یکی از آن‌ها گفت:فراموش کردن آسان است سپس گریه کرد.

«انچه‌با‌چشم‌ها‌گفته‌شود‌فراموش‌نمیشود»

عجیب است، درمیان زیبا ترین لحظاتی که برایم اتفاق می‌افتد؛ ناگهان گم میشوم ..

- هر آنچه در خیال بگنجد ، واقع است .!

انسان ها؛ در ابتدا فقط غریبه اند، سپس میشوند دوست. بعد از آن گفتگو های طولانی دارند، می‌شوند رفیق هم. چند گفتگوی کوتاه و در آخر؛ باز هم غریبه .‌.

بَرایَم‌چه‌داری‌دَر‌آن‌چَشم‌ها؛

کلمه‌ی کمال؛یک توهم است.

در قدیم،زمین بسیار ساکت تر بوده است. واقعا زیاد حرف میزنیم!همه دارند حرف میزنند؛بیشتر از نیاز. همه فکر می‌کنند،چیز گفتنی دارند.. حال،آن که حرف با ارزش شاید دو سه بار در یک قرن پیدا شود.