به قول اون بلاگره که اسمشم نمیدونم
من همیشه باختم
تو درس خوندن باختم
تو رفیق بودن باختم
تو فرزند خوبی برا
مامان و بابام بودن باختم
تو خواهر بودن باختم
تو عشق باختم
تو ورزش موردعلاقم باختم
کلا همیشه بازنده بودم...:)!
همه میگن چرا انقد به خاطر مشکلاتت ناراحت میشی و غصه میخوری، دوسال دیگه میخندی میگی اینا که چیزی نبود
درصورتی سختی کشیدن و گریه کردن تو همین مشکلات باعث میشه که ما قوی شیم و دوسال دیگه به الانمون بخندیم:)
حس بدیه که بخوای با یکی حرف بزنی تا یکم سبک شی، یا یکی رو بغل کنی تا حالت یکم بهتر شه ولی همه ازت ناراحتن و تقریبا هیشکیو نداری که به حرفات گوش بده:)))))
چقدر ساده ام
گمان میکردم اگر نباشم دلی برایم تنگ میشود
غافل از اینکه اگر نباشم فقط نیستم
همین...
برای مادرش نوشت:
مامان، دلم میخواست غم هایم رو به تو بگویم،
اما نمیخواستم تورا
غمگین تر از آنچه هستی ببینم.