#نکات | #پیام_ها ـــــــ ــ ـــ ـ ـــ ـــ ـــ ــ ـ ــ ــ ـــ ـ ـ این آیه مشابه آیه ۴۸ همین سوره است که قبلاً گذشت و مطالبى در آنجا ذکر کرده‌ایم. https://eitaa.com/ye_ayeh/1625 https://eitaa.com/ye_ayeh/1635 │✨ @Nafaahat │ 💫 @ye_ayeh ╰๛────────

سوره مبارکه بقرة ـــــــ ــ ـــ ـ ـــ ـــ ـــ ــ ـ ــ ــ ـــ ـ ـ #آیه ✨ ۞ وَ إِذِ ابْتَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ ۖ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا ۖ قَالَ وَ مِن ذُرِّيَّتِي ۖ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ﴿۱۲۴﴾ #ترجمه ـــــــــ ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 💠 و هنگامی كه خدا ابراهیم را با كلماتی بیازمود و او همه را به اتمام رسانید، گفت‌: من تو را امام و پیشوای مردم قرار دادم‌. [ابراهیم‌] گفت‌: از خاندانم چطور؟ فرمود: عهد من به ستمكاران نمی‌رسد. کلمات تفسیر صوتی نکات پیام ها ╭────๛- - - - - ┅╮ │📱 @Mabaheeth │✨ @Nafaahat │ 💫 @ye_ayeh ╰๛───────

#برگزیده_تفسیر_نمونه ───── • ◆ • ───── (آيه ۱۲۴) - «امامت» اوج افتخار ابراهيم (علیه‌السلام) از اين آيات به بعد سخن از ابراهيم قهرمان توحيد و بناى خانۀ كعبه و اهميّت اين كانون توحيد و عبادت است كه ضمن هيجده آيه اين مسائل را برشمرده است. هدف از اين آيات در واقع سه چيز است: ✓ نخست اين كه مقدمه‌اى براى مسئله تغيير قبله است، ✓ و ديگر اين كه يهود و نصارى ادعا مى‌كردند ما وارثان ابراهيم و آيين او هستيم و اين آيات مشخص مى‌سازد كه آنها تا چه حد از آيين ابراهيم بيگانه‌اند. ✓ سوم اين كه مشركان عرب نيز پيوند ناگسستنى ميان خود و ابراهيم قائل بودند، بايد به آنها نيز فهمانده شود كه برنامۀ شما هيچ ارتباطى با برنامۀ اين پيامبر بزرگ بت‌شكن ندارد. در اين آيه به مهم‌ترين فرازهاى زندگى ابراهيم (علیه‌السلام) اشاره كرده، مى‌گويد: «به خاطر بياوريد هنگامى را كه خداوند ابراهيم علیه‌السلام را با وسايل گوناگون آزمود و او از عهدۀ آزمايش به خوبى بر آمد» (وَ إِذِ اِبْتَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمٰاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ‌) . خداوند مى‌بايد جايزه‌اى به او بدهد «فرمود: من تو را امام و رهبر و پيشواى مردم قرار دادم» (قٰالَ إِنِّي جٰاعِلُكَ لِلنّٰاسِ إِمٰاماً) . «ابراهيم تقاضا كرد كه از دودمان من نيز امامانى قرار ده» تا اين رشتۀ نبوّت و امامت قطع نشود و قائم به شخص من نباشد (قٰالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي) اما خداوند در پاسخ او «فرمود: پيمان من، يعنى مقام امامت، به ظالمان هرگز نخواهد رسيد» (قٰالَ لاٰ يَنٰالُ عَهْدِي اَلظّٰالِمِينَ‌). تقاضاى تو را پذيرفتيم، ولى تنها آن دسته از ذريّۀ تو كه پاك و معصوم باشند شايستۀ اين مقامند! از آيۀ فوق اجمالا چنين استفاده مى‌شود: مقام امامتى كه به ابراهيم علیه‌السلام بعد از پيروزى در همۀ اين آزمونها بخشيده شد، فوق مقام نبوّت و رسالت بود. اين حقيقت اجمالا در حديث پرمعنى و جالبى از امام صادق عليه السّلام نقل شده، آنجا كه مى‌فرمايد: «خداوند ابراهيم را بندۀ خاصّ خود قرار داد پيش ازآن‌كه پيامبرش قرار دهد، و خداوند او را به عنوان نبى انتخاب كرد پيش ازآن‌كه او را رسول خود سازد، و او را رسول خود انتخاب كرد پيش ازآن‌كه او را به عنوان خليل خود برگزيند، و او را خليل خود قرار داد پيش ازآن‌كه او را امام قرار دهد، هنگامى كه همۀ اين مقامات را جمع كرد فرمود: من تو را امام مردم قرار دادم، اين مقام به قدرى در نظر ابراهيم بزرگ جلوه كرد كه عرض نمود: خداوندا! از دودمان من نيز امامانى انتخاب كن، فرمود: پيمان من به ستمكاران آنها نمى‌رسد... يعنى شخص سفيه هرگز امام افراد با تقوا نخواهد شد». نكته‌ها: ـــــــ ــ ـــ ـ ـــ ـــ ـــ ــ ـ ــ ــ ـــ ـ ـ ۱ - منظور از «كلمات» چيست‌؟ از بررسى آيات قرآن چنين استفاده مى‌شود كه مقصود از «كلمات» (جمله‌هايى كه خداوند ابراهيم را به آن آزمود) يك سلسله وظايف سنگين و مشكل بوده كه خدا بر دوش ابراهيم گذارده بود. اين دستورات عبارت بودند از: بردن فرزند به قربانگاه و آمادگى جدّى براى قربانى او به فرمان خدا! بردن زن و فرزند و گذاشتن آنها در سرزمين خشك و بى‌آب و گياه مكّه! قيام در برابر بت‌پرستان بابل و شكستن بتها🗿 و دفاع بسيار شجاعانه در آن محاكمۀ تاريخى و قرار گرفتن در دل آتش! مهاجرت از سرزمين بت‌پرستان و پشت‌پا زدن به زندگى خود، و مانند اينها كه هريك آزمايشى بسيار سنگين بود؛ اما او با قدرت و نيروى ايمان از عهدۀ همۀ آنها برآمد و اثبات كرد شايستگى مقام «امامت» را دارد. ۲ - فرق نبوت و امامت و رسالت: به‌طورى‌كه از آيات و احاديث بر مى‌آيد كسانى كه از طرف خدا مأموريت داشتند داراى مقامات مختلفى بودند: مقام نبوت - يعنى دريافت وحى از خداوند، بنابراين «نبى» كسى است كه وحى بر او نازل مى‌شود. مقام رسالت - يعنى مقام ابلاغ وحى و تبليغ و نشر احكام خداوند و تربيت نفوس از طريق تعليم و آگاهى بخشيدن، بنابراين رسول كسى است كه موظف است در حوزۀ مأموريت خود به تلاش و كوشش برخيزد، و براى يك انقلاب فرهنگى و فكرى و عقيدتى تلاش نمايد. مقام امامت - يعنى رهبرى و پيشوايى خلق، در واقع امام كسى است كه با تشكيل يك حكومت الهى سعى مى‌كند احكام خدا را عملا اجرا و پياده نمايد. ← به عبارت ديگر وظيفۀ امام اجراى دستورات الهى است در حالى كه وظيفۀ رسول ابلاغ اين دستورات مى‌باشد. ۳ - امامت يا آخرين سير تكاملى ابراهيم علیه‌السلام مقام امامت، مقامى است بالاتر و حتى برتر از نبوت و رسالت، اين مقام نيازمند شايستگى فراوان در جميع جهات است كه ابراهيم علیه‌السلام پس از امتحان شايستگى از طرف خداوند دريافت داشت و اين آخرين حلقۀ سير تكاملى ابراهيم علیه‌السلام بود. │ 💫 @ye_ayeh ╰๛────────

#تفسیر_جوامع_الجامع ───── • ◆ • ───── تفسير: وَ إِذِ اِبْتَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ رَبُّهُ‌... ؛ هنگامى كه خداوند ابراهيم را امتحان كرد. «اذا» در محل نصب مفعول به است براى فعل مقدرى كه «اذكر» باشد. بِكَلِمٰاتٍ‌... ؛ منظور از «كلمات» اوامر و نواهى خداوند است و بايد توجه داشت كه نسبت دادن «امتحان» به خداوند بر سبيل مجازات [زيرا امتحان حقيقى از كسى صادر مى‌شود كه عاقبت امر را نداند و بخواهد به وسيلۀ امتحان آن را معلوم كند و حال آن كه خداوند به عواقب امور كاملا آگاه است، و مى‌تواند آنچه را اراده‌اش تعلّق گرفته و يا بنده‌اش طلب نموده است اختيار كند.] و گويى نحوه رفتار خداوند با بندگان خود، مانند رفتار آزمايش‌كنندگان است. «فَأَتَمَّهُنَّ‌...» ؛ ابراهيم آن كلمات را به انجام رسانيد. يعنى بخوبى از عهدۀ امتحانات الهى بر آمد و بدون هيچ افراط و تفريطى آنها را انجام داد. چنان كه قبلا اشاره شد عامل در «اذ» فعل «اذكر» مى‌باشد كه در تقدير است، [و تقدير آيه چنين بوده: «و اذكر إذ ابتلى ابراهيم...] و ممكن است تقدير آيه چنين باشد: و إذ ابتلى ابراهيم ربه بكلمات كان كيت و كيت. و مى‌توان گفت، جملۀ «قٰالَ إِنِّي جٰاعِلُكَ‌» عامل در «اذ» است، پس بنا بر قول اوّل [كه عامل فعل مقدّر (اذكر) است] جملۀ «قٰالَ إِنِّي جٰاعِلُكَ‌» مستأنفه خواهد بود. و اگر سؤال شود: هنگامى كه ابراهيم كلمات را به انجام رسانيد، پروردگارش به او چه گفت‌؟ گفته مى‌شود: قٰالَ إِنِّي جٰاعِلُكَ لِلنّٰاسِ إِمٰاماً ؛ يعنى فرمود من تو را پيشواى مردم قرار مى‌دهم. ليكن بنا بر قول دوّم كه جمله (قٰالَ إِنِّي جٰاعِلُكَ‌) عامل در «اذ» باشد، اين جمله يا عطف بر جملۀ ما قبل است و يا تفسير و تبيين جمله «ابتلى» مى‌باشد.