داشتم فکر میکردم یعنی چی میشه که یه نفر با خودش فکر میکنه برم یه کانال بزنم و حرفامو به ادمایی بزنم که نه منو میشناسن نه میتونن نقشی تو تصمیم گیری هام و روند زندگیم داشته باشن و جز یه اکانت هیچی ازشون نمیدونم؛ اونم حرفایی که حتی به اونا ام مربوط نیست و من فقط اینجا میتونم نهایتا ۱۰ درصد از شخصیت مو نشون بدم.

شاید اون موقع خیلی احساس تنهایی میکردم

نمیدونم

خیلی وقته محتویات مغزی یه سری افراد برجسته‌ی (شما بخونید قلمبه) زندگیم رو به یسار و یمینم هم نمیگیرم؛ کاش میدونستم به کجا دارم میگیرم دقیقا.

اهنگام حس خوبی بهم نمیدن خدا به زمین گرم بزنتشون.

به من میگن خشن و عصبی؟ ولی من هنوز از شلاقم استفاده نکردم که👈🏻👉🏻

میخوام داستان ادمی رو براتون حکایت کنم که هر شب یه لیوان اب می‌ذاره بالا سرش و هر شب دستش میخوره بهش و میریزه.

ظاهرا برنامه شب بیداریه

غم و اندوه خاطرات دوسال پیش مهمان برنامه زنده‌ی نیمه شب ما هستند.

_خب، بفرمایید از خودتون بگید _والا من اون موقع مثل الان فقط داشتم میرفتم و میومدم؛ نمیدونستم قراره خاطراتی رو بسازم که بعد از یک سال و هفت ماه و ۲۱ روز ساعت ۲۷ : ۳ نیمه شب جمعه روانتونو با خاک یکسان کنم.

گریه حضار*

به انسان‌هایی نزدیکم که مرا رنج میدهند و از افرادی دورم که صادقانه از من مراقبت میکردند.