نیچه گاهی چنان در « اراده معطوف به قدرت » غرق میشد که یادش میرفت انسان بدون «تکیه گاه استعلایی »، فقط یک موجود بیولوژیکی است که تا زانو در لجن غرایز خودش ( اراده از نظر شوپنهاور ) فرو رفته است .

دولینگو وصل شده

https://eitaa.com/Milokenma/66 آخ دقیقا وقتی داشتم درموردش تحقیق میکردم از خریتش تعجب کردم ، جون خودش فیلسوفه

https://eitaa.com/vincent/433 اخلاق از درون؟ اونوقت نیچه نفرمود اخلاق درونی معیارش چیه؟ شاید اخلاق درونی من با اخلاق درونی بقیه ی آدما فرق بکنه... شاید از نظر من دزدی شرافتمندانه باشه؟ اراده ی فرد اصیل؟ اصیل بودن چیه؟ فرد اصیل کیه؟ همه ی آدما اصیلن؟ و اگه همه ی آدما اصیل نیستن... پس همه نمیتونن اخلاق درونی داشته باشن؟ جالب شد...

به نظر من این دقیقا همون جاست که نیچه شکست میخوره ، منم به همین فکر میکنم ، اصلا منطقی نیست اما نمیشه فقط بر اساس چندتا تحقیق ساده و پرس و جو و این حرفا درمورد فلسفه به این پیچیدگی نتیجه گیری کرد ، باید کتابهای خودش رو بخونم ولی ته کارتم عنکبوت تار بسته

می توانم در اندوه دست و پا بزنم در همه ی برکه هایش به آن عادت کرده ام اما کوچک ترین تکان خوشی پاهایم را سست می کند و همچون مستان راهم را نمی شناسم مگذار کسی خنده ای کند مستی ام از آن شراب تازه بود همین! قدرت چیزی نیست جز درد و رنج ناتوان، و اسیر نظم و انضباط تا وقتی که سنگین شود و سرنگون به غول ها اگر مرهمی دهی مانند انسان ها ضعیف و ناتوان می شوند اما کوهی اگر بر دوششان نهی آن را برایت حمل می کنند! _امیلی دیکنسون

من به‌شخصه با اشعار دیکنسون پرواز میکنم

فرصتی برای نفرت نبود چراکه مرگ مرا باز می داشت از آن و زندگی چندان فراخ نبود که پایان دهم به نفرت خویش. برای عشق ورزیدن نیز فرصتی نبود اما از آن جا که کوششی می بایست پنداشتم ،اندک رنجی از عشق مرا کافی ست. _ امیلی دیکنسون