✅ تابلوی استاد فرشچیان ✔️ بیانات مقام معظم رهبری ۱۳۷۲/۰۶/۱۰ 🔹 من هر وقت تابلوی آقای فرشچیان را -که خود ایشان چند سال قبل به من داده- نگاه کرده‌ام، گریه کرده‌ام؛ با این‌که من سینه‌ام پُر است از روضه‌های صبح عاشورا و عصر عاشورا. چه کسی بیشتر از ماها می‌داند که در این‌باره چه نوشته‌اند و چه خوانده‌اند و چه گفته‌اند؟ می‌گویند آدم‌هایی که اهل این چیزها هستند، خودشان گریه نمی‌کنند؛ ولی ما درعین‌حال که این همه روضه بَلَدیم، آقای فرشچیان دارد روضه‌یی می‌خواند که ماها را می‌گریانَد. این چه هنرِ پُرفایده و پُرمغز و پُرمعنایی است که یک‌نفر هنرمند می‌تواند این حالت را به وجود بیاورد؟! @Nardebane_feghahat

به لاریجانی می‌گید که دربارۀ بمب اتم صحبت کنه؛ به ولایتی هم می‌گید که بگه کوریدور به گورستان مزدورای آمریکا تبدیل می‌شه؛ تا بچه حزب‌اللهی‌ها آروم بگیرن؛ تا خودتون بدید بره. این مخدر تا حالا که جواب داده! پزشکیان

نکته‌ای سرنوشت ساز ... مرحوم علامه حسن‌زاده رضوان الله تعالی علیه: 🔹وقتی گیلاس با بند باریکش به درخت متصل است، همه عوامل در جهت رشدش در تلاش‌اند. باد باعث طراوتش می‌شود، آب باعث رشدش می‌شود و آفتاب پختگی و کمال می‌بخشد. 🔹امّا به محض پاره شدن آن بند و جدا شدن از درخت، آب باعث گندیدگی، باد باعث پلاسیدگی و آفتاب باعث پوسیدگی و ازبین رفتن طراوتش می‌شود. 🔹بنده بودن یعنی همین، یعنی بند به خدا بودن که اگر این بند پاره شد، دیگر همه عوامل در نابودی ما مؤثر خواهد بود. پول،قدرت،شهرت،زیبایی،مدرک و ... 🔹تا بند به خداییم برای رشد ما، مفید و بسیار هم خوب است؛ اما به محض جدا شدن بندِ بندگی، همه‌ی آن عوامل باعث تباهی و فساد ما می‌شود .

اصلاحطلب روسیه

پوتین توان ریاکاری هم ندارد؟ گفته‌ام که روس‌ها اسلام‌گرایی را دشمن بسیار مهمی می‌دانند، نسبت به دو عنصر «فارسی» و «شیعه» حساسیت تاریخی دارند و تازگی اضافه کردم که ابتکار عمل را هم از دست داده‌اند. حالا می‌خواهم یک نمونه بیاورم که به نظرم آنقدر گویا و معنادار هست که بتواند پرسش کلیدی بسازد تا نشان بدهد روس‌ها علیرغم چهره آمیخته به هوش و مهارت‌‌شان در سیاست گاهی منافع خودشان را نمی‌بینند و در روزهای اخیر توان ریاکاری را هم از دست داده‌اند. با جنگ اوکراین دیونمایی از پوتین به حد نهایت رسید و غربی‌ها در جنونی افسارگسیخته هر چه روسی بود و از دستشان برآمد را زیر تحریم بردند. کم مانده بود نام‌های روسی را هم ممنوع کنند. آتش جنگ بعد از چند سال هنوز شعله‌ور است و به خاطر هزینه‌های سنگین، پروپاگاندای ضدروسی همچنان ادامه دارد. در همین بازه، هفت اکتبر رخ داد و در چند ماه اخیر نسل‌کشی در غزه صدای مقامات فرانسه و انگلیس را هم درآورده. این فرصتی استثنایی بود تا پوتین به قلب رسانه‌ها بزند و چهره انسانی از خودش بسازد. آیا نمی‌توانست به سمت ساحل غزه چند کشتی حامل کمک‌های انسانی، کاملا زیر نظر سازمان ملل بفرستد و هزینه‌اش را هم با سود بالا از قطر، ترکیه، ایران، الجزایر و سایر کمک‌رسان‌ها بگیرد؟ آیا اسرائیل جرأت دارد یک سنگ‌ریزه به شناوری با پرچم روسیه پرتاب کند؟ چه چیزی مانع شد تا پوتین چنین فرصت نابی را از دست بدهد؟ پاسخ ساده است: حماس، اسلام‌گرایی، دوستی محکم‌شان با اسرائیل، و نگرانی از افق‌های ایران‌. این بی‌عملی و نشستن به تماشای سلاخی در حالی که به راحتی می‌توانستند دوگانه شرق و غرب را به دوگانه مقا‌مت در برابر زیاده‌خواهی و‌ خونریزی تبدیل کنند ذات سیاست روسی را به رخ‌‌مان می‌کشد‌. همه آنها که عملکرد‌های پوتین را منطقی و قابل دفاع می‌دانند باید توضیح بدهند چطور منفعتی به این بزرگی را ندید و از خودش چهره‌ای شبیه قهرمان در جهان اسلام نساخت؟ آیا با افراط‌گرایی سنی مواجه نیستند یا به چنین چهره‌ای نیاز ندارند؟ این بی‌عملی، به شکل حیرت‌آوری شبیه همان تماشاگری ناشیانه‌ای است که باعث شد شوروی از ایران نفت نخرد تا مصدق زیر تحریم کمر خم کرد و علیه‌ش کودتا شد. درباره این هم قبلا حرف زدیم که ایتالیا یک کشتی فرستاد اما شوروی همان یک حرکت را هم انجام نداد تا دستکم توان چانه‌زنی مصدق را بالا ببرد. در مسکو انگار اشتباه‌های تکراری تبدیل به سنت شده و بعد - مثل خود ما - به روی خودشان نمی‌آورند چه منافع بزرگی را از کف می‌دهند. روس‌ها انگار نمی‌خواهند بازی دنیا را به هم بزنند، دیدشان حداقلی شده. دوگانه شرق و غرب در ذهن آرزومندان جهان‌سومی خیلی پررنگ‌تر جولان می‌دهد تا آینده‌نگرها در کرملین. اگر چینی‌ها در این موضوع جدی هستند و با صبر و حوصله افول آمریکا را هدف گرفته‌اند روس‌ها گاهی تند و خشن می‌شوند اما اغلب منفعل و بی‌برنامه به نظر می‌آیند. نمی‌توانند ترس‌ و کینه‌های تاریخی‌شان را کنار بگذارند و مثلا به اندازه درصدی از ترامپ ابتکار عمل نشان بدهند. در دوقطبی بردگی، چنین نقدهایی توصیه به دشمنی با روسیه فهمیده می‌شود و تسلیم به غرب، نه منع از خیالبافی و کنارآمدن با امکان‌های محدود. (شبیه بحث درباره جمعیت که وقتی می‌گوییم ظرفیتش را نداریم آن را تلاش برای کاهش زاد و‌ ولد می‌فهمند نه عدم دخالت و خودداری از هدردادن سرمایه‌ها در طر‌ح‌های پراشکال برای رسیدن به آینده‌‌ای سخت‌تر). القصه، روسیه دوست هست اما اغلب نابکار و در مواقع حساس به‌دردنخور، طبیعی است که نباید با دشمن اشتباه گرفتش‌. @daneshtalab

خود طرف که به بهانۀ مذاکره رأی آورده رو هم زدن، ولی به این نتیجه نمی‌رسه که مذاکره کردن و نکردن یکیه! جالبه که چیزایی که می‌خواستنو گرفتن، باز براش سؤال پیش نمیاد تو مذاکره چی برم بدم؟ خوب پاسخ ما؟

پزشکیان نمی‌فهمه که اگه مثل گورباچوف هم عمل کنه، دوباره آمریکا طوری رفتار می‌کنه که یکی مثل پوتین باید بیاد ایرانو جمع کنه؛ ولی اونجا، ایران کوچیک‌تر شده و ضعیف‌تر!

آقای رئیس‌جمهور! وقتی ما داریم مذاکره می‌کنیم و او می‌جنگد، خودمان را متهم نکن که می‌خواهی بجنگگگگی؟! آنقدر غرق مذاکره و صلح و امید بودیم که فرماندهانمان هم غافلگیر شدند؛ یعنی جنگ از ذهن آن فرماندهان عزیز هم پریده بود؛ چرا باز خودمان را متهم می‌کنی؟! بزرگوار! اینکه او آمد زد، مستقیم هم زد، یعنی او تو را به صلح دعوت کرده؟! خب از خودتان بپرسید اگر می‌خواست به جنگ دعوت کند، باید چه می‌کرد؟ پیام می‌داد؟! آن که می‌شد مذاکره! مذاکره نکنیم چه کنیم؟! روسیه با چین چه کرد که قابل تحریم نیست؟! روسیه در ارتباط با چین چه‌کرد که تورمش را بیش از ما کنترل کرد و ارزش پولش را حفظ کرد؟! اینکه همین حرف‌ها را بزندید دشمن را به جنگ دعوت نمی‌کنید؟! خب این همه گفتید مذاکره که او شما را زد! از گذشته درس نمی‌گیرید؟! وقتی می‌گویید دوباره زد، خو دانشمندان ما به این نتیجه نمی‌رسند که دولت نمی‌خواهد از دست‌آوردهایشان حمایت کند؟! دانشمندان به این نتیجه نمی‌رسند که کار کردن در این کشور بی‌فایده‌است؟! آقای پزشکیان! نباید به خودتان بگویید که موشکی را نتوانست نابود کند، پس باید اینطور از هسته‌ای حفاظت کنیم؟! خب از گذشته درس نگیرید، باید از چه درس بگیرید؟!

۶۰۰۰ دفعه به پزشکیان آلترناتیوِ مذاکره را گفته‌اند، باز می‌پرسد: شما که مذاکره را قبول ندارید بگویید چه کنیم!

🗒 فردید و واسازی لیبرالیسمِ سیاسی: بازرگان‌های جدید در جمهوری اسلامی مهدی جمشیدی ۱. سیّداحمد فردید در گفتارهای فلسفی‌اش در سال‌های آغازین انقلاب، به مهدی بازرگان نیز تاخته است و لطایف و دقایقی را گفته که شاید امروز و در مقایسه با خطِ بازتولید بازرگان، بهتر فهم شود. پاره‌ای از گفتارهای انتقادی وی در کتاب «دیدار فرّهی و فتوحات آخرالزمان» آمده است. من دلبستۀ فردید نیستم اما وی را اهل فکر و نظر می‌دانم و بر این باورم که نباید از کنار مواضع بنیادین وی گذشت و آنها را نادیده انگاشت. شنیده‌ام که علامه مطهری دربارۀ او گفته بود: فردید، کافرشناس خوبی است. این عبارت، ناهمخوان با تفکّر مطهری نیست. بازرگان رفت و فردید نیز، اما همچنان در بر همان پاشنه می‌چرخد و نسخه‌های جدیدی از بازرگان در ساختار رسمیِ جمهوری اسلامی، سربرآوردند و بر صدر نشستند و قدرت راندند. دولت‌های جمهوری اسلامی در دورۀ پساجنگ تاکنون، اغلب در اختیار همین «بازرگان‌های جدید» بوده است. ازاین‌رو، رجوع به خوانش فردید از بازرگان و تأمّل دربارۀ ریشه‌ها و دلالت‌های فلسفی آن، درخور و بجاست. بی‌آن‌که از بازرگان‌های جدید نام ببرم، متن می‌تواند مصداق‌‌های اشاراتش را روشن کند. ۲. فردید می‌گوید: «بازرگان، کتاب بر علیه مارکسیسم می‌نویسد، اما آیا ایشان اهل دیدار است و وجه‌الله به سراغش آمده است؟! نه! بازرگان، طاغوت‌زده است. کسانی چون او، علم غربی‌شان را به علم قرآنی تعبیر می‌کنند. خدای بازرگان، طاغوت و نفس امّارۀ خود اوست.»(سیّداحمد فردید، دیدار فرّهی و فتوحات آخرالزمان، ص۸۹). این یعنی حتی تقابل بازرگان با مارکسیسم، نباید اصل انگاشته شود؛ چون حتی در همین تقابل نیز، تجدّد در میان است و در حقیقت، شکلی از طاغوت به سراغ شکل دیگری از طاغوت رفته است و نزاع، درونی است. نه‌فقط اصطکاک وی با مارکسیسم، بلکه حتی اشارات قرآنی او نیز ملاک نیست و او را از عالَم تجدّد جدا نمی‌سازد. قرآن، آن‌هنگام که در ذیل تاریخ تجدّد نشانده شود و در این افق معنا شود، هادی نیست. قرآن در این چهارچوب، استقلال ندارد، بلکه معدّ و مکمّلِ پیشروی عالَم تجدّد است؛ البته نه خودِ قرآن، بلکه تفسیری که بازرگان از آن می‌آفریند، چنین خصوصیّتی دارد. وقتی خدای بازرگان، طاغوت است، رجوع به قرآن نیز حاصلی جز حمل قرآن بر تجدّد و طغیان نخواهد داشت. ۳. فردید می‌گوید: «خدای بازرگان، خدای بورژوازی و خدای لیبرالیسم است. دستۀ بازرگان، دسته‌ای به نام طاغوت غربی هستند و برای حفظ وضع موجود تلاش می‌کنند.»(همان، ص۸۹). وی در جای دیگری توضیح می‌دهد: «به نام خدای نفس امّاره می‌خواهند با انقلاب مبارزه کنند. اینها طرفدار سیاست گام‌به‌گام و لیبرالیسم هستند.»(همان، ص۱۴۶). او می‌افزاید: «بازرگان با سیاست گام‌به‌گامِ پوپر، همراه است؛ گام‌به‌گام در بُعد از قرآن و قرب به نفس امّاره و امپریالیسم و کارتر. امثال بازرگان با پوپر در پایان تاریخ، متّحد می‌شوند؛ چون انقلابی نیستند و مدافع بورژوازی و غرب‌زدۀ مضاعف هستند.»(همان، ص۲۳۳). بازرگان، هرگز انقلابی نبود؛ نقدهای وی به طاغوت، جملگی در سطح بودند و نه در جهت برآمدن یک عالَم تاریخی جدید. بازرگان، لیبرال بود و نسخۀ گام‌به‌گامِ وی، همان نسخۀ کارل پوپر بود برای منهدم‌کردن اصالت‌های انقلاب و رقم‌زدن ترمیدور. ۴. فردید می‌گوید: «بازرگان، روز اوّل گفت أنا الطاغوت؛ چون گفت روح مصدق و گاندی در من حلول کرده است. او اسمی از امام خمینی نبرد. در تمام سخنانش، توهین به مقدّسات و مقام وَلایت و وِلایت است؛ برای این‌که غرب‌زده است.»(همان، ص۲۸۹). همین درون‌مایه، در سخن نهانیِ علامه مطهری نیز وجود دارد؛ ایشان نیز بر این باور بود که بازرگان در برابر امام خمینی، قد برافراشته بود و منیّتش، حکم می‌راند. طاغوت درونیِ بازرگانی، معرکه‌ای همچون دولت موقت را می‌طلبید تا عیان شود. صدارت و قدرت، سرّ ضمیر وی را آشکار ساخت و نشان داد وی هیچ نسبتی با عهد انقلابی ندارد و به‌جای ولایت، غرب را می‌ستاید. ۵. فرید می‌گوید: «بازرگان، غرب‌زدۀ مضاعفِ مرکّب است که در او از پرسش فلسفی، خبری نیست؛ چه رسد به پرسش از سرّ سرّ ماهیّت. این نوع غرب‌زدگی، آخرین مرحلۀ غرب‌زدگی است. در غرب‌زدگیِ پایان تاریخ، پرسش از ماهیّات نمی‌شود، بلکه فقط با پدیده‌ها برخورد می‌شود.»(همان، ص۳۴۴). بازرگان، آنچنان در عالَم تجدّد، مستحیل شده بود که نمی‌دانست بر وی چه می‌گذرد. در جهل مرکّب داخل شده بود. براین‌اساس، در ظواهر و پوسته‌ها متوقف شده بود و راهی به عمق نداشت. از غرب، تکنیک و شئوناتِ روزمرّه‌اش را می‌فهمید و جز بر قشریّات، تمرکز نداشت. او نه‌فقط انقلابی نبود، و نه‌فقط لیبرال بود، بلکه یک تکنوکرات نیز بود و تکنوکرات‌ها را با پرسش دربارۀ ماهیّات، میانه‌ای نیست. https://eitaa.com/mahdi_jamshidi60

هیسسسس! هیسس! می‌فرمایند پزشکیان بی‌کفایتیش را با نظام هماهنگ کرده! این مشاوران نادان دیروز قالیباف را خیالاتی کردند، امروز هم می‌خواهند رهبری و کل نظام را بی‌اعتبار کنند.