چهارشنبه سوری اصلی، فقط آتیشی که من امسال به زندگیم زدم.

اگه تو این شرایط به شایعه‌ها دامن میزنی و دلِ هم‌وطنت رو خالی میکنی، به آدم بودنت شک کن.

[سه روز مانده به پایان چهارصد و چهار کذایی] دیر شناختم، دیر طرف حق رفتم و دیر راهمو جدا کردم. رهبر رو دیر شناختم، وقتی دوره‌ی اغتشاشاتی که از خودی می‌خوردیم و بساط خوشحالی و بزن و بکوب سگ و گربه به راه بود، آقا اومد و با تعداد اندکی سخن دلِ یه ایران رو قرص کرد، حق رو از باطل تشخیص دادم. وقتی دیدم که به طور خواه یا ناخواه توی بحث های سیاسی طرف ایشون رو میگیرم، حس جالبی پیدا کردم. وقتی دیدم توی اوقاتی که همه میگفتن رهبر الان هفت متر زیر زمینه و بعد خبر رسید که توی بیت رهبری شهید شدن، تازه متوجه شدم ایشون چقدر خوب بودن و این منم که دیر از خواب بیدار شدم. توی همون زمان، آقای لاریجانی اومدن تلویزیون و صحبت کردن و من با خودم فکر کردم" چقدر این مرد محترم و مقتدره که با این غمی که توی دلش رخنه کرده هم اومده تلویزیون". با هر حرف و دفاع بیشتر از کشور، بیشتر به دلم نشستن. وقتی لیست ترور رو دیدم و آقای لاریجانی، آقای پزشکیان و خیلی های دیگه رفتن توی میدون کنار مردم، دیدم" نه، واقعا این مرد خیلی آدم جسور و محکمیه" از صبح شایعه ها پخش شده بود که ترور شدن، اما کی بود که باور کنه؟ اسمش روش بود" شایعه" تا اینکه امشب خبر رسمیش پخش شد. شهادتتون مبارک جناب.

تنها پوئن مثبتی که چهارصد و چهار می‌تونه به همراه خودش داشته باشه" شهادته"

چهارصد و چهار دقیقا مصداق بارز اون نوتیفِ" تلخ میکنی دهان من و قند به دیگران میدهی" بود.

فکر میکنم وقت ریواچ کردن مختارنامه رسیده باشه، نه؟

چشمت باز نمیشه یا نمی‌خوای بازش کنی وطن فروش؟

آقا ما تا میایم درس بخونیم یا موشک میزنن یا ما اونا رو می‌زنیم، منم که از این آدمایِ نگران، کلا درس خوندنو می‌زارم کنار🙏 مهم نیته دوستان.

به یاد آوردن آن پاسخ های بی‌رحمانه برای دلتنگ نشدنِ این آدمیزاد بی‌فکر کافی نیست آقای درویش.

از دولت عزیز تقاضا دارم زودتر دستمزد منو که هر شب میام تجمع و حیدر حیدر میگم رو بدن. امسال عیدی هم نگرفتم خیلی بی‌پولم.

آدمی است و میلِ به حماقت های متعدد.