سخت است همزیستی دائم با کسانی که دغدغه هایت را نمی‌فهمند اما عزیزان تو هستند.

نمی خواستم از بین ببرمش.. ولی اون تو مخم بود نمیفهمید! میگفتم بزرگ شدن خوب نیست نمیفهمید. احمق بود.. شکلات صبحونه دوست داشت و این مسخره بود. اون بزرگ شدن دوست داشت و این مسخره بود. اون یه بچه رو مخ بود که تو رویاهاش سیر میکرد،، ارزوهایی داشت که هیچ وقت قرار نبود به واقعیت تبدیل بشه؛ من نمی تونستم تحمل کنم دنیایی که اون ازش حرف میزد رو. خیلی وقت پیش از بین بردمش،، تو این سینه لعنتی و از اون روز به بعد دارم سعی میکنم زندگی کنم. نمیشه.

من دردِ مشترکم، مرا فریاد کن.

از با انسان‌ها بودن بیشتر از انسان بودن خسته‌ام.

از لای پنجره جوونیمو دود میکنم.

"فرسودگیِ مزمن حاصل بی پناهی"

خسته ای؟به جهنم. منم خستم،،منم رد دادم.. اما مگه واسه تو یا هرکسه دیگه ای مهمه؟ اینکه من امروز حالم خوب نیست مثل دیروز و روز قبل و روز قبل ترش مثل فردا و روز بعد و روز بعد ترش وقتی میپرسی حالت خوبه...برات مهمه که جواب من چیه؟ اگه بگم خوب نیستم اصلا زحمت میدی بپرسی چته؟

ببین..خودت خواستی ستاره ام کنی،،الان باید بشم یک آدمِ چِت الکلی؟ آخه چرا باید خواسته ام و بازم رد کنی..

همیشه فکر میکردم وقتی این اتفاق بیوفته...یک حس شدید دارم...مثل یک بمب در حال انفجار،،اما الان واقعا هیچ حسی ندارم،،من چمه؟