این پژوهشگر دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی با انتقاد از سیاست‌های بودجه‌ریزی سال آینده در حوزه پژوهش، اعلام کرد: ما انتظار داشتیم مسئولان پس از جنگ ۱۲ روزه اخیر به قدرت پژوهش و فناوری واقف باشند و توجه ویژه ای به این بخش کنند. اما متاسفانه بودجه پژوهشی برای سال ۱۴۰۵ نه تنها افزایش نیافت و حتی در مواردی کاهش داشته است، در حالی که کشورهای دیگر مانند روسیه در زمان جنگ بودجه فناوری و تحقیقات را افزایش داده‌اند. وی با اشاره به ناچیز بودن بودجه اختصاص یافته به پایان‌نامه‌های دانشجویی خاطرنشان کرد: متاسفانه این مبلغ حتی به هزار دلار هم نمی‌رسد. اگر چه این حمایت ها نباید صرفا مالی باشد و نباید از حمایت‌های غیرمادی غافل شد. معاون تحقیقات و فناوری وزارت بهداشت با اشاره به اینکه ما نمی‌توانیم از پژوهشگران حمایت مالی داشته باشیم، تاکید کرد: دلخوشی دادن به محقق تنها کاری است که می توانیم انجام ذهیم. دلخوشی یک جراح ارتوپد یا یک استاد در کلاس درس، مستقیماً بر کیفیت کار او تأثیر می‌گذارد. در واقع اولین جایی که دل‌ناخوشی در آن اثر می‌گذارد، حوزه پژوهش است. بنابراین ما وظیفه داریم بروکراسی را کم کنیم و مشکلات محققین را اضافه نکنیم. دکتر آخوندزاده پیشنهاد داد: برای اینکه موتور پژوهش متوقف نشود، باید در جذب اعضای هیئت علمی آموزشی سهم پژوهشی نیز در نظر گرفته شود تا این گروه به موتور تولید علم تبدیل شوند. وی با انتقاد از موانع اداری و ساختاری، بر لزوم حمایت از ظرفیت واقعی پژوهشگران تأکید کرد و گفت: دستاوردهای پژوهش‌های کاربردی در صنعت داروسازی کشور نمونه‌ای از تأثیرگذاری انکارناپذیر علم بر زندگی مردم است. بنابراین نباید با بوروکراسی اداری در مسیر علم و پژوهش مانع ایجاد کرد. وی با اشاره به ظرفیت بالای اساتید و پژوهشگران، محدودیت‌های غیرعلمی را مانعی برای پیشرفت دانست و گفت: متاسفانه در برخی موارد با ایجاد موانع و محدودیت مانع انجام فعالیت های پژوهشی اساتید می شویم. این در حالی است که ممکن است یک استاد دانشگاه علوم پزشکی توانمندی این را داشته باشد ۵۰ یا حتی ۱۰۰ پایان نامه را راهنمایی کنند.

نویسندگان مقاله صمیمانه از داوران گرامی که عمیقا به بهبود مقاله ما کمک کردند، تشکر می‌نمایند!! Join us: @write_paper

تغییری شوکه‌کننده در NIH (موسسه ملی بهداشت آمریکا): «هم‌نویسندگی با نهادهای خارجی ممنوع است.» مجله Science داستان را این‌گونه توصیف می‌کند: «مسئولان NIH به دریافت‌کنندگان گرنت می‌گویند که مقالاتی را که هم‌نویسندگانی وابسته به نهادهای خارجی دارند، حذف کنند، مگر اینکه NIH قبلاً بخش خارجی آن گرنت را تأیید کرده باشد.» و این فقط به معنی همکاران فرامرزی نیست. بلکه شامل همکاران بازدیدکننده، دانشجویان یا پژوهشگران پسادکترایی می‌شود که به طور موقت در آمریکا کار می‌کنند. حتی ممکن است دانشمندانی را هم شامل شود که در آمریکا کار می‌کرده‌اند و بعداً به خارج از کشور نقل مکان کرده‌اند. یک نمونه که توسط Science گزارش شده است: پژوهشگر «آیان دراموند» گفت که مجبور شده ۱۶ مقاله از ۲۲ مقاله را از یک گزارش به NIH حذف کند، چون یک هم‌نویسنده، هم‌چنان سِمتی در دانشکده پزشکی هانوفر آلمان دارد (آیان دراموند مدیر مراکز تعالی تحقیقات زیست‌پزشکی تحت حمایت NIH است). واکنش او همه‌چیز را نشان می‌دهد: «گفتم، خدای من، ما دیگر هیچ چیزی نمی‌توانیم گزارش دهیم. این بسیار خسته‌کننده است. نمی‌دانم آنها می‌خواهند بهره‌وری ما را چطور ارزیابی کنند.» حتی هشداردهنده‌تر: به گفته Science، حداقل یکی از ایمیل‌های NIH از نهادها خواسته که قول بدهند نویسندگان آمریکایی مقالات نشان‌دارشده، در آینده با آن هم‌نویسندگان خارجی همکاری نکنند. اگر این درست باشد، دیگر فقط یک مسئله اداری نیست، بلکه ممکن است به یک ضربه مستقیم به علم بین‌المللی تبدیل شود. Join us: @write_paper

پی‌نوشت: خیره‌سری آمریکا فقط محدود به جنگ‌طلبی آن در غرب آسیا یا کوبا و غیره نیست، بلکه به جنبه‌های متعدد دیگری از جمله به حوزه #نشر_علم هم سرایت کرده است. Join us: @write_paper

وقتی که داوران خیلی درخواست بازبینی می‌کنند، مقاله به چیزی شبیه شترگاوپلنگ و بلکه بدتر تبدیل می‌شود. این تصویر اگرچه طنز است اما دور از واقعیت نیست. داوران ارجمند باید توجه داشته باشند که چنانچه یک مقاله، ادعاهای خود را ثابت کرده است، هیچ لزومی ندارد به چاق‌ترکردن مقاله و به زحمت‌انداختن غیرضروری نویسندگان اصرار بورزند، مگر اینکه مقاله از نقص‌های اساسی رنج ببرد. ✍️ مرادی Join us: @write_paper

جدیت چین در برخورد با محققان و دانشمندان متخلف چند پژوهشگر چینی به دنبال افشای تخلف علمی آن‌ها در جعل کردن داده تعدادی مقاله علمی که در مجلات زیرمجموعه Nature منتشر کرده بودند، توسط دولت چین و دانشگاه مربوطه، جریمه یا از سمت خود برکنار شدند. چن کوانگ از ریاست دانشکده علوم حیاتی دانشگاه نانکائی برکنار شد و ژِنگ هائو که پژوهشگر پسادکترا بود، از کار بیکار شد و دانشمند دیگری تذکر گرفت. سوال اینجاست که آیا در ایران هم روسا و محققانی که مرتکب تخلف علمی می‌شوند، برکنار و جریمه می‌شوند یا مسئولان ارشد، آن‌ها را باز هم بخاطر مقالات متعددی که منتشر می‌کنند، حلوا حلوا کرده و در سمت خود ابقا می‌نمایند؟! توسعه و پیشرفت بایستی از مجرای عدالت و حق بگذرند و گرنه در طول زمان، نشانه‌های پسرفت و انحطاط آشکار خواهد شد. Join us: @write_paper