هر کسی یک جور زنده به گور است؛ یکی در فکرش، یکی در قلبش، یکی در تنهایی‌اش. زنده به گور - صادق هدایت

تنهایی خیلی هم ترسناک نیست، از بودن خیلیا قشنگ تره.

من انقدر حساسم که هر تغییر کوچیکی توی لحن، مکالمه، یا بی‌علاقگی آدم‌ها رو میفهمم و واقعا هم به دل میگیرم.

بعضی زخم‌ها خوب نمی‌شوند، فقط یاد می‌گیری دیگر جای آن‌ها را به کسی نشان ندهی.

قلب های زیبا شکسته میشن؛ دقیقا همونطور که گل های زیبا چیده میشن.

از یجایی به بعد شاید بارها بهش فکر کنی، ولی دیگه با کسی راجع بهش حرف نمیزنی.

بیشتر از همه دوسش داشتم، بیشتر از همه بهم آسیب زد.

هیچکس به اندازه من دوستت نداره هیچکس به اندازه من درکت نمیکنه هیچکس به اندازه من برات پناه نیست با همه اینا اگر رفتی، هیچوقت برنگرد چون بعد از رفتنت ، هیچکس به اندازه تو برام غریبه نیست.

هیچ چیز سنگین‌تر از قلبی پر از حرف‌های ناگفته نیست.

دلیل اینکه به جای گریه کردن می‌خندی و در مورد آسیب‌هایی که دیدی شوخی می‌کنی اینه که به خودت یاد دادی که احساساتت رو خاموش کنی که آسیب بیشتری بهت وارد نشه.

اونی که میدونه از چی ناراحت میشی و تکرارش میکنه، شاید بار اول دوم اشتباهش باشه ولی بار سوم چهارم انتخابشه.

حرومم کردی؛ مهربونیمو، احساساتمو، صبر و حوصلمو، اعتمادمو، انگیزمو.