حجاب مضرتر است یا کت و شلوار؟ «هیچ زنی که برقع یا حجاب پوشیده باشد به من صدمه نزده است. اما مردی با کت و شلوار ما را وارد یک جنگ فاجعه بار کرد. مردان کت و شلواری اقتصاد جهانی را ورشکست کرده‌اند.» تام یورک خواننده و آهنگساز بریتانیایی این پیام را در رویدادی در لندن در سال ۲۰۱۹ خواند و دائماً دوباره به اشتراک گذاشته می‌شود. این نامه‌ای بود که هنری استوارت در سال ۲۰۱۶ برای گاردین ارسال کرد. این نامه در فضایی کوچک در روزنامه بریتانیایی منتشر شد، اما تیراژ گسترده‌ای پیدا کرد و از فضای اختصاص داده شده به آن در آن زمان فراتر رفت. منبع: یادم رفت! ولی اصل جمله درست است.

اسرائیل به هیچ کس اعتمادی ندارد؛ نه به آمریکا (ترور کندی)، نه به انگلیس (ترور مأمورین انگلیسی در بدو تأسیس)، و نه به ترکیه و طبعا نه به حماس و ایران. این یعنی به هیچ تعهدی پایبند نخواهد بود و به همین جهت همیشه او را در حال ضربه زدن به دیگران می‌بینیم.

اگه روسیه هم می‌تونست تحریم کنه یا تا وسط تهران بیاد، به اندازۀ امریکوفیل‌ها روسوفیل داشتیم تو این مملکت. اصلاً عشق به متجاوز امون مردمو بریده!

آمریکا مذاکرۀ مستقیم می‌خواد تا اگه ایران شرایط بیجاشو قبول نکرد بگه ایران تندروی کرده. پس یکی نیاز هست که داوری کنه.

دو قطبی شدن بهانه‌ای برای وا دادن در مقابل دشمنان اسلام و شریعت.

باورتون می‌شه لیبرال‌های این دولت، اینقدر راحت ایرانو از پروندۀ فلسطین خارج کردن؟ پشت حزب‌الله عملاً خالی شد؟ سوریه، یمن و ...

۱ بیایید مرور کنیم و ببینیم این اقداماتِ ایرانِ پزشکیان چه معنایی دارد؟ پراندن وعدۀ صادق ۳، رها کردن سادۀ سوریه، کنار گذاشتن پروندۀ فلسطین، آزادسازی قیمت‌ها و عمل به توصیه‌های imf، کنار گذاشتن قانون حجاب به بهانۀ امنیت ملی و شروع مذاکره با آمریکا باوجود مخالفت رهبری. ۲ از مجموع‏ این اقدامات چه می‌فهمیم؟ چیزی جز دم تکان دادن با چشم‌داشت برای آمریکا که آمریکا چرا قلادۀ ما را نمی‌گیری؟ جز سرباز آمریکا و هضم در نظم آمریکایی شدن؟ به همین دلیل نبود که امام می‌گفتند تا زنده‌ام نمی‌گذارم لیبرال‌ها سر کار بیایند؟! آه ‏ ۳ با وجود این اتفاقات بهت‌آور، برای دولت پزشکیان بهتره که ما مشغول اخبار دبیری باشیم.

می‌گوییم برای غزه کاری بکنیدمی‌گویند احساساتی نشویدپ‌ن: مگر همین احساسات نیست که ما را از کفتارهای اسرائیلی آمریکایی متمایز کرده؟ چرا باید به نام عقلانیت سرکوبش کنیم و به انسان بودنمان پشت پا بزنیم؟

۱ انفاق کردن یا یارانه دادن تنبل‌پروری نیست؛ هیچ دادۀ علمی برای این مطلب وجود ندارد. ازطرف دیگر شما می‌توانید کتاب فقر احمق می‌کند را بخوانید که مقداری یارانه که بتواند ضروریات زندگی، از مسکن تا خوراک را تأمین کند، در پیشرفت مردم چقدر کارساز است. ۲ اصلاً شما به همین دانشگاه‌های کشور نگاه کنید. بچه پول‌دارها تنبل شده‌اند یا دانشگاه‌ها را تصرف کرده‌اند؟ یا اینکه ابرپول‌دارهای امروز جهان در خانواده‌ای مرفه رشد کرده‌اند یا فقیر؟ این‌ها به بچه‌های کنکوری و یا فرزندان جویای کارشان پول قرض دادند یا پول‌پاشی کردند تا بتوانند شکست‌هایشان را حبران کنند؟ ۳ مقاله‌ای می‌خواندم که در کانادا، ذیل یک آزمایش اقتصادی، برای عده‌ای معتاد به الکل و افیون به‌جای اینکه در گرماخانه‌ها هزینه کنند بهشان نقدی کمک کردند؛ نتیجه؟ بیشترشان اعتیادشان را ترک کردند و برای آموزش هزینه کردند و درنهایت کار خوبی گیر آوردند. ۴ جناب رائفی‌پور عزیز، با یکی دو روایت نمی‌توان نظر اسلام را به دست آورد. به قرآن مراجعه بفرمایید! توصیه به انفاق چند برابر توصیه به قرض‌الحسنه است؛ حتی برخی می‌گویند واژۀ قرض در قرآن هم به معنای انفاق است! ۵ درپایان به همۀ دوستان عزیز توصیه می‌کنم که حتماً این قطعۀ کوتاه از دکتر فرشاد مؤمنی را که ریپلای کردم مشاهده کنند.

آمریکا می‌خواست با حملاتش به یمن، به ما پیام تهدید ارسال کنه، خودش پیام ناتوانیو دریافت کرد:)

بعد از بچه‌کشی‌های این صیونیست‌های حروم‌زاده، وقتی با بچۀ کوچیکم بازی می‌کنم، انگار دارم خیال‌پردازی می‌کنم. حس اون پدریو دارم که تا دیروز داشته با بچش بازی می‌کرده و امروز با خیال شیرین‌بازی‌های بچش می‌خنده. انگار همه چیز خیالی و رو‌ هواست! واقعاً حس‌عجیبیه.