من نمیگم دوستت دارم، دلتنگت هستم،پیشم بمون،، اما برات اشپزی میکنم،،برات اهنگ میزنم،،باهات تو اوج بی حوصلگی حرف میزنم،،بهت گوش میدم و به آینده ای فکر میکنم که تو هم توش باشی.

من هیچکس هستم،،توی زندگی بقیه و خودم.

انسان! ای حیوان رنج‌کش! چه مصیبتی والاتر از مواجهه‌ای مدام با انزجاری خالص نسبت به تمامیت دارایی‌ت می‌تونه شامل حال‌ت بشه؟

این چند وقت پنیک هام خیلی زیاد شده،،پشت سر هم دارم با جملات کوچیکی طرد میشم،،توی هیچ چیز و برای هیچکس «هیچکس» کافی نیستم و راستشو بخوام بهت بگم،،واقعا حالم خوب نیست.

تصور چت جی پی تی از من.

به گیتارم چیزهایی و میگم،،که قبلا به تو میگفتم.

من ،، آخرین سیگارِ بی‌کیفیت دنیا. اما هرچی که باشم دلتنگ بودنم میشی. این عطر منفور دیگه تکرار نمیشه. انگار قرار نیست بفهمیم کدوم از ما محتاج دیگری شده. جفتمون بازنده‌ی این بازی دو سر برد بودیم.

به من کابوس بخشیدند..بجای سوت و دست و هورا به من فرصت دیدن دادند.. اما وسطِ کورا