"If I burn, maybe you'll see me then."

چشمایی که انگار خدا فراموششون کرده، اما شیطان نتونسته ازشون دل بکنه.

+پس تو برای گریختن از تاریکی خلق می‌کنی؟ -نه، برای ترساندن تاریکی.

از شنیدن خبر فوت استاد فرشچیان امروز صبح واقعا ناراحت شدم.

دیگه کابوس نمی‌بینم، رویاهایی رو در خواب نظاره می‌کنم که یقین دارم در عالم واقع تحقق ناپذیرن، این منرو بیش‌تر عذاب می‌ده. کاش کابوس می‌دیدم.

انگار بخش سینماتیک روزام تبدیل شده به قهوه و سیگارای ساده و هرجور هنری که دستم بهش برسه ،، بدون مسخره بازیای یه احمق بد سلیقه،، نمیدونم این خوبه یا نه.

چطور بگویم که انگار شخصیت های ناسازگاری در من زندگی می‌کنند که من را در “نمیدانم” ترین حالت ممکن تنها میگذارند. یکی گویا نمیتواند از جایش تکان بخورد و دیگری حتی نمیتواند برای فقط چند دقیقه بی حرکت بماند. یکی هرچیزی را عمیق حس می‌کند و استخوان هایم را میسوزاند و دیگری انقدر بی حس است که قلبم را یخ میزند. دیگری می‌خواد آدم ها را بشناسد دنیا را کاوش کند و آن یکی از تمام آدم های این دنیا بیزار است. انگار من در تمام ناسازگاری های دنیا گم شده ام.