بالاخره از شر گرمای عراق و چایی خوردن ایرانیا تو هوای ۵۰ درجه جون سالم به در بردم.

حالا فارغ از بحث ما رأیت الا جمیلا، لازم دونستم بعضی نکات رو عرض کنم.

خدمت شما عرض کنم که، یه خسته نباشید خدمت مذهبی‌های صولتی‌ای که توی این سفر به بهانه عبای بلند و گشاد و پوشیده چادر از سرشون برداشتن. مرسی که اندازه یه تف، مفهوم اسارت حضرت زینب سلام الله رو متوجه نشدید. دیگه از کسی که الگوش اکسپلور اینستاشه جز این توقعی نمیشه داشت.

کاری که حجاب استایل‌ها دارن با یه سری محجبه‌ها میکنن، جنبش فواحشِ مهسا‌ امینی نکرد.

عقیده‌ی هر کسی قابل احترام نیست.

مطلب دوم اینه که بنده ادرار کردم رو طرز تفکر و عقیده اونی که با کاشت ناخن و ارایش اومد کربلا. طرف با کلی نماز قضا و غسل واجب میاد زیارت کسی که تو بدترین شرایط، نماز اول وقتش ترک نشد. اصلا تا وقتی غسل واجب داری نمیتونی داخل قسمت زیارت حرم امام معصوم بشی. یعنی میخوام خدمتتون عرض کنم قدرت فهم این بزرگواران از براندازا و بلاگرا پایین تره. در حد جلبک*

تا ما میومدیم حال معنوی پیدا کنیم با سیل افرادی با ابروهای قرمز تتو کرده و پلک های سبز لجنی که به قول خودشون خط چشم کشیدن مواجه میشدیم.

تو اربعین اگه دیدید یه ادم خسته‌ی‌ درمونده رو زمین نشسته که کثیف شدن لباساش اصلا براش مهم نیست بدونید اون منم.

تنها عکسی که تونستم از تمام حرم‌هایی که رفتم بگیرم در این کوچه ثبت شد.

تصویر ثبت شده از شتر سواری در هایس‌های عراقی.

اینهمه برونگرایی و حرف زدن داره حالمو بهم میزنه