◼️ مقام معظم رهبری :
طبیعت کار این است که همه [به دولت] کمک کنیم؛ من وظیفه خودم میدانم، همه دولتها را ما کمک کردیم، از همه دولتها حمایت کردیم... و حمایت خواهیم کرد، و مسئولین هم همینجور. البتّه حمایت بنده حقیر از دولتها به معنای این نیست که همه کارکرد آن دولتها را ما قبول داشته باشیم؛ نه، در دوره های مختلف، دولتهای گوناگونی بودند، از همهشان هم ما حمایت کردیم، به همهشان هم ایرادهایی داشتیم در زمینههای مختلف؛ اما آن ایرادها نباید موجب بشود که ما دولت را بیگانه از خودمان بدانیم و دست حمایت و کمکی که همه باید به سمت دولتها دراز کنند، این را انجام ندهیم. لازم است که انشاءاللَّه این حمایت و کمک انجام بگیرد، و دعا کنیم و توصیه کنیم؛ نصیحت هم لازم است؛ النَّصیحَةُ ِلأَئِمَّة المُؤمِنین، یعنی سخن خیرخواهانه، که حالا گاهی این سخن خیرخواهانه ممکن است درشت و تند و تیز هم باشد، که طبیعت کار این است که اگر مسئولانی که مخاطب این سخن تندوتیز قرار میگیرند، درست فکر کنند، گمان میکنم خرسند باشند؛ حتّی آن سخن تندوتیز هم به نفع آنها است.
۱۳۹۲/۰۶/۱۴
🖇 بیانات در دیدار رئیس و اعضای مجلس خبرگان رهبری
حالا رهبری گفتن حمایت کنید ولی به نظرم مهمترین نقشهای که قرار بود اصلاحات با این دولت اجرا کنه رو عقیم کردن: تسلیم شدن یا همان دادن غنیسازی.
و من میخوام علاوهبراین ی نکتۀ مهم دیگه عرض کنم و اون هم اینکه خود آقا، با جدیت این مسیر دولتو نقد کردند؛ از نقد هم گذشت، جلوش وایستادن.
همونطور که رهبری فرمودن، دشمن خیالش جمع بود که ایران و جمهوری اسلامی میره؛یعنی چی؟ یعنی تمام امکاناتی که فکر میکردن لازمه رو جمع کردن تا ایرانو بزنن؛ تمام خلاقیتشونو نشون داد.
بهنظر من این معنای خیلی جذابی داره؛ اونم اینه که اگر بخوان دوباره جنگو شروع کنن، خیلی بعیده بتونن کار بزرگتری انجام بدن
45.8M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
منطقِ دینی-واقعگرایی-ولایی رسایی
لذت بردم
آقایی که این کلیپو تقطیع کردیو دقیقاً عکسشو نشون دادی، تو یک بشگۀ نجاستی!
آقایی که با یک دقیقه از این گفتگو،مقابل رسایی شمشیر کشیدی، ازت خواهش میکنم اینو گوش بده.
من از تمام دوستانی که این منطقو قبول دارن خواهش میکنم بازنشر کنن تا همه استحکامشو ببینن.
وسط مذاکره حملۀ کردن؛ وسط بازرسی، مکانیسم ماشه رو فعال نکنن؟!
آقایون از دوران کودکی سیاسی خودتون عبور کنید! تنها فایدۀ بازرسای گروسی، لو دادن بقیۀ دانشمندانه! اونا بین خودشون، دارن به این حماقت ما میخندن.
اولاً که خودتون قضاوت کنید!
ثانیاً علاوه براینکه هزاران میلیارد برای دانشگاههایی خرج شده که از پس درمان اقتصاد بر نمیان، گسلهای اجتماعیو نمیتونن کنترل کنن، غربزدهان و حاضرن ایرانو فدای غرب کننو نخبههاشم مهاجرت... ولی این نهادهایی که اسم آوردن برای ما استقلالو امنیتو معنویتو اخلاق آوردن.
۱
من با مذاکره مشکلی ندارم و به خاطر همین با اصل برجام هم.
اما مشکل من با غربپرستی مفرط این جماعته که در تکتک حرکاتشون، بهصورت شدیدی وجود داره؛ که هر احتمال پیروزیای رو به شکست قطعی تبدیل میکنه.
۲
از تضمین دونستن امضای کری تا مکانیسم ماشه؛
از پس زدن رئیسجمهور چین تا فحاشی به روسیه؛
از تهدید دونستن اقدامات یمن تا بیفایده دونستن حزبالله؛
از اخ و پیف کردن هستهای تا بدگفتن از اقدامات نظامی.
اینطوری فرصتهای مذاکره، قدرت نظامی، عمق راهبردی و... از بین میبرن و هر تهدیدیو فعلی میکنن.
چرا رهبری از مذاکرات مستقیم پرهیز دارد؟
رهبری در چهار دههی گذشته همواره از مذاکرات مستقیم با ایالات متحده پرهیز کرده و این خطمشی را به عنوان بخشی از راهبرد کلان نظام تثبیت کرده است. به باور من، این پرهیز تنها به دلایل ایدئولوژیک یا تاریخی یا دشمنیهای مداوم آمریکا با ایران محدود نمیشود، بلکه بخشی از آن به ماهیت دیپلماسی آمریکایی و شیوهای که دیپلماتهای واشنگتن در مذاکرات از آن بهره میگیرند بازمیگردد.
یکی از نقاط قوت دیپلماسی آمریکا، استفاده از روابط فردی و اعتمادسازی عاطفی برای پیشبرد اهداف سیاسی است. وندی شرمن، معاون وزیر خارجهی وقت آمریکا و مذاکرهکنندهی ارشد در گفتوگوهای هستهای ایران، در خاطراتش بارها نشان میدهد که چگونه روابط شخصی توانسته مسیر مذاکرات را تغییر دهد.
به عنوان نمونه، او روایت میکند که چگونه یک گفتوگوی غیررسمی میان جان کری و محمدجواد ظریف، پشت درهای بسته، بستر اصلی مذاکرات را دگرگون کرد:
«کری بیش از هر دیپلمات دیگری به قدرت روابط شخصی باور داشت… موفقیت توافق هستهای به روابط انسانی وابسته شد.»
شرمن توضیح میدهد که این تجربه در کنار گفتگوی تلفنی روحانی و اوباما چگونه به نزدیک شدن روابط کمک کرد، تا جایی که خیلی زود، «جواد» جایگزین «آقای وزیر» شد.
اما در حالی که اعتماد متقابل میتوانست روند را تسهیل کند، خطر این نیز وجود داشت که دیپلماسی فردی جایگزین چارچوبهای رسمی شود و مذاکرهکنندگان ایرانی تحت فشار یا فریب «دوستیهای دیپلماتیک» امتیازاتی فراتر از اختیارات خود بدهند. همین هراس را شرمن نیز توصیف میکند: او و همراهان ایرانی بیرون اتاق با نگرانی منتظر بودند که مبادا ظریف یا کری فراتر از مأموریتشان وعدهای بدهند.
در جای دیگری از کتاب، شرمن توضیح میدهد که چگونه حتی اتفاقات انسانی و شخصی مانند فوت مادر حسن روحانی، توانست فضای گفتوگوها را تغییر دهد. او مینویسد که هیئت آمریکایی در سطحی صمیمانه به ایرانیان تسلیت گفت که گویی به یکی از اعضای تیم خودمان تسلیت میگوییم. چنین لحظاتی نشان میدهد که آمریکاییها از سرمایهگذاری عاطفی و انسانی برای ایجاد هنجارهای مشترک در مذاکره استفاده میکنند.
به تعبیر شرمن: «ایجاد انسجام از طریق روابط، هنجار میآفریند، و هنجارها ذهنها را تغییر میدهند.»
به باور من از نگاه رهبری، این دقیقاً همان خطر نرم دیپلماسی آمریکا است: تغییر ذهنیت طرف مقابل نه از طریق استدلال حقوقی یا مصالحهی رسمی، بلکه از مسیر روابط انسانی و فشار روانی.
رهبری بارها تأکید کرده که آمریکا قابل اعتماد نیست. این بیاعتمادی صرفاً به دلیل سیاستهای کلان آمریکا نیست، بلکه به دلیل شیوهی مذاکره نیز هست. اگر مذاکره مستقیم به عادیسازی روابط شخصی بینجامد، به مرور زمان انضباط سیاسی و چارچوبهای رسمی ایران فرسوده میشود.
بنابراین، پرهیز رهبری ایران از مذاکرات مستقیم تنها یک مخالفت سیاسی یا ایدئولوژیک خشک نیست، بلکه احتمالا ریشه در درک عمیقی از تاکتیکهای دیپلماسی آمریکایی دارد. ایالات متحده نشان داده است که در مذاکره، روابط انسانی و شخصی را به ابزاری برای نرمسازی مواضع طرف مقابل تبدیل میکند.
منبع:
https://x.com/Jangjouye/status/1961714126260158722?t=OTpKGj8nNt5ucVlPnNVOzQ&s=19
بعید نیست ی دفه بیاد بگه خدا منو به عنوان مسیح برگردوند ولی خدا کنه ترامپ سقط شده باشه.