‌داند و حتی پیامبرش را از آن مطلع نمی‌سازد. مانند زمان قیامت (الاعراف: ۱۸۷)

چه مسئول این قطعی برق مسئولین دورۀ رئیسی باشند، چه روحانی و چه پزشکیان، همه‌وهمه بابت این خسارت سهمگینی که از قطع برق به مردم وارد می‌شود، باید مجازات شوند؛ آن هم مجازات حداکثری. آه که چقدر مملکت خرتوخر شده؛ انگار نه مجلسی هست، نه قوۀ قضائیه‌ای، نه دولتی! واقعاً چه کردید با مردم و اعتماد مردم! واقعاً وقتش نیست که مجلس یک تحقیق‌وتفحص بابت این موضوع راه بندازه؟! دستگاه‌های اطلاعاتی خوابن؟! والله حکمرانی را با خوش‌گذرانی، تفریح و علافی اشتباه گرفته‌اند. چه سفاهتی! مقصرش هم از یک جهت خود ما هستیم که به هرکسی رأی می‌دهیم؛ چه برای شورای شهر، چه برای مجلس و چه برای ریاست جمهوری!

این صدا، افسانه بودن یک چیزو به چالش می‌کشه: اینکه «مسئولین فلان کار خاص رو انجام نمی‌دن چون حتما از یک چیزی خبر دارن که ما نمی‌دونیم»

نه اینکه مؤمن همین پنج ویژگی را داشته باشد، ولی باید این پنج ویژگی را داشته باشد! ۱. یاد خدا دلش را می‌لرزاند، تکانش می‌دهد. ۲. وقتی آیات خدا بر او خوانده می‌شود ایمانش زیادتر می‌شود. ۳. خدا تکیه‌گاه اوست. این از ویژگی دلی؛ اما ویژگی‌های رفتاری؟ ۴. نماز ۵. انفاق این پنج ویژگی، سراسر قرآن را پر کرده‌. یک نکته دربارۀ زیاد شدن ایمان بگویم: اینکه مؤمن هرچند به خدا و... اعتقاد داره اما وقتی آیات قرآن را می‌خواند، شور و اشتیاقش برای حرکت به سمت خدا بیشتروبیشتر می‌شود. این شور و اشتیاق و ارادۀ برای حرکت همان ایمان است (الانفال: ۵). حالا ما توصیه می‌کنیم ترجمۀ قرآن را بخوانید که این فایده را داشته باشد، حتی اگر عربی آن را نخواندید، عده‌ای مقاومت می‌کنند! #قرآن

بسم الله الرحمن الرحیم مروری بر کتاب ده غلط مشهور دربارۀ اسرائیل یکم: درباره نویسنده ۱. بااینکه اسرائیل را می‌بینیم که چه بلای خانمان سوزی شده، اما باز هم پرسش‌هایی از این طرف و آن طرف می‌آیند و ذهنمان را مشغول می‌کنند و نتیجۀ این مشغولیت‌ها این شده که این جنایات برای ما کم‌رنگ‌تر به‌نظر می‌رسد. ۲. اما بعضی چیزها، این گردوغبارها را برایمان کنار می‌زنند تا بتوانیم صحنه را روشن‌تر ببینیم؛ مثل اینکه یک یهودی‌ای که تابعیت اسرائیل دارد بیاید و داستان اسرائیل را آنطور که هست برای ما شرح دهد. ۳. ایلان پاپه همانی است که دنبال آن می‌گردیم. او را در سطح جهان، به‌عنوان یک مورخ مطرح می‌شناسند؛ نویسنده‌ای پرکار در زمینۀ تاریخ فلسطین. ۴. توجه کنیم! با اینکه ایلان پاپه به رژیم صهیونیستی انتقاد دارد، اما او یک اسرائیلی است و از بن دندان به ضرورت حیات این رژیم اعتقاد دارد. به‌همین دلیل اساساً در کتاب‌های او هیچ اثری از نابودی رژیم و بازگرداندن فلسطین، از بحر تا نهر،‌به خود فلسطینیان نیست. ۵. دراین‌صورت راه‌کار پاپه برای حل‌وفصل قضیۀ فلسطین چیست؟ ان‌شاءالله خواهیم رسید.

مردم مخصوصاً از دو سه ماه پیش، شدیدتر دارن نا امید می‌شن. یکی از راه‌های جلوگیری اینه که به جای اینکه وقتمونو بذارم برا اینکه به این تصویر و آن فیلم از آقای پزشکیان گیر بدیم، سند و مدرکی بیاریم که آقای رئیسی تو این موقعیت‌ها چه می‌کرد. یا اینکه توی مناظره‌ها چه چیزایی گفته شد. #اولویت

با اینکه سوریه، لبنان، فلسطین و عراقو می‌بینه و می‌بینه که آمریکا برجامو به‌هم زد، بازم فکر می‌کنه آمریکا دنبال کار راه‌اندازیه و این جلیلیه که باعث و بانی همۀ مشکلات ماست.

آقای قالیباف عزیز! نمی‌خواید بابت این قطعی برق یک تحقیق و تفحص را بندازید؟ آقای اژه‌ای بزرگوار! نمی‌خواید خدا نکرده ترک فعلارو پیگیری کنید؟