لطفاً حمد شفا برای مریض منظور.

دوستی گفت شما تجربه ندارید، سیاست نمی‌فهمید و... به‌خاطر همین، مخالف مذاکره‌اید و دنبال جنگ! عرضم به این برادرم این است که شاید دلیل دیگری داشته باشد، شاید شما #قرآن کم تلاوت می‌کنید و ازین جهت، به رهبران انقلاب، شباهت روحی و ذهنی کم‌تری دارید؛ یا با قرآن صداقت ندارید و به‌جای غرق شدن در اقیانوس قرآن، اسکی سواری می‌کنید؛ یا برای صدق مسلمانی، بر ساحل قرآن می‌نشینید و آفتاب می‌گیرید! به‌هرحال، غرق شدن در قرآن، نتایج عجیبی دارد.

🔺سیستم قبول نمی‌کرد که اگر به ترور هنیه پاسخی ندهیم، اتفاقات خیلی بدتری برایمان رخ خواهد افتاد. پ‌ن: تحلیل نظامیان، ربطی به شجاعت و تقوایشان ندارد.

خواهرم! برادرم! کتاب بخون!

همانطور که بی‌حجابی نهی از منکر می‌خواهد، نگاه‌های خودمان مردان به زنان هم نهی از منکر می‌خواهد؛ چه رسد به نگاه خیره.

🔸خاطراتی از مرحوم آیت‌الله‌العظمی شبیری‌زنجانی به بیان استاد شیخ رضا مختاری 🔹ازتواضع وجنبه های اخلاقی وعلمی و ارادت ایشان به حضرت امام و کلام ایشان نسبت به رهبر شهید رحمة‌الله‌علیهما بشنویم. #حضرت_آیت_الله_شبیری_زنجانی ' 📚 لجنه علمی حضرت آیت‌الله‌العظمی شهید خامنه‌ای | Leader '

مملکت دست ظریف و امثال ظریف بوده. رسایی چنین حرفهایی زد که چنین حکمی براش بریدن… 👤 Jangjou 🔹 توییت نگار 🔹 @twitnegaar

🎯 توانایی مطالعه مثل ماهیچه است؛ با تمرین دوباره قوی می‌شود ♦️آدام کلارک استس، وُکس — اتفاق ترسناکی دارد رخ می‌هد: هوش مصنوعی دسترسی به اطلاعات را آن‌قدر آسان کرده و آن‌قدر راحت با ویدئوهای کوتاه سرگرم‌ می‌شویم که دیگر هیچ‌کس مطالعه نمی‌کند. مطالعه فعالیتی سالم است و در دنیایی که افراد به‌شدت درگیر بهترکردن خویش‌اند، از‌دست‌دادن عادت مطالعه بسیار بد است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند مطالعه تمرینی شگفت‌انگیز برای ذهن است و درعین‌حال فعالیتی بسیار در دسترس است. ♦️خوشبختانه توانایی مطالعه شبیه ماهیچه است. حتی اگر احساس می‌کنید توانایی غرق‌شدن در کتاب در شما تحلیل رفته، آن ماهیچه هنوز وجود دارد و آمادۀ تمرین است. هرچه بیشتر مطالعه کنید، دایرۀ واژگانتان وسیع‌ترمی‌شود، بیشتر یاد می‌گیرید و بهتر می‌توانید اطلاعات جدید را در ارتباط با دانسته‌های قبلی خود قرار دهید. به عبارت دیگر، هرچه بیشتر بخوانید، در مطالعه‌کردن بهتر می‌شوید. و احتمالاً در نتیجۀ همین امر، محتوایی که الگوریتم‌ها برایتان انتخاب می‌کنند نیز کمتر جذاب به نظر می‌رسد. ♦️بله، این بحرانی فرهنگی است؛ اما برای بسیاری از ما، بحرانی شخصی هم هست. همۀ ما کمبود وقت داریم و دوست داریم بیشتر مطالعه کنیم، اما رشد و قدرت‌گرفتن شرکت‌های فناوری که برای ربودن توجه ما با یکدیگر رقابت می‌کنند باعث شده احساس کنیم حتی وقت کمتری داریم. پس در عصری که ظاهراً هر روز بیشتر به‌سمت دوران پساسواد پیش می‌رود، چطور می‌توانیم خوانندۀ بهتری شویم؟ ♦️کتاب‌خواندن زحمت و دشواری دارد و پیداکردن راه‌هایی برای کاهش این دشواری‌ها یکی از روش‌ها برای بهتر کتاب‌خواندن است. فناوری در این زمینه خوب عمل کرده است. همین افزایش محبوبیت کتاب‌های الکترونیکی را ببینید. وقتی به نبود صفحه و کاغذ عادت کنید، کتاب‌خوان‌های الکترونیکی واقعاً راحت و کاربردی هستند. کتاب‌خوان آن‌قدر جمع‌وجور است که به‌راحتی می‌توانید با خودتان حملش کنید، و می‌شود یک کتابخانهٔ کامل را در وسیله‌ای به اندازهٔ یک بشقاب کوچک جا داد. ♦️بی‌دلیل نیست که معلم‌ها و استادها در دوران مدرسه و دانشگاه کتاب‌های دشوار برای خواندن تکلیف می‌کنند. خواندن متن‌های دشوار، حاشیه‌نویسی، دوباره‌خوانی بخش‌های سخت و مکث‌کردن برای فکر کردن به آنچه خوانده‌اید -این فرایندِ پرزحمت به درک عمیق‌تر مطلب منجر می‌شود. 🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «It shouldn’t feel impossible to finish a book» نوشتۀ آدام کلارک استس است که در تاریخ ۴ سپتامبر ۲۰۲۶ در وُکس منتشر شده است. https://ble.ir/tarjomaan/303796923685100226/1791134940185

دانشگاه ۱ چند مسائی است که دانشگاه می‌روم. معارف می‌گویم: اندیشه و اخلاق. خب می‌دانم که این ده جلسه هنوز این فرصت را به من نمی‌دهد، اما اجازه دهید از تجارب این چند روزه بگویم :) تا به حال بازخورد خوبی داشته! هم بازخورد خاص و هم بازخورد عام. بیشتر بازخورد عام نظر من را به خود جلب کرده؛ دانشجو، که احتمالاً اصلا مذهبی نیست، با طلبه‌ای مثل من حرف می‌زند، حرف‌هایش شنیده می‌شود، طلبه کم‌تر حرف می‌زند، بیشتر به دانشجو فرصت می‌دهد، تا کار به جایی برسد که دانشجو واقعاً دنبال حل مسئله برود و واقعا بخواهد که از دانسته‌های مطمئنش برای حل مسئله استفاده کند. وقتی دانشجو مسائل و راه‌کارهایش را مطرح می‌کند، هم طلبه از ذهن و دل دانشجو آگاه‌تر می‌شود و هم دانشجو نوع برخورد هم‌دلانهٔ مرا درک می‌کند. اینجاست که گاه دانشجو دقیقاً به همان سمتی می‌رود که فکر می‌کنم مسیر درستی را انتخاب کرده؛ یا حتی نویسندهٔ محقق همان پاسخ و مسیر را در نظر داشته. البته گاه با نکات من تکمیل می‌شود و برخورد هم‌دلانهٔ او را هم به دنبال دارد. تا جایی که امکان دارد، سعی می‌کنم مخازن علم و آگاهی خود دانشجو به ظهور برسد؛ در این‌صورت پاسخ‌های صحیح، پاسخ‌های من نیست، پاسخ‌های خود اوست؛ اگر پاسخ‌هایم او را قانع نکند، پاسخ‌های خودش که قانعش می‌کند!