تو مرا آزردی... که خودم کوچ کنم از شهرت، تو خیالت راحت! میروم از قلبت، میشوم دورترین خاطره در شب‌هایت تو به من میخندی! و به خود میگویی: باز می‌آید و میسوزد از این عشق ولی... برنمی‌گردم، نه! میروم آنجا که دلی بهر دلی تب دارد... عشق زیباست و حرمت دارد

همه‌چی خوب پیش می‌ره، تا وقتی بی‌سر‌وصدا باشه.

این‌قدر پشتِ هم بدِ ما را مگو به خلق بینِ کنایه‌ها نفسی! استراحتی!