به این نتیجه رسیدم که دیگه به هیچ عنوان به آینده فکر نکنم. آینده ای که چیزی ازش ندونی شبیه سیاهی‌ایه که میخواد جای نور و سفیدیو بگیره. هیولای نامرئی.

نیچه می‌گه افسردگی به انسان فرصت اندیشیدن نمی‌دهد. بنابراین برای نادان نگه داشتن انسان باید اندوهگینش کرد. اما چندین قرن پیش فردوسی اینجوری گفته چو شادی بکاهد، بکاهد روان خرد گردد اندر میان، ناتوان بنظرم این دقیقا همون بلاییه که داره سر ما میاد..

پاییز عزیزم، بی صبرانه منتظرم که بیای و دوباره به روحم تازگی ببخشی.

=))))))

عجیبه که چقدر همه داریم نقش بازی میکنیم. انگار مسابقه گذاشتن که کی میتونه زندگی واقعیش رو بهتر قایم کنه. تا گوشی رو باز میکنی یا میای تو خیابون، همه دارن بهترین ورژن خودشون رو نشون میدن. انگار هیچکس خسته نیست، هیچکس دلتنگ نیست، هیچکس تو فکر نیست. ولی واقعیت اینه که پشت این همه خنده های الکی، یه شهر پر از آدمای تنهاست که فقط میخوان دیده بشن. شاید وقتش رسیده این نقاب رو برداریم. شاید وقتشه قبول کنیم که همه مون گاهی کم میاریم و این اصلا چیز بدی نیست. دنیا بدون این همه تظاهر، جای خیلی واقعی تری میشد. #مغموم

ولی میدونی مشکل اصلی چیه. مشکل اینه که همه از اینکه خودشون باشن میترسن. فکر میکنن اگه نشون بدن خستن یا داغونن بقیه مسخرشون میکنن یا قضاوتشون میکنن. واسه همین همه‌مون داریم تظاهر میکنیم که همه چی مرتبه و زندگیمون رو رواله. ولی ته دل همه‌مون یه چیزی میلنگه. حقیقت اینه که هیچکدوممون انقدر که تو ویترین زندگیمون نشون میدیم شاد و خوشبخت نیستیم. ما فقط داریم نقش بازی میکنیم که شاید بقیه فکر کنن موفقتریم. ولی خب تهش که چی. تا کجا قراره این بازی ادامه پیدا کنه. شاید اگه یه روز فقط یه روز صادق باشیم و قبول کنیم که ما هم گاهی کم میاریم دنیا جای خیلی واقعی‌تر و قابل‌تحمل‌تری بشه. #مغموم

ولی خب سخته. ترس داره. ترس از اینکه انگشت نما بشی، ترس از اینکه بگن طرف چقدر کم آورده یا چقدر ضعیفه. میترسیم اگه نقاب رو برداریم بقیه فرار کنن یا قضاوتمون کنن. ولی حقیقت اینه که ما همه تو این تاریکی داریم دست و پا میزنیم. اگه یکی پیدا بشه و چراغ رو روشن کنه، میبینیم که بقیه هم مثل ما زخمی ان. شاید اون موقع دیگه لازم نباشه اینقدر با هم غریبه باشیم، شاید اون موقع دیگه این تنهایی جمعی اینقدر سنگین نباشه. #مغموم