به این نتیجه رسیدم که دیگه به هیچ عنوان به آینده فکر نکنم. آینده ای که چیزی ازش ندونی شبیه سیاهی‌ایه که میخواد جای نور و سفیدیو بگیره. هیولای نامرئی.

نیچه می‌گه افسردگی به انسان فرصت اندیشیدن نمی‌دهد. بنابراین برای نادان نگه داشتن انسان باید اندوهگینش کرد. اما چندین قرن پیش فردوسی اینجوری گفته چو شادی بکاهد، بکاهد روان خرد گردد اندر میان، ناتوان بنظرم این دقیقا همون بلاییه که داره سر ما میاد..

پاییز عزیزم، بی صبرانه منتظرم که بیای و دوباره به روحم تازگی ببخشی.

=))))))