_

تو را با غیر می‌بینم، صدایم در نمی‌آید دلم می‌سوزد و کاری ز دستم بر نمی‌آید نشستم، باده خوردم، خون گریستم، کنجی افتادم تحمل می‌رود اما شب غم سر نمی‌آید توانم وصف جور مرگ و صد دشوارتر زان لیک چه گویم جور هجرت چون به گفتن در نمی‌آید چه سود از شرح این دیوانگی‌ها، بی قراری‌ها؟ تو مه، بی‌مهری و حرف منت باور نمی آید ز دست و پای دل برگیر این زنجیر جور ای زلف که این دیوانه گر عاقل شود، دیگر نمی‌آید دلم در دوری‌ات خون شد، بیا در اشک چشمم بین خدا را از چه بر من رحمت ای کافر نمی‌آید _مهدی اخوان ثالث_

فارِغ مرا ز رهگذرِ صبح و شام کن کار مرا به گردشِ چشمی تمام کن بُگشای صفحه‌ای دگر از دفتر جمال... بیتی فزون بر این غزلِ ناتمام کن ای یادگارِ ساقیِ کوثر؛ اباالحسن(ع) ! گاهی نظر به جانب این تشنه‌کام کن ای حکمرانِ کشور دلِ با کرشمه‌ای زیر و زِبر قرارِ دلِ خاص‌وعام کن بنمای ره به مُلک رضا، جان خسته را... مرغِ رمیده را به شکر خنده رام کن _سیدعلی حسینی خامنه‌ای_

آنچه باقی ماند ایران بود - بیان