بعضی از آدما وجودشون اینطوریه که راه رفتن کنارشون به تنهایی میتونه بهت وایب خوبی بده.

ترسناک ترین سکانس تراژدی هم تعلق میگیره به اون زمانی که یهو به خودت میای میبینی هیچی سرجاش نیست و میگی "میتونم حسی که بهت داشتم و الان مرده رو تو یکی دیگه زنده کنم؟" و چقدر اون لحظه مطمئنی که تو برای بار دوم نمیتونی تمومتو و صدتو در اختیار یکی دیگه قرار بدی چون همونقدر مطمئنی که احساسات آدما ظرفیت دارن و دستمال کاغذی یکبار مصرفِ تو مُشتت نیستن. -فاطمه محمدی.

من زیاد خونه میمونم، آهنگ گوش میکنم و زیاد فکر میکنم

دیوونم که فکر میکنم برات مهم هست.

من بدون تو خیلی ناقصم، بدون تو خیلی غمگینم، بدون تو خیلی عصبیم، بدون تو می‌خوام کل دنیارو خراب کنم، بدون تو نمیخندم، بدون تو خستم ، بدون تو فقط سیگار می کشم، بدون تو شیرکاکائو واسم تلخه، بدون تو دنیا واسم معنی نداره ، بدون تو دیگه ماه برام پشت ابرا قایم می‌شه ، بدون تو نمی شه؛ بمون.

بی صبرانه منتظر پاییزم. روزای کوتاه، ساکت، سرد، تاریک، بافت و هودی، خیابونای زرد نارنجی، هات چاکلت خوردن زیر بارون.

«یک روز خودم را خواهم بخشید از آسیبی که به خویش روا داشتم از آسیبی که اجازه دادم دیگران بر من روا دارند و چنان محکم خویش را در آغوش خواهم کشید که هرگز ترک خود نکنم.» -امیلی دیکنسون-