#تفسیر_جوامع_الجامع ───── • ◆ • ───── تفسير: خداوند به مسلمانان خطاب كرده مى‌فرمايد: قُولُوا آمَنّٰا بِاللّٰهِ‌... ؛ بگوييد به خدا ايمان آورديم. خداوند در اين آيه مسلمانان را مأمور ساخته است كه آنچه را قلبا به آن ايمان دارند اظهار كنند و دليل اين كه ايمان به خدا اوّل ذكر شده اين است كه اهميّت آن بيش از همه واجبات است. سپس در مرحله دوّم ايمان به قرآن و ساير كتبى را كه بر پيامبران مذكور در آيه نازل شده، ذكر فرموده است. «اسباط» جمع «سبط» و به معنى نواده مى‌باشد و منظور از اسباط نوادگان و فرزندانى است كه از اولاد دوازده‌گانه يعقوب (ع) به وجود آمدند، چنان كه به امام حسن و امام حسين (ع) دو «سبط» رسول خدا (ص) گفته مى‌شود. لاٰ نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ‌ ؛ ميان هيچ يك از پيامبران تفاوت نمى‌گذاريم يعنى اين طور نيست كه ما مسلمانان به بعضى از آنها ايمان بياوريم و به بعضى ايمان نياوريم، چنان كه يهود و نصارى ميان پيامبران تفاوت قائل شدند. [يهود به حضرت عيسى (ع) و حضرت محمّد (ص) ايمان نياوردند و نصارى به حضرت سليمان و پيامبر ما حضرت محمّد (ص) ايمان نياوردند]. «احد» در اين جا به معناى جماعت است و به اين دليل دخول «بين» بر آن صحيح است. │ 💫 @ye_ayeh ╰๛────────

#الجدید فی تفسیر المیزان المجید ⿻◌⿻◌⿻◌⿻◌⿻◌⿻◌⿻ ۱۳۶ - قُولُوا آمَنّٰا بِاللّٰهِ‌ ... خطاب للمسلمين بأن يجهروا بعقيدتهم و يظهروا ما تديّنوا به. و قد بدأ أولا بالإيمان باللّه لأن الإيمان بوحدانيته أول أصول العقائد و الواجبات الدينية، وَ مٰا أُنْزِلَ إِلَيْنٰا وَ مٰا أُنْزِلَ إِلىٰ إِبْرٰاهِيمَ‌ وَ إِسْمٰاعِيلَ وَ إِسْحٰاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ اَلْأَسْبٰاطِ ثمّ ثنّى بالإيمان بالقرآن و سائر الكتب السماوية و الصّحف النازلة من عند اللّه عزّ و جل على هؤلاء الأنبياء عليهم السلام. أمّا الأسباط فهم حفدة يعقوب عليه السلام و ذراري أبنائه الاثني عشر.و مفرد اللفظة: سبط و هو الحفيد من البنت كالحسن و الحسين عليهما السلام فإنهما سبطا الرسول (ص). و بمقتضى بعض الروايات: ما كان في الأسباط نبيّ و لا كتاب منزل. ففي العياشي عن الباقر عليه السلام أنه سئل: هل كان ولد يعقوب أنبياء؟. قال: لا، و لكنهم كانوا أسباطا، أولاد أنبياء، و لم يكونوا فارقوا الدنيا إلاّ سعداء. تابوا و تذكّروا ما صنعوا، أي ندموا على ما فعلوا ثم تابوا.. فقولوا أيها المسلمون: آمنّا بذلك كله وَ مٰا أُوتِيَ مُوسىٰ‌ وَ عِيسىٰ‌ أي التوراة و الإنجيل، فإنهما كتابان من عند اللّه وَ مٰا أُوتِيَ اَلنَّبِيُّونَ‌ المرسلون من المذكورين في الآية الكريمة أو غيرهم. و خصّ موسى و عيسى عليهما السلام بالذكر لأن الاحتجاج موجّه على أهل الكتابين. و نحن لاٰ نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ‌ و لا نؤمن ببعض و نكفر ببعض كأصحاب الكتابين. و قد أضيف لفظ: بين إلى لفظ: أحد، لعمومه في سياق النفي وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ‌ خاضعون للّه تعالى مطيعون منقادون لأوامره. │ 💫 @ye_ayeh ╰๛────────

تنها ما بر حقّیم خودپرستى و خودمحورى معمولا سبب مى شود که انسان حق را در خودش منحصر بداند، همه را بر باطل بشمرد و سعى کند دیگران را به رنگ خود در آورد چنانکه قرآن در نخستین آیه مورد بحث مى گوید: (اهل کتاب گفتند یهودى یا مسیحى شوید تا هدایت یابید)! (و قالوا کونوا هودا او نصارى تهتدوا). بگو آئینهاى تحریف یافته هرگز نمى تواند موجب هدایت بشر گردد (بلکه پیرو آئین خالص ابراهیم گردید تا هدایت شوید و او هرگز از مشرکان نبود) (قل بل ملة ابراهیم حنیفا و ما کان من المشرکین ). دینداران خالص کسانى هستند که پیرو آئین توحیدى خالص باشند، توحیدى که هیچگونه با شرک آمیخته نگردد، مهمترین اصل اساسى براى شناخت آئین پاک از آئینهاى انحرافى همین رعایت کامل اصل توحید است . اسلام به ما تعلیم مى دهد که میان پیامبران خدا تفرقه نیفکنیم و به آئین همه آنها احترام بگذاریم ، چرا که اصول آئین حق در همه جا یکى است و موسى و عیسى نیز پیرو آئین توحیدى و خالص از شرک ابراهیم بودند، هر چند آئین آنها بوسیله پیروان نادان تحریف شد و به شرک آمیخته گشت (البته این سخن منافات با این ندارد که امروز باید در انجام وظائف خود پیرو آخرین آئین آسمانى یعنى اسلام باشیم که براى این زمان از سوى خدا نازل شده است ). آیه بعد به مسلمانان دستور مى دهد که به مخالفان خود بگوئید: ما به خدا ایمان آورده ایم ، و به آنچه از ناحیه او بر ما نازل شده و به آنچه بر ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و پیامبران اسباط بنى اسرائیل نازل گردید و همچنین به آنچه به موسى و عیسى و پیامبران دیگر از ناحیه پروردگارشان داده شده ایمان داریم (قولوا آمنا بالله و ما انزل الینا و ما انزل الى ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و الاسباط و ما اوتى موسى و عیسى و ما اوتى النبیون من ربهم ). (ما هیچ فرقى میان آنها نمى گذاریم و در برابر فرمان حق تسلیم هستیم ) (لا نفرق بین احد منهم و نحن له مسلمون ). خودمحوریها و تعصبهاى نژادى هرگز سبب نمى شود که ما بعضى را بپذیریم و بعضى را نفى کنیم ، آنها همه معلمان الهى بودند که در دوره هاى مختلف تربیتى به راهنمائى انسانها پرداختند، هدف همه آنها یک چیز بیشتر نبود و آن هدایت بشر در پرتو توحید خالص و حق و عدالت ، هر چند هر یک از آنها در مقطعهاى خاص زمانى خود وظائف و ویژگیهائى داشتند. سپس اضافه مى کند اگر آنها به همین امور که شما ایمان آورده اید ایمان بیاورند هدایت یافته اند (فان آمنوا بمثل ما آمنتم به فقد اهتدوا). و اگر سرپیچى کنند از حق جدا شده اند (و ان تولوا فانما هم فى شقاق ). اگر آنها مسائل نژادى و قبیلگى و مانند آنرا در مذهب دخالت ندهند، و همه پیامبران الهى را بدون استثنا به رسمیت بشناسند آنان نیز هدایت یافته اند در غیر این صورت حق را رها کرده و سراغ باطل رفته اند. کلمه (شقاق ) در اصل به معنى شکاف و منازعه و جنگ است ، و در اینجا بعضى آنرا به کفر تفسیر کرده اند و بعضى به گمراهى ، و گاه به جدائى از حق و توجه به باطل ، و همه اینها در واقع به یک حقیقت باز مى گردد. بعضى از مفسران نقل کرده اند که پس از نزول آیه قبل و ذکر حضرت مسیح در ردیف سایر پیامبران جمعى از مسیحیان گفتند ما این سخن را نمى پذیریم عیسى همچون سایر پیامبران نبود، او پسر خدا بود! آخرین آیه مورد بحث نازل شد و به آنها هشدار داد که در گمراهى و کفر و شقاق هستند. به هر حال در پایان آیه به مسلمانان دلگرمى مى دهد که از توطئه هاى دشمنان نهراسند مى گوید: (خداوند دفع شر آنها را از شما مى کند و او شنونده و دانا است سخنانشان را مى شنود و از توطئه هاشان آگاه است ) (فسیکفیکهم الله و هو السمیع العلیم ). نکته ها نکته 1- وحدت دعوت انبیاء قرآن کرارا در آیات مختلف اشاره مى کند که همه پیامبران خدا یک هدف را تعقیب مى کرده اند و هیچگونه جدائى در میان آنها نیست ، زیرا همه از یک منبع وحى و الهام دریافت مى داشته اند، لذا به مسلمانان توصیه مى کند به تمام پیغمبران الهى یکسان احترام بگذارند، ولى چنانکه گفتیم این موضوع مانع از آن نمى شود که هر آئین جدید که از طرف خداوند نازل مى گردید آئینهاى گذشته را نسخ کند و آئین اسلام آخرین آئین باشد. زیرا پیغمبران خدا همانند معلمانى بودند که هر کدام جامعه بشریت را در یک کلاس پرورش مى دادند، بدیهى است دوران تعلیم هر یک که تمام مى شد به دست معلم دیگر، در کلاس بالاتر سپرده مى شدند، و روى این حساب جامعه بشریت موظف است برنامه هاى آخرین پیامبر را که آخرین مرحله تکامل دین آن عصر است اجرا کند، و این هرگز مانع حقانیت دعوت سایر پیامبران نخواهد بود.

نکته 2- اسباط چه کسانى بودند؟ سبط (بر وزن حفظ) و (سبط) (بر وزن ثبت ) و انبساط در اصل به معنى گسترش و توسعه چیزى به آسانى و راحتى است ، و گاهى به درخت (سبط) (بر وزن سبد) گفته مى شود، زیرا شاخه هاى آن به راحتى گسترده مى گردد، فرزندان و شاخه هاى یک فامیل را (سبط) و (اسباط) مى گویند، به خاطر گسترشى که در نسل پیدا مى شود. منظور از اسباط تیره ها و قبائل بنى اسرائیل یا فرزندانى است که از اولاد دوازدهگانه یعقوب به وجود آمدند و چون در میان آنها پیامبرانى وجود داشته اند در آیه بالا آنها را جزو کسانى مى شمارد که آیات خدا بر آنها نازل گردیده است . بنابر این منظور قبائل بنى اسرائیل یا قبائل فرزندان یعقوب است که پیامبرانى داشتند نه خود فرزندان یعقوب ، تا گفته شود همه آنها صلاحیت پیامبرى نداشتند چرا که آنها درباره برادر خود مرتکب گناه شدند. 3- (حنیف ) از ماده حنف (بر وزن هدف ) به معنىتمایل پیدا کردن از گمراهى به درستى و راستى است ، در حالى که (جنف )، عکس آناست یعنى از راستى به کجى گرائیدن ، و از آنجا که پیروان توحید خالص ، از شرکروى گردان شده و به این اصل اساسى متمایل مى شوند به آنها حنیف گفته مى شود. و نیز به همین دلیل ، یکى از معانى حنیف مستقیم و صاف است . و از اینجا روشن مى شود، تفسیرهائى که مفسران براى کلمه (حنیف ) کرده اند، مانند حج خانه خدا، پیروى از حق ، پیروى ابراهیم اخلاص عمل همگى به همان معنى کلى و جامع بازگشت مى کند، و اینها هر یک مصداقى از آن است .
-----------
در شاءن نزول این آیات از ابن عباس چنین نقل شده که چند نفر از علماى یهود و مسیحیان نجران با مسلمانان بحث و گفتگو داشتند: هر یک از این دو گروه خود را اولى و سزاوارتر به آئین حق مى دانست و دیگرى را نفى مى کرد، یهودیان مى گفتند: موسى پیامبر ما از همه پیامبران برتر است و کتاب ما تورات بهترین کتابها است ، عین همین ادعا را مسیحیان داشتند که مسیح بهترین راهنما و انجیل برترین کتب آسمانى است ، و هر یک از پیروان این دو مذهب مسلمانان را به مذهب خویش دعوت مى کردند، آیات فوق نازل شد و به آنها پاسخ گفت . بقرة - 136

#کلمات آیه صد و سی و شش سوره مبارکه #بقرة : ⿻◌⿻◌⿻◌⿻◌⿻◌⿻◌⿻ + قُولُوا : بگویید + آمَنَّا : ایمان آوردیم ما + بِاللَّهِ : به خداوند + وَمَا أُنزِلَ : و آنچه نازل شده + إِلَيْنَا : به سوی ما + وَمَا أُنزِلَ : و آنچه نازل شده + إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ : به سوی ابراهیم + وَإِسْمَاعِيلَ : و اسماعیل + وَإِسْحَاقَ : و اسحاق + وَيَعْقُوبَ : و یعقوب + وَالْأَسْبَاطِ : و نوادگان (یعقوب) + وَمَا أُوتِيَ : و آنچه داده شده + مُوسَىٰ وَعِيسَىٰ : به موسی و عیسی + وَمَا أُوتِيَ : و آنچه داده شده + النَّبِيُّونَ : به پیامبران + مِن : از جانب + رَّبِّهِمْ : پروردگارشان + لَا نُفَرِّقُ : فرق نمی گذاریم + بَيْنَ أَحَدٍ : میان هیچ یک + مِّنْهُمْ : از ایشان + وَنَحْنُ لَهُ : و ما در مقابل او + مُسْلِمُونَ : تسلیم هستیم │📱 @Mabaheeth │✨ @Nafaahat │ 💫 @ye_ayeh ╰๛────────