هر روز داره حکمت بی‌اعتمادان به مسئولین خودشو نشون می‌ده. گفتن تا لبنان آتش‌بس نشه ما هم سراغ آتش بس نمی‌ریم اما رفتن. گفتن می‌خوایم چرخۀ مذاکره-جنگ-آتش‌بسو بشکنیم، اما دوباره ادامه دادن. دیروز هم رهبری به خطای محاسباتی مسئولین تذکر دادن تا نتونن پشت «همه چیز با رهبری هماهنگه» خودشونو مخفی کنن. و جالب اینکه دیروز حتی تو صداوسیما این تذکر ساسنسور شد که اونم گندش درومد؛ چرا احتمال اشتباه بودنش کمه؟ چون برا بیشتر افرادی که اون پیامو خوندن، اون فقره، پررنگ‌ترین بخش این پیام بود. https://eitaa.com/viataa

گاهی می‌شه گفت زیباکلام! تو چقد انگلی! و گاهی می‌شه مثل این متن جواب روشنی داد؛ دومی مخاطبو رشد می‌ده و به واقعیت نزدیک‌تر می‌کنه. ‌جناب آقای زیباکلام، ‌گاهی آدم از کسی که سال‌ها عنوان استادی علوم سیاسی را با خود داشته، انتظار دارد دست‌کم حرمت چند واحد «تاریخ تحولات سیاسی و اجتماعی» را نگه دارد. اما در سخنان اخیر شما نه کلام چندان زیباست و نه محتوایش چندان عالمانه. ‌فرم استدلال شما ساده است: «اگر سلاح هسته‌ای استفاده نمی‌شود، پس به چه درد می‌خورد؟ اگر موشک آزادی و رفاه نمی‌آورد، پس چرا باید موشک داشت؟» این، نقد سیاست امنیتی نیست؛ ساده‌سازی کودکانه مفهوم بازدارندگی است. سلاح بازدارنده را برای جشن ملی، رفاه عمومی، باز شدن زندان، یا شادی شهروندان نمی‌سازند. برای این می‌سازند که طرف مقابل نداند هزینه تعرض، حمله، اشغال، تخریب زیرساخت یا تغییر رژیم چقدر بالا خواهد بود. بیمه خانه هم مدرسه نمی‌سازد، بیمارستان نمی‌سازد، زندانی سیاسی آزاد نمی‌کند؛ اما وقتی آتش‌سوزی آمد، نبودنش معنای دیگری پیدا می‌کند. ‌شما می‌پرسید موشک‌ها زندان اوین را بسته‌اند؟ خیر. همان‌طور که ارتش آلمان، نیروی هوایی فرانسه، زیردریایی‌های بریتانیا و سامانه هسته‌ای اسرائیل هم قرار نیست زندان ببندند یا انتخابات آزاد برگزار کنند. آزادی سیاسی محصول نهاد سیاسی، قانون، جامعه مدنی، تفکیک قوا و پاسخگویی است. امنیت سخت نیز کارکرد دیگری دارد. مشکل شما این است که با ابزارهای یک حوزه، پرسش‌های حوزه دیگر را می‌سنجید و بعد از آن نتیجه اخلاقی می‌گیرید. ‌اگر بنا باشد با منطق شما حرف بزنیم، باید بپرسیم: آیا ارتش اسرائیل برای شهروندان اسرائیلی عدالت اجتماعی آورده؟ آیا هزینه نظامی عربستان آزادی سیاسی آورده؟ آیا بودجه دفاعی آمریکا زندان‌های آمریکا را بسته؟ روشن است که نه. اما هیچ دانشجوی جدی روابط بین‌الملل از این پاسخ نتیجه نمی‌گیرد که پس دولت‌ها در محیط ناامن نباید ابزار بازدارندگی داشته باشند. ‌قبل از انقلاب ایران، یعنی در همان منطقه‌ای که شما گویی آن را با سوئیس اشتباه گرفته‌اید، عربستان در سال ۱۹۷۸ حدود ۱۶.۷۴ درصد تولید ناخالص داخلی خود را صرف دفاع می‌کرد. اسرائیل در همان سال حدود ۲۲.۸۹ درصد تولید ناخالص داخلی خود را صرف دفاع می‌کرد. این ارقام برای قبل از انقلاب است، نه محصول جمهوری اسلامی، نه سپاه، نه ادبیات موشکی امروز. منطقه از همان زمان منطقه‌ای امنیتی، مسلح، بی‌اعتماد و پرهزینه بوده است. ایران نه در شمال با لوکزامبورگ همسایه است، نه در شرق با نروژ، نه در غرب با کانادا. ایران با عراق، ترکیه، افغانستان، پاکستان، جمهوری آذربایجان، ارمنستان و ترکمنستان مرز زمینی دارد و در جنوب نیز در خلیج فارس و دریای عمان با شبکه‌ای از رقابت‌های امنیتی، پایگاه‌های خارجی، دولت‌های مسلح و ائتلاف‌های متغیر روبه‌روست. ‌در چنین محیطی، سخن گفتن از امنیت بدون توجه به جغرافیا، همسایگان، جنگ تحمیلی، فروپاشی نظم منطقه‌ای، حضور آمریکا، قدرت هسته‌ای اعلام‌نشده اسرائیل، قدرت هسته‌ای پاکستان، و بی‌ثباتی مزمن پیرامونی، بیشتر شبیه خطابه اخلاقی است تا تحلیل علوم سیاسی. ‌بله، می‌توان و باید درباره هزینه فرصت برنامه موشکی بحث کرد. بله، می‌توان پرسید چرا توسعه، سلامت، آموزش و رفاه در ایران قربانی امنیتی‌سازی شده است. بله، می‌توان نقد کرد که چرا توازن میان امنیت سخت، دیپلماسی، اقتصاد و آزادی سیاسی از بین رفته است. اما این نقد یک چیز است، و گفتن اینکه «چون موشک زندان اوین را نبسته پس به درد نمی‌خورد» چیز دیگر. اولی تحلیل است؛ دومی شعار است. ‌مشکل اصلی این است که شما نقد حکمرانی را با نفی ابزار بازدارندگی یکی می‌گیرید. می‌توان همزمان منتقد فضای بسته سیاسی داخلی بود و ضرورت دفاع ملی را فهمید. می‌توان همزمان منتقد هزینه‌های غیرشفاف بود و دانست کشوری با این جغرافیا، این تعداد مرز زمینی، این همسایگان، این تجربه جنگ، و این موازنه هسته‌ای نامتقارن در منطقه، نمی‌تواند با پند اخلاقی و آرزوی صلح زندگی کند. ‌از قضا این همان جایی است که فقر نظری خود را نشان می‌دهد. علوم سیاسی فقط سخنرانی درباره آزادی و توسعه نیست. علوم سیاسی فهم نسبت قدرت، نهاد، تهدید، جغرافیا، موازنه، بازدارندگی و دولت است. کسی که میان «کارکرد آزادی‌ساز نهاد سیاسی» و «کارکرد بازدارنده توان نظامی» فرق نمی‌گذارد، از ابتدایی‌ترین تمایزهای تحلیلی عبور کرده است. ‌طنز تلخ تاریخ دانشگاه ما همین‌جاست. پس از انقلاب فرهنگی، بسیاری از استادان و سنت‌های جدی علمی حذف شدند و دانشگاهی شکل گرفت که در آن گاهی وفاداری، شهرت رسانه‌ای یا ساده‌سازی سیاسی جای دقت مفهومی را گرفت. حاصلش همین است: کسی سال‌ها در دانشکده حقوق و علوم سیاسی می‌نشیند، اما درباره امنیت ملی چنان سخن می‌گوید که گویی ایران کشوری بی‌مرز، بی‌دشمن، بی‌تاریخ، بی‌جنگ و بی‌محیط راهبردی است ‌با آرزوی سلامتی

https://t.me/HosseinGhatib/815

حرفتون خیلی تکون‌دهنده بود؛ حقیقتا ی عده سعی کردن مردمو در حد بره پایین بیارن تا خفه بشن؛ که الحمدلله رهبری فرمودن دل‌سرد کردن این مردم هم‌دستی با دشمنه؛ یعنی این مردم فهم و هدف دارن، بره نیستن که ی روز برا چرا ولشون کنی تو خیابون، فردا بگی برگرد. باید به دغدغه‌هاشون توجه کرد. حکومت جمهوری اسلامی، استخف قومه فاطاعوه نیست، و شاورهم فی‌الامره.

آقایان وقتی توقعتون از مردم اینه که در حد بره بیاید بیرونو هیچ مطالبه‌ای نداشته باشید، چه برسه به خونخواهی رهبر شهید، نتیجش میدون‌داری فلاحت‌پیشه و زیباکلامو سریع‌القلمه به‌جای اینکه بذارید این امت مبعوث، بعثتشونو بسط بدن تا کشورو به اوج قدرت برسونن، سعی کردید بدعهدی و اشتباهات سیاست‌مداران همیشه اشتباهو سفید کنید.

برجام منطقه‌ای؟

فواید آتش‌بس:

🔷 طبق گزارش بلومبرگ، ایران از ماه می نتوانسته نفتی را از طریق تنگه هرمز صادر کند و ۸۰ میلیون بشکه نفت ایران پشت محاصره گیر افتاده است. 🔷ایران در اوج جنگ با مدیریت هوشمند تنگه هم نفت‌ بیشتری فروخت و هم نفت‌اش را گران‌تر فروخت. بعد از پذیرش آتش‌بس و بعد از مذاکرات اسلام‌آباد یک که محاصره کلید خورد هیچ نفتی نتوانسته بفروشد و … 🔷 در واقع آتش‌بس و اتفاقات بعدش با ایران کاری کرد که جنگ نتوانست بکند! چقدر جالب است… #وحید_اشتری 🔴 @ghabl_enghelab

❗️ایران به صورت کاملا قانونی حق گرفتن عوارض از تنگه هرمز رو داره... [رسانه‌ی دانشجویی چراغ‌قوه مدیا] - 📍دانشگاه زنجان - @cheragh_ghove_media #وحید_اشتری 🔴 @ghabl_enghelab

برای کنترل اسرائیل هیچ راهی جز محدود کردن واقعی آمریکا وجود ندارد؛ و برای محدود کردن آمریکا، مخصوصاً در این روزها که ما را محاصره کرده، هیچ راهی وجود ندارد جز: بستن کامل تنگه هرمز در مرحلۀ اول؛ بستن باب‌المندب مرحلۀ دوم؛ و زدن آرام‌آرام -مثل خودشان- زیرساخت‌های نفتی منطقه در مرحلۀ سوم. اثبات شده که کارهای دیپلماتیک با وحشی‌های آمریکایی-صهیونیستی، صرفاً خریت است؛ مذاکره با این‌ها یعنی نزدیک شدن گور خر به تمساح یا کفتار. https://eitaa.com/viataa

با اینکه به صلاح کشور نیست اما حاضر است آن کار را انجام دهد؛ و با این حال دغدغه‌اش مردم است :))) تبار ۸۸ همین است؛ یا قدرت کاملا با آن‌هاست، یا همه‌چیز را به‌آتش می‌کشند. به‌نظرم رفتارهایش، حاصل فشار از جای دیگر است. پ‌ن: راستی این‌ها که سال ۸۸ برای به قدرت رسیدن، آن جنایات را مرتکب شدند، استعفا می‌دهند؟!