در دل من چيزیست، مثل يڪ بيشه‌ی نور مثل خواب دم صبح! و چنان بی‌تابم، که دلم می‌خواهد، بـدوم تا تهِ دشت، بـروم تا سر کوه دورها آوايی‌ست، که مرا می‌خواند...! _سهراب سپهری_

در عزای او... رسم چهل روز کم است! یادِ چشمش همه‌ی عمر سیه پوشم کرد...

تا که مادر هست... قدر او باید گفت، کف پایش بوسید، پی شادیش رفت... بعد او دنیا نیست، بعد مادر جان نیست!… _سهراب سپهری_

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد در دام مانده باشد صیاد رفته باشد از آه دردناکم سازم خبر دلت را روزی که کوه صبرم بر باد رفته باشد آواز تیشه امشب از بیستون نیامد گویا به خواب شیرین فرهاد رفته باشد... شادم که از رقیبان دامن‌کشان گذشتی گو مشت خاک ما هم بر باد رفته باشد پر شور از «حزین» است امروز کوه و صحرا مجنون گذشته باشد، فرهاد رفته باشد  _حزین لاهیجی_

کان لم یکن امیرعلی نبویان

طی یک سلسله گردش در شهر -وکمی هم در دشت- عارفی حال خوشی پیدا کرد ناگهان ماضی مطلق آمد حال عارف برگشت! _سید حسن حسینی_

_

تو را با غیر می‌بینم، صدایم در نمی‌آید دلم می‌سوزد و کاری ز دستم بر نمی‌آید نشستم، باده خوردم، خون گریستم، کنجی افتادم تحمل می‌رود اما شب غم سر نمی‌آید توانم وصف جور مرگ و صد دشوارتر زان لیک چه گویم جور هجرت چون به گفتن در نمی‌آید چه سود از شرح این دیوانگی‌ها، بی قراری‌ها؟ تو مه، بی‌مهری و حرف منت باور نمی آید ز دست و پای دل برگیر این زنجیر جور ای زلف که این دیوانه گر عاقل شود، دیگر نمی‌آید دلم در دوری‌ات خون شد، بیا در اشک چشمم بین خدا را از چه بر من رحمت ای کافر نمی‌آید _مهدی اخوان ثالث_

فارِغ مرا ز رهگذرِ صبح و شام کن کار مرا به گردشِ چشمی تمام کن بُگشای صفحه‌ای دگر از دفتر جمال... بیتی فزون بر این غزلِ ناتمام کن ای یادگارِ ساقیِ کوثر؛ اباالحسن(ع) ! گاهی نظر به جانب این تشنه‌کام کن ای حکمرانِ کشور دلِ با کرشمه‌ای زیر و زِبر قرارِ دلِ خاص‌وعام کن بنمای ره به مُلک رضا، جان خسته را... مرغِ رمیده را به شکر خنده رام کن _سیدعلی حسینی خامنه‌ای_

آنچه باقی ماند ایران بود - بیان