یه مرخصی میشه از این زندگی بگیریم؟

خستم و دل گرفته؛

دلم حرف زدن میخواد ولی نمیدونم درمورد چی و با کی‌...

کاش میشد رفت و نبود.

حالم بد.

چقدر بعضی روزا به شدت مسخرن. مثل امروز و بقیه روز ها.

شاید واقعا قرار نیست چیزی درست بشه.

ترک کردن خیلی سخت‌تر از ترک شدنه، کی میدونه آدم چی میکشه تا خودشو قانع کنه که بزاره بره.

آدمای مودی یه حالِ غمگین دائمی و پیش زمینه دارن و دائما با اون حال بد درحال جنگن. تغییر مودشون بخاطر اینه که هر لحظه خوشحالی و غم داره بهش غلبه میکنه.

‌‌ دیگه هیچی حالمو خوب نمیکنه! جدی میگم؛ هیچی نیست که باهاش ذوق کنم! دیگه با بوی پیتزا حس خوبی نمی‌گیرم! با شنیدن دوستت دارم و این چیزا حس خوبی نمی‌گیرم! با تعریف کردن از من بهتر نمیشم! من تموم شدم! شاید خیلی چیزارو تجربه نکرده باشم ولی دیگه دلمم نمی‌خواد که چیزای جدید ببینم! یه مرگ درونی و بی حسی نسبت به هرچی! صدای آرومی که واسه همه باید دو بار بگم چی گفتم و اونقدر بی حوصله که بیشتر از یه بار نمیگم! آهنگام تکراری شده! فیلمی نیست که بخوام ببینم! علاقه هام همش از بین رفته! همه چی مسخرس به نظرم.. من اینم ، پر از فرق و چیزای عجیب!

‏دیگه حتی گوشی هم سرگرمم نمیکنه‌.

My ears are addicted to hearing your voice.