۳۱ خرداد [قلب من]

پتوی کوسه‌ای من رو بدین دیگه چیزی نمی‌خوام.

بزرگ شدن ترسناکه. اینکه وقتی به عکس و فیلمامون نگاه می‌کنم و انگاری خیلی دور به نظر می‌رسن رو دوست ندارم. اینکه شبا وقتی می‌خوام بخوابم این فکر میاد توی سرم که ته تهش همه‌شون میرن، دیگه هیچ‌کدوم کنارت نیستن. اون آهنگ خوندنای کنار آتیش، خنده‌هایی که فقط خودمون می‌فهمیم برای چیه، اون لحظه هایی که دیگه تکرار نمیشن. انگار قرار نیست من و بزرگسالی آب‌مون باهم توی یه جوب بره.

تغییر بعضی وقتا خوبه. باید تغییرای کوچیک رو توی زندگیم زیاد کنم. عوض کردن فضای اتاق، خرید یه خوراکی جدید، عوض کردن مدل موها، انجام دادن یه کاری که هیچ‌وقت ممکنه انجامش ندم.

آها راستی در پی تجربه خوراکی‌های خوشمزه و جدید، یک چیزی کشف کردم که می‌خوام باهاتون درمیون بذارم. اگر شماهم مثل من بی‌نهااایت دلتون برای دوران کودکی‌تون تنگ شده و همینطور عااااشق سرلاک بودین( بازم مثل من) بیسکوییت سرلاک قراره شمارو به یه دنیای دیگه ببره🤌🏻 البته چیزه این مال بچه‌کوچولوهاست، ولی خب بزرگام دل دارن دیگه😔😂

دیشب قبل از خواب نوشتم؛ صبح بخیر

«شاید بهشت ما، جایی میان ناشناخته‌ها منتظرمون باشه.»