این گزینه بهتریه✅

از قدیم گفتن سحرخیز باش تا کامروا شوی

بریم برای پارتای جدید؟ 😔

#زادگان_تاریکی👁 🩸 #پارت_۴۶ آه کشید و نگاهش را به چشمان مشکی زن دوخت. حالا که سرنوشت او را به اینجا کشانده بود ترجیح می داد با جان و دل بپذیرتش. آنقدر شجاع نبود که تصمیم بگیرد در خلاف آن حرکت کند و تغییرش دهد. نشان! همین امروز قبل از اینکه وارد آن بازار شوند تلاش کرده بود تا آن را زیر ترکیب مخصوصش پنهان کند. یعنی هنوز خشک نشده بود؟ سرش را بالا آورد و به آستین لباسش نگاه کرد که دستانش را تا روی مچ می پوشاند. نمی توانست جلوی چشمان آسنا وجود داشتن یا نداشتن نشانش را بررسی کند بنابراین ساکت ماند و دوباره سرش را بر زمین گذاشت. زمانی که مجددا پرده ی ضخیم کنار رفت زن غرید: « مگه بهت نگفته بودم رفتی اینقدر زود برنگرد؟» صدای آژمان باعث شد هر دو شوکه شوند:« آسنا ، سایه سالار خواسته دختره رو ببرم پیشش. همین الان.» ناویرا به آرامی سر خود را کج کرد. حالا به خوبی چهره ی مرد را می دید. خوشحال بود از اینکه این بار سر و صورتش هیچ پوششی نداشتند. مو های تیره اش پخش و پلا بودند و چشمان طوسی اش مصمم به نظر می رسیدند. دوست داشت جلوی خودش را بگیرد و دیگر خیره نگاهش نکند اما ممکن بود این فرصت دیگر گیرش نیاید. با وجود ظاهر زیبا و صورت تمیزش شبیه هیچ مرد دیگری در این اطراف نبود. چرا باید اینقدر ظرافت داشته باشد؟ لباس های مشکی اش را با یک پیراهن نقره ای فام و یک جلیقه ی بلند مشکی عوض کرده بود. آسنا با بهت از جایش بلند شد و گفت:« درباره ی وضعیتش بهش گفتی؟ این حتی نمی تونه بلند بشه.» آژمان آهی کشید و با لحنی سرد گفت:« خودت می دونی وقتی چیزی می خواد ، هیچ کس نمی تونه جلوش رو بگیره. دختره رو بده تا ببرمش. بدون شک خیلی سریع تموم می شه.» زن نامطمئن برگشت تا به صورت رنگ پریده و لب های خشکیده ی ناویرا نگاه کند. با اینکه مدت زیادی از زمان آشنایی شان نمی گذشت و عملا شناختی از هم نداشتند ، دوست نداشت او را اینگونه راهی کند. دوست نداشت هیچ کدام از بیمار هایش را به این شیوه رها کند. « پس من باهاش حرف می زنم. یکم فرصت می خرم. حداقل تا زمانی که دارو ها کاملا اثر کنن. نیش مار کبرا بوده. حتی با این وجود که سم رو همون لحظه بیرون کشیدم و از پادزهر استفاده کردم ...» حرف در دهانش ماسید زمانی که دید دخترک دستانش را تکیه گاه خود کرده و در جایش نشسته است. « من مشکلی ندارم.» دروغ می گفت. هر چه بیشتر می گذشت درد بیشتری احساس می کرد. سرش گیج می رفت و دردی سرسام آور در جای جای آن می پیچید. قلبش تیر می کشید و تصاویر جلوی چشمانش تار و واضح می شدند. هیچ وقت قبلا نیش نخورده بود که بداند این درد ها طبیعی هستند یا نه اما می دانست که دیگر تحمل ندارد. باید تکلیفش هر چه زودتر مشخص می شد. اگر قرار بود او را زنده نگه دارند و یا بکشند ترجیح می داد خیلی زودتر از این ها انجامش دهند. آن موقع بود که می توانست تصمیم بگیرد باید فرار کند یا نه. آسنا بازویش را محکم گرفت و دست دیگرش را روی سینه اش گذاشت. « دراز بکش ببینم. زحمات من رو به باد می دی!» هنوز قسامتی از بدنش بودند که کامل نمی توانست بر رویشان کنترلی داشته باشد. پای چپش را اصلا نمی توانست تکان دهد. اما همین که توانسته بود از جایش بلند شود ، خبری خوب نبود؟ حتما می توانست دوباره سر پا شود. بی توجه به اصرار آسنا خودش را محکم نگه داشت و گفت:« من خوبم.» دستش را روی دست زن گذاشت و آن را فشرد. « می خوام ببینمش.» نویسنده:زهرا رضائی (هرگونه کپی پیگرد قانونی دارد)

#زادگان_تاریکی👁 🩸 #پارت_۴۷ اصلا دلش نمی خواست سایه سالار را ببیند. اتفاقا ترجیح می داد اکنون به محض خروجش از چادر یکی از اسب ها رو بدزدد و تا می تواند از این جهنم دره دور شود. آژمان سری از روی رضایت تکان داد و با همان لحن قبلی گفت:« دیگه بهونه ای نمی مونه. من می برمش.» آسنا به آرامی خودش را عقب کشید و با چشمانی که نگرانی و استیصال درونشان شعله می کشید ایستاد و بلند شدن بیمارش را به چشم دید. می دانست هیچ کس در این باره کاری از دستش بر نمی آید. مرد ، ناویرا را به خودش تکیه داد و شانه هایش را محکم گرفت. نگاهی از روی شانه به زن انداخت و زمزمه کرد:« ما رفتیم.» دختر سرش را به عقب چرخاند و به او نگریست. ممکن بود این بار آخری باشد که می بیندش. کلا دو راه برایش بیشتر وجود نداشت. مطمئن بود اگر فکر می کردند نشان ندارد و به این پی می بردند که او آسیلورا نیست ، دیگر برایشان ارزشی نخواد داشت و از آنجایی که بسیاری از مسائل خصوصی مربوط به گروه آنها را می دانست و چهره هایشان را دیده بود عمرا زنده اش می گذاشتند. در آن صورت یا باید فرار می کرد یا جانش را می داد. در هر صورت فکر نمی کرد دیگر بتواند آن زن بلند اندام با آن چشمان تیره و مو های زغالی رنگش را ملاقات کند. بدن سستش را به بدن محکم و سخت آژمان تکیه داد و با او همراه شد. لنگ می زد و شک نداشت خیلی آزاردهنده به نظر می رسد هر چند از درون چشمان مرد نمی شد چیزی را خواند. انگار اصلا برایش مهم نبود مجبور است او را به خودش بچسباند و وزنش را متحمل شود. با بیرون آمدن از چادر مشکی ، توانست آسمان بالای سرش را ببیند. خورشید در حال غروب را می دید که بین کوه های مرتفع پیش رویش در حال سقوط بود. سرش را پایین آورد. با اینکه جلوی دیدگانش تار بود و اصلا نمی توانست بر روی چهره های اطرافش دقیق شود ، قیافه ی کاوه را از بین جمعیت تشخیص داد. قرار نبود دیگر او را هم ببیند. هر چه که در این چند روز بین آنها گذشته بود حالا همینجا تمام می شد. سعی کرد لبخند بزند اما انگار ماهیچه های صورتش نیز همانند باقی ماهیچه های بدنش فلج شده بودند. در اردوگاه چادر های کوچک و بزرگ بسیاری برپا شده بودند. هر چند که تمامشان به رنگ مشکی بودند اما می شد از روی علامت هایی که بر روی پارچه ها دوخته شده بود فهمید هر چادر مخصوص به چه افرادی است. یا حداقل این چیزی بود که ناویرا حدس می زد. سیاه پوشان همه جا بودند. به هر طرف پرسه می زدند. می خندیدند ، بلند بلند حرف می زدند و یکدیگر را دست می انداختند. تمام این کار ها را جوری انجام می دادند که باقی انسان ها انجام می دهند. انگار نه انگار که همگی عضو یکی از بزرگترین گروه های شورشی و جزو راهزنان معروف هستند. دختر چیز زیادی نمی دانست تنها آن چیزی که از افراد مختلف و برادرش شنیده بود را در ذهن خود مرور می کرد. یک گروه شورشی خطرناک متشکل از افرادی که نیروی تاریکی را به ارث برده اند. خودشان را زادگان تاریکی می نامند و به آن افتخار می کنند. هدفشان هم می بایست از بین بردن پادشاه کنونی و حمله به سیاستمندان و نجیب زادگان باشد. تقریبا هر فرد مهمی که برای سلطنت مفید باشد. بوی هیزم سوخته شده ، بوی خاک و بوی غذا بینی اش را قلقلک می داد و حتی باعث می شد دلش بخواهد هر چه درون معده اش است را بالا بیاورد. آیا این هم از اثرات نیش آن مار مزخرف بود؟ نفهمید دقیقا چقدر گذشت و سرجمع چند قدم به کمک آژمان برداشت. با بالا آوردن سرش می توانست علامت روی بزرگترین چادر را ببیند. علامت یک چشم بسته و یک قطره اشک کنارش. بی شک نماد تاریکی بود. این چادر با تمام چادر هایی که در مسیر رسیدنشان تا اینجا طی کرده بودند ، فرق می کرد. نویسنده:زهرا رضائی (هرگونه کپی پیگرد قانونی دارد)