خیلی وقته محتویات مغزی یه سری افراد برجسته‌ی (شما بخونید قلمبه) زندگیم رو به یسار و یمینم هم نمیگیرم؛ کاش میدونستم به کجا دارم میگیرم دقیقا.

اهنگام حس خوبی بهم نمیدن خدا به زمین گرم بزنتشون.

به من میگن خشن و عصبی؟ ولی من هنوز از شلاقم استفاده نکردم که👈🏻👉🏻

میخوام داستان ادمی رو براتون حکایت کنم که هر شب یه لیوان اب می‌ذاره بالا سرش و هر شب دستش میخوره بهش و میریزه.

ظاهرا برنامه شب بیداریه

غم و اندوه خاطرات دوسال پیش مهمان برنامه زنده‌ی نیمه شب ما هستند.

_خب، بفرمایید از خودتون بگید _والا من اون موقع مثل الان فقط داشتم میرفتم و میومدم؛ نمیدونستم قراره خاطراتی رو بسازم که بعد از یک سال و هفت ماه و ۲۱ روز ساعت ۲۷ : ۳ نیمه شب جمعه روانتونو با خاک یکسان کنم.

گریه حضار*

به انسان‌هایی نزدیکم که مرا رنج میدهند و از افرادی دورم که صادقانه از من مراقبت میکردند.

بُگذریم.

نه؛ نگذریم.

در رنج دادنمان اگر سودی هست عرض کنید. باور بفرمائید هیچ کس اندازه‌ء خودمان، به خودمان اسیب نمیرساند