من و سیگار که هیچی! علف و صد مدل کثافت دیگه.

روحم کم جون تر از همیشه شده و عجیب تلخ و کلافه‌ام. انگار زخم این چند شب دهن باز کرده و عفونت به قلبم پمپاژ می‌کنه.

مرا نمیشناسد! یا کودک است هنوز و یا شاعران ساکتند!

نقاشی،موهای بهم ریخته، لباسای گشاد، آهنگ های بی کلام، قهوه، سیاهی زیر چشم از سرمه، چشمای قرمز از گریه های نکرده و کم خوابی توصیف این روزامه.

روزها غرق هنر میشم شبها یا چت ام یا مست ام مثل اینکه نمیتونم عادی بمونم

من همانم که مذهبیان مرا کافر و کافران مرا مذهبی میخوانند

تاکید از اعماق درونم میفهممش.

من خسته‌ام، نمی‌توانم درباره‌ی چیزی فکر کنم و تنها می‌خواهم سر بر دامنت بگذارم، تماس دست‌هایت با پیشانی‌ام را احساس کنم و تا ابد در این حالت بمانم.

گاهی داری تو چیزی زندگی می‌کنی که برای تو نیست. دوسش داری اما می‌دونی برای تو نیست، الان داریش اما می‌دونی باید یک روز رهاش کنی. خونه‌ای که خونه‌ی تو نیست، دوستی که دوست تو نیست، داستانی که داستان تو نیست، عشقی که مال تو نیست، دردی که برای تو نیست، راهی که راه تو نیست. مجبوری حرکت کنی تا ازش بگذری و یک‌ چیز دیگه پیدا کنی. چیز مخصوص خودت رو.

من با تنهایی صلح کردم، چون چاره ای نداشتم انگار اینجوری بوجود اومدم نمیتونم با بقیه زندگی کنم..تحملشو ندارم حتی اگه یک نفر باشه. به تنهایی خودم بدجوری عادت کردم مثل یک قفس کوچیک که داره جلوی نفس کشیدنتو میگیره اما بهت احساس امنیت میده..