‏ما کسی رو به‌دست نمیاریم تا کنترل کنیم، محدود کنیم، آزادیش رو بگیریم و عذابش بدیم، ما انتخاب میکنیم که پَر پرواز چه کسی باشیم تا کنار هم رشد کنیم و از زندگی لذت ببریم. اسم رنج و عذاب دادن رو عشق نزارین.

‏یکی از سختی های بزرگ شدن اینه که مجبوری به یه سری از آدما اعتماد کنی تا یاد بگیری به هیچکس اعتماد نکنی !

آیا تا‌به‌حال کسی را در زندگی‌تان داشته‌اید که عکسش را باز کرده و تا ریزترین جزئیات صورتش را با دقت نگاه کنید؟ - جمال ثریا

تا به حالا در زندگی ام انقدر احساس بیچارگی و ناخوشی کرده ام که حسابش از دستم در رفته است. گاهی حتی نمیتوانم به چه چیزی و یا به چه کسی دلخوش کنم، اطرافم را نگاه میکنم و میبینم هر یک از این آدمها یک دلیلی برای ادامه به زیستن دارند و من؟ اصلا نمیدانم برای چه زنده مانده ام، تنها میدانم که این انتظار و امید های واهی جز فلاکت و حسرت چیزِ دیگری برایم باقی نگذاشته است.

تنها چیزی که تو وجودم پرورشش دادین تنفر بود و من هر روز باید این علف هرز ها رو هرس کنم تا کل وجودمو نخورن .

ببین‌ درسته آدم جالبی نیستم. ولی من میشم پناهگاهت. خواستی آروم بگیری، من گوشه دیوار وایستادم تا تو بیای سمتم. آره، بدون که هستم. همیشه و همیشه.

من سکوت میکنم تا بفهمم حرف هایت را تو آنقدر حرف میزنی تا نفهمی دلیل سکوتم را -محمد همایون

نمیدانم این موضوع از کجا تا به حالا مرا درگیر خودش کرده است اما به خودم آمدم و دیدم در برابر غم هایم و هرچیزی که متعلق به من است به قدری بی دفاع شده ام که اگر همین حالا تمامِ داشته ها و نداشته هایم را آتش بزنند، جز نگاهی که حسرت را به دوش می‌کشد عکس العمل دیگری نخواهم داشت.