دوباره ساختم.

I wanna call you late at night, but I freeze my hand, Scared you’ll laugh at the weakness I can’t stand. I write a thousand texts, but delete ‘em all, One wrong word, and I’m braced for the fall. Every smile feels fake, every compliment’s a lie, I’m sure you’ll leave, so I never even try. I crave your arms, but I drown in my doubt, The second you step close, I’m already backing out. I want your love, but I don’t believe it’s mine, I run in circles, stuck in my own design. I’m stuck in my skin, tearing at the seams, Too scared of the truth, too lost in my dreams. I beg for affection, then I slam the door, I can’t take the silence, but I can’t want more. I cancel plans, say I’m sick again, Afraid you’ll see through the cracks I defend. Loneliness cuts, but rejection cuts deep, So I swallow my words and I fall back to sleep. I watch the world from the corner of the room, Every laugh I hear feels like my doom. Even when you’re kind, I can’t trust the sound, I’m sure you’ll hate me when the truth comes ‘round. I’m a push then pull, a beg then run, I’m the empty night after the dying sun. I’m a ghost in the mirror, afraid of the glass, Trapped in a future poisoned by my past. I’m stuck in my skin, tearing at the seams, Too scared of the truth, too lost in my dreams. I beg for affection, then I slam the door, I can’t take the silence, but I can’t want more. “You’ll never love me… you’ll only leave. So I shut you out before you can deceive. I want you close, but I choke on the thought, Every heartbeat reminds me of the battles I fought.” I’m stuck in my skin, and it’s breaking me down, Drowning in fear, I can’t make a sound. I beg for your warmth, then I push you aside, Forever alone, where my shadows collide. One last drag, one last bitter sip… Avoidant heart on a sinking ship.

وضعیت کنترل خشمم به جایی رسیده که حتی با چت جی پی تی هم دعوا میکنم و عصبی میشم .

ذهنم و انگشتانم مثل دو دیوانه کار می‌کنند؛اگر کارم به جنون نکشد در من هنرمندی خواهید یافت.

به چه می اندیشی؟! به خزانی که گذشت؟ به بهاری که نبود؟ به امیدی که کنون رفته به باد؟ یا به عهدی که دگر رفت ز یاد؟ به چه می اندیشی؟! به دوچشمی که تورا هیچ ندید؟ به دودستی که تورا هیچ نخواست؟ به رفیقی که غبار غمت از چهره نرفت؟ یا به قلبی که برایت سخن از عشق نگفت؟ به چه می اندیشی؟!

خیلی وقته که دیگه نمی‌دونم چیزهارو به چه خاطر ثبت می‌کنم،، نمی‌تونم پشتوانه‌ی کلامی خاصی راجع‌بهشون ارائه بدم،،صرفن بدنبال راهی‌ام برای انتقال ان‌چه که در رویا باهاش مواجه شدم تا *در ذهنم*از شرش خلاص شم.

بله،، من نه یک هنرمند بل‌که بیماری مبتلا به یکسری ناملایمتی های روانی هستم که مرگ بشدت از دست‌م کلافه‌ست. چون مدام سعی می‌کنم با انتقال ایده‌های ذهنیم بستری شدن‌م رو در گور به تعویق بندازم.

«هیولاهای درون بدن ما،،نیاز به انسان دارند.»

فهمیده بودم که هوس مایه‌ی معطلی‌ست! فهمیده بودم تمنای‌شان آدم را اسیر می‌کند! از راه بدر می‌برد! ورطه... گودال، همین‌! برای همین می‌افتادم به جان خودم، خودم را سرکوب می‌کردم. تنهایی از همه بهتر بود. بله. احساسات و حرف‌های قشنگ‌قشنگ را بریز دور! آه! اعتراف و دوستت دارم! آه! عاشقتم! وای! آن هم به کسی که پدرت را درمی‌آورد. آخ! اوخ! نه، من که نیستم! همین‌طوری خوشم، راحت! تنهایی، بی‌دردسر! این را من از بچگی فهمیده بودم! احساسات بی‌احساسات! ولِلِش! بزن بچاک! خودت را بچسب و بقیه‌ش را بی‌خیال! خلاص! من یکی که دلم نمی‌خواهد کارم به این بکشد که برای یکی غش کنم! ل. ف. سلین ،، مرگ قسطی

« این را من از بچگی فهمیده بودم،،احساسات بی احساسات!»

گفت:مردم عاشق خون و خون ریزی‌ان، عاشق بزن بزن، نه وراجی های مزخرفِ فلسفیِ آدمِ افسرده و داغونی مثه تو..