عدد پنجو دوست دارم. درست مثل تعداد حروف کلمه ی شهادت، مثل شهر بوشهر که تازگی‌ها جایگاه ویژه‌ای توی قلبم باز کرده، مثل گل نرگس که وقتی ثنا از مدرسه میاد برای بابا میخره و قبل از اینکه خود گله رو ببینیم بوی خوبش پخش میشه، مثل پارک شادی یزد که دوره، ولی ارزشش رو داره بابا رو مجبور کنی ببرتت، مثل پاساژ صدف و خلیج فارس که مامان و ثنا میرن برای خریدن لباس و من میرم که خوراکی‌های جدید بخرم، مثل سی و سه پل اصفهان که هر موقع من رفتم آب نداشت، مثل باشگاه، که وقتی میرم به اشتباه برای بار هزارم سارینا رو کیمیا صدا میکنم چون خیلی وایب اسم کیانا و یا کیمیا رو میده، و در آخر من همه‌چیز و همه‌کس رو دوست دارم به جز گرمای طاقت‌فرسای یزد💘

امروز با ثنا داشتیم چتای قبلی همدیگه رو میخوندیم و ثنا با هر پیام به من می‌گفت" چقدر بعضی از دوستیا یهو بدون دلیل سرد میشن"

ناپلئونی، برای واقعی آبرو بَر ترین شیرینی عالمه.

گل نشدن توپ های کوکوریا، از بیش از حد وحشی بودن بازیکنای آرژانتین بد تره.

اسپانیا و آرژانتین مثل تازه عروس دومادایین که رو به هم، جهت اینکه تعارف بزنن اینجورین که" عزیزم اول تو برو داخل خونه" و بعد نیم ساعت نتیجه ای نمیگیرن. خب بزن اون گلو دیگه😭

ولی خب در هر صورت بعد این بازی باید بگم که" ای بختت ایرانی"

وای کوبارسی از هرجهتی گوگولیه🤏😭

درسته دیشب گریه ی مسی رو ندیدم ولی همین که پلک راست یا چپش از شدت عصبانیت پرید و کم مونده بود منفجر بشه چند تا پله ی پشت سرهم برای خوشحالیه.

من core: