یه‌‌ مرحله‌‌ از‌‌ زندگی‌ هم ‌هست‌ که بهش میگن: «بی تفاوتی ناشی از‌ صبر بیش از‌ حد» اینجوریه که دیگه مثل گذشته واسه نبودن‌ها بی‌قراری نمی‌کنی، بابت دیر جواب دادن‌ها ناراحت نمیشی، حساسیت‌هات کمتر میشه، حسودی کردنات کمرنگ‌تر میشه و قبول میکنی که گاهی وقتا آدما رو باید با لیاقتشون تنها بذاری...! چون مثلا همیشه این شما بودی که اول حالشو پرسیدی و تا پیام ندادی، پیام نداده، اونجاست که می‌فهمی اونی که سراغی ازت نمیگیره ذاتاً هیچ موقع دوست نداشته... نوشتم تا بگم؛ بدونید که هر آدمی تا یه جایی بهتون فرصت میده رفقا، ولی بالاخره خسته میشه، از حس اضافی بودن، از جنگیدن واسه موندن، از قهر و آشتی مکرر، از توضیح دادن خودش، از برطرف کردن سوتفاهم‌ها، از درک نشدن و... خلاصه کاسه صبر آدمای زندگی‌تونو لبریز نکنین! ممکنه دیگه هیچ آدمی به این اندازه وصله‌ی وجودتون نشه...

کتاب قبلیمو تموم کردم و از فردا می‌خوام اینو شروع کنم😃

وقتی چیز دیگه ای نمیتونه بیدار نگهم داره🙃🥱

انرژی کاذب

به موقع بخواب خب دخترررر

😁

زودتر از ۹؟ از ۳ صبح بیدارم🥲

خدا قوتتتتت

‌ خنده بر لب میزنم تا نفهمی که حتی برای بار سومم نفهمیدم چی گفتی😌😂 @TwitterParsianOfficial

دنیا مضحکه‌ای گریه‌انگیز است. حضرت امیر (ع)

فیلم کوتاه: لیوان آب