درسته ضربات بدی خوردیمو شوکه شدیم، اما مثل جنگ تحمیلی، به فضل خدا، دعای امام زمان و غیرت نیروهای مسلح، این جنگو‌هم می‌بریم. اما، اگه مردم ما با تمام وجود درک کنن که جنگ، بخش جدایی ناپذیری از زندگی انسانه و نخوان با بهانه‌های مختلف ازش فرار کنن، این پیروزی، زودتر اتفاق میفته و هزینۀ کمتری می‌دیم.

بسم الله الرحمن الرحیم اللهم سدد رمیهم

من واقعاً نمی‌دونم این ضربات چه فایده‌ای دارن.

عاقبت آتش‌بس

و باز هم پیامدهای آتش‌بس

فارغ از مورد آتش‌بس، هر کسی را می‌دیدم، می‌گفتم رهبری بخشی از نظام است؛ بخش کوچکی از نظام؛ بتواند دیگر مسئولین را قانع کند، با او همراه خواهند شد؛ مگرنه به او تحمیل خواهند کرد.

آتش‌بس یعنی دوباره فرصت بدهیم تا اسرائیل، ایران را غافل‌گیر کند؛ حتی اگر ضربات شدیدی خورده باشد؛ همانطور که اوکراین روسیه را غافل‌گیر کرد؛ همانطور که با ترور فرماندهان و دانشمندان غافل‌گیر شدیم.

نظر مردم ایران ( اگه دارید) و اطرافیانتیونو با نظر صیونیست‌ها مقایسه کنید؛ انسجام ملی یعنی این نظر سنجی. اگه وضع ما ازونا بدتر باشه، اونا ما رو شکست می‌دن و به اهدافشون می‌رسن. اونا جنگو درک کردن و می‌دونن باید بجنگن؛ باوجود تلفات و کشته‌ها و زخمی‌ها. اما اگه ملت ایران هم این آمادگیو داشته و برای جنگیدن قانع شده -که باتوجه‌به هشت سال دفاع مقدس و رفتار‌های اسرائیل بعید نیست- اگه ما جنگو ادامه ندیم با دو پدیدۀ ناگوار روبه‌رو می‌شیم: ۱. اینکه مردم، حکومتشونو نسبت به دفاع از خودشون ناتوان می‌بینه و ازش نا امید می‌شه ۲. اینکه بارها گفته شده اسرائیلو می‌تونیم نابود کنیمو یک دروغ بزرگ قلمداد می‌کنه و نسبت به حکومت بی‌اعتماد می‌شه. ویرایش دوم

اگه ایران توقف غنی‌سازی را قبول کند هم، مشخص نمی‌شود چه کسی برای آتش‌بس درخواست یا گرا داده؟ (البته اگر هم او درخواست داده بود، ما نباید قبول می‌کردیم).

چرا به ما تندرو می‌گویند؟ چون در شناختمان و فریادمان و حرکتمان، اصول خاصی داریم و از آن‌ها کوتاه نمی‌آییم؛ هرچیزی را با هرچیز دیگر قاطی نمی‌کنیم. اما چه کسانی به ما تندرو می‌گویند؟ کسانی که هیچ اصول فکریو شناختی ندارند؛ مثل موم هستند و با هر چیزی تطبیق پیدا می‌کنند؛ شعارشان هرچه پیش آید خوش آید است؛ در واقع پیروز شوند احساس پیروزی می‌کنند؛ شکست هم بخورند، احساس پیروزی می‌کنند.

زبانم از تحسین و تشکر قاصر است. این توییت هم قاصر است.