تصور اینکه یه روزی در آینده قراره به هم نگاه کنیم و بگیم we did it We resolved the traumas, came over our fears, learned how to cope healthy, made up with our inner child:), don’t want to die(?!), and most importantly got attached back to ourselves and the reality, and etc. باعث میشه بخوام ادامه بدم.

میدونی .. خیلی وقته احساس میکنم هنر توی نسل و دوران ما مرده.

نمیدونم...مثلا خواستن یچیزی مثل شایع و شادی (دوست دخترش)..چیز زیادیه؟

تازه داشتم تمرین میکردم آدم هارو قضاوت نکنم و بدونم هر رفتارشون میتونه پیشینه در گذشته بدشون داشته باشه اما شرایط جوی،محیطی و زیست محیطی اوضاع رو جوری رقم زد که الان از همه متنفرم مگه خلافش ثابت بشه.

واقعا فکر کردی کسی به احساساتت اهمیت میده؟ ادما فقط یک مشت موجود خودخواهن که عامل آلودگی زمینن و با این وجود خودشون و اشرف مخلوقات میدونن

اینجوری شدم که دوست ندارم وارد روزا بشم چون میدونم در نهایت اونا وارد من میشن

اکتبر پارسال چندلر اکتبر امسال لیام ...

این نفرین انسان بودن است ترس از ترد شدن حتی از طرف کسانی که دیگر دوستشان هم نداری شاید هیچ وقت هم نداشته‌ای،ترس از ترد شدن توسط هم‌کلاسی‌های مضخرف که میل هم‌صحبتی با هیچ‌کدامشان را نداری،ترس از ترد شدن توسط مدیر بی‌عرضه‌ای که حتی یک ماه هم حقوقت را به موقع پرداخت نکرده است،ترس از ترد شدن و رانده شدن توسط پدری که هیچ‌گاه نبوده،ترد شدن در رابطه‌ای که جز آسیب برایت چیزی نداشته.

actually we fell in گا in october.

«خیلی برای همه ‌چیز دیر شده نه؟»