آن رفیقی که به هنگام غمم دور نرفت زیر شمشیر غمش، رقص کنان خواهم رفت...

معصوم مردمیم ولی در خفای خویش درگیر توبه های مداوم و مکرریم

به قولِ آقای حامد عسکری: نمیدانم این مجازاتِ کدام ذَنبِ لایغفرِ ماست که باید از حبیب دور باشیم ... •|والقمر۵۹

امام باقر(؏) می فرمایند: بعد از وقایع کربلا روزی همراه پدرم زین العابدین(؏) به منزل عمویم عبّاس(؏) در مدینه رفتیم؛ دیدم ام البنین(س) زیر آفتاب نشسته و دست دو کودکِ عبّاس را گرفته و برای امام حسین(؏) گریه می کنند و نوحه سرایی دارند و به فرزندان کوچک عبّاس می گوید: «نور دیدگانم! نمی دانم پدرتان در خدمتگذاری به جگرگوشه ی پیامبر(ص) در صحرای کربلا چقدر وفاداری کرده و آیا دل حسین(؏) را شاد کرده و انجام وظیفه نموده یا نه؟!» ‌‌•|کتاب ماهِ مُنیر، حامی دین ابوالفضل •|والقمر۵۹

طفل باشی غم بسیار ببینی سخت است غنچه باشی ستم خار ببینی سخت است غربت و غارت و داغ و عطش و در به دری نصف روز این همه آزار ببینی سخت است •|امام‌باقر‌علیه‌السلام •|والقمر۵۹

ممد نبودی ببینی ... جای بقیه ‌شهدا هم خالی ... نبودن پیروزی رو باهم جشن بگیریم :))))

نوش جونم ؛ که لحظه مرگم تو رو میبینم :))))

امیرالمؤمنین فرمودند: مُحب ما وقتی به حال احتضار میفته همه میان بالا سرش ولی... دیگران به درد محتضر نمی‌خورند. حضرت فرمود: من میام بهش می‌گم: «انا علی الذی کنت تحبه...» اون علی‌‌ای که سنگ‌ش رو به سینه‌ات می‌زدی...من هستم. •|والقمر۵۹

بشکسته‌تر ازخویش ندیدم به همه عمر افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم •|رهبرشهید •|والقمر۵۹

از سوی پدری برای تو نامه نوشته میشود که این دنیا را مذموم می داند، نه خوشی آن، آنچنان است که انسان بتواند شیفته ی آن شود و تمام دل خود را به آن بسپارد و نه غمش آنچنان جانکاه و مهیب است که انسان را از جا بکند کسی که دنیا را شناخت و آن را مذموم دانست نه از خوشیهای آن فریب میخورد و نه از ناسازگاری های آن افسرده می شود. برش کتاب: شرح نامه ۳۱ نهج البلاغه •|والقمر۵۹

... •|والقمر۵۹