هیچ وقت فک نمیکردم بزرگترین مسئله‌ی زندگیم توی این سن، درک کردن آدم‌ها باشه؛ واقعن سخته سخته سخته، انسان‌ها غیرقابل پیش‌بینی هستند خیلی فرق دارند با خودشون، با حرف هاشون، با کاراشون، با افکارشون، با هر کوفتی خیلی فرق دارن، من اصلا نمیتونم درک کنم.

میدونی.. که هیچی راجب من نمیدونی؟! فکر میکنی خیلی میدونی ولی من اونجوری که منو دیدی نبودم نمیدونم بدتر بودم یا بهتر اما.. تو حتی منو کامل نشاختی شاید رفتنم کار اشتباهی بود، ولی حداقل‌میدونم اون موقع، توی اون زمان بهترین کارم بود

آدمی که سلام نمی‌ده، بلد نیست لبخند بزنه، نمی‌تونه تعامل کنه، شخصیت بقیه و تخریب میکنه با این اصطلاح که رکه درونگرا نیست بی شعوره و هوش اجتماعیش هم پایینه. چیه مد شده هرکی مثل گاو می‌مونه یک برچسب درونگرا بهش می‌زنن؟ واقعا یه آدم با سن بالای ۱۸ سال، نباید ساده‌ترین آداب اجتماعی رو بدونه؟

صداهای درونم از بس تلخه که ترجیح می‌دم کَر باشم.

روزی با تو وداع میکنم.. ‹وداعی آبی›

یا پاشو برنامه ی کارتو بچین یا فقط بخواب و خوابشو ببین.

حالا بین این همه مشکلات و غم تو فکر کن نگران و دلتنگ یکی بشی که خیلی وقته تموم شده و نتونی بهش بگی..

اون افرادی که شخصیت و استایل خاص خودشون و دارن بدون توجه به استانداردهای جامعه واقعا برام دوست داشتنی هستند.