کل شعرهای امشب هیئت یک طرف این چند خط یک طرف "پرچم تو مارو نگه داشته گره زدیم به پرچمت پرچم ایرانو اسم بین تو عاشقا مقدسه عباس زور کسی به پرچمت نمیرسه عباس"

دعوا سر نام حیدر بود برای همین وقتی نامش را گفت که من علی پسر حسینم با کینه‌ی خیبر به میدان آمدند و امروز هم دعوا سر علی گفتن‌های ماست

سال‌ها بعد که مشتی خاک از سرزمینت شدی باران که می‌زند بویی به مشام خواهد رسید کاش بوی عشق به وطن بلند شود نه خیانت و ذلت

خبر فوری هایشان را ردیف کردند که با هواپیمایی به مسکو رفته است اما او امروز به دیدار یار دیرین رفت و نشان داد که برخلاف دیگرانی که با اولین فریاد چمدان‌ها را پر از طلا کردند و گریختند ،اهل فرار کردن نیست او نشان داد اهل ماندن است و شبیه به جد عزیزش در میانه‌ی نبرد ذوالفقار کشیده و رجز می‌خواند او خواهد ماند تا همچنان بگوید " از ایران بخوان" تا ایران بماند

در کتابخانه‌ی بزرگ تاریخ، هرگاه صفحه‌ای گشوده می‌شود، خطی مشترک دیده می‌شود: استکبار، خود آغازگر نابودی است. از نمرود و هامان تا فرعون و طاغوت‌های معاصر ، همه با یک ظاهر بر پرده‌ی نمایش به صحنه آمدند، ظاهری از قدرت، زور و تحقیر خلق . آن‌ها آمدند، خود را ابدی پنداشتند، دیوار کشیدند، و از عرشِ خیال، بر زمین نگاه کردند. اما تاریخ، هرگز صحنه‌ی ثابتِ کِبر نبوده است. آن‌هایی که تکیه‌گاه خود را بر اراده‌ی ناپایدار دنیا، زر و زور قرار دادند، محکوم به فراموشی‌اند. وقتی صدای زوال یک دیکتاتور بلند می‌شود، گویی سمفونی‌ای از هزاران سال سرکوب به اوج می‌رسد. این صدا، نه یک اتفاق سیاسی، بلکه یک قانون طبیعی است که بر تمام بناهای ظالمانه حاکم است. ترامپ ، خواه با شعارِ اول من ، خواه با غرورِ قدرت رسانه‌ای، تنها فصل دیگری از این کتابِ کهن را ورق می‌زند. او نیز، مانند هم‌قطاران تاریخی‌اش، در وهم شکست‌ناپذیری گرفتار است. اما آیا ندیدند که چگونه فرعون، در اوج قدرت، در زیر موجی کوچک مدفون شد؟ آیا ندیدند که چگونه مستکبران، در تله‌ای که خود بافته بودند، گرفتار آمدند؟ نابودی دیکتاتورها یک پیش‌بینی نیست ، یک سنتِ ابدی است ، سرنوشت آنها همیشه یکسان است ، حتی اگر اسم و لباسشان فرق کند ، تنهایی ، فراموشی و قضاوت بی رحم تاریخ . مردمی که روزی فریب خوردند ، بیدار می شوند . زمان بزرگ‌ترین داور است و رشوه نمی‌گیرد. آن‌ها می‌روند، خواه با سقوطی ناگهانی و رسوایی ، خواه با زوال تدریجی اعتبارشان در برابر چشم جهانیان. میراث آن‌ها نه کاخ‌هایشان، بلکه درس عبرت عظیمی است برای کسانی که هنوز در توهم قدرتِ ابدی اند. سرانجام، همه زیر خروارها عبرت دفن خواهند شد . .ثار ایران.

پاشو آریایی دوتا دیگه التماس این پدوفیل حرومزاده رو بکن تا به کشورت حمله کنه

تو به ما یاد دادی می‌شود جنگید برای عقید‌ه‌ای که یک دنیا مخالف دارد جنگید و نترسید و به هدف رسید

می‌گویند که《 اگر رضاخان حاضر به تبعید شد و ارتشش مقابل روسیه و انگلستان ۴۸ ساعت هم ایستادگی نکرد به این خاطر‌است که آن روزها، دو ارتش قدرت مطلق بودند و ارتش ایران توانایی ایستادگی مقابل آن‌ها را نداشت》 حق هم دارند که این چنین بگویند برای آن‌ها ایستادگی و مقاومت معنایی ندارد مکتب فکری ندارند که برایشان از آرمان بگوید.تمامشان در دنیای فانی خلاصه شده است و برای همین‌از وطن هم ساده می‌گذرند چون قدرت دنیایی ندارند و این بزدلی را از شاه‌شان به ارث برده‌اند اما سیدعلی خامنه‌ای در سخت‌ترین روزهای کشور درست در زمانی‌که ارتش‌های تا دندان‌مسلح تهدیدش می‌کنند به پشتوانه‌ی قدرت الهی که در کنار خودش احساس می‌کند و با تکیه بر علمی که سربازانش در دفاع از این مملکت به کار گرفته‌اند، موسی‌وار عصایش را بلند کرده و شبیه به جدش ذوالفقار می‌چرخاند و می‌گوید 《 آمریکایی‌ها بدانند که اگر این دفعه جنگ راه بیندازند، این جنگ، جنگ منطقه‌ای خواهد بود.》 یعنی نه ترسی از تو داریم نه قرار است جایی برویم و نه اجازه می‌دهیم گردن‌کشی‌کنی امروز یادمان آورد که او یادگار زور بازوی علی(ع) است

متن‌های زیادی برای نیمه شعبان نوشتم اما چیزی نبود که میخواستم بگم. ولی یک یادگاری برای چنین روزی دارم حضرت رو حاضر بر تک تک لحظات ببینیم به این شکل که یک‌ دقایقی رو در روز اختصاص بدیم به حرف زدن باهاشون مشورت بخوایم و راهکار. جواب‌میده چون هدایت ما بر عهده‌ی صاحب الزمانه درسته که ما توفیق دیدار نداریم اما آقا ناظر و حاضرند

سال‌هاست آنان با ما دشمنند ، نه چون نام‌مان ایران است ، بلکه چون ایران دیگر آن کشور خاموش دوران تحقیر نیست. آنان با ملتی سر بلند مشکل دارند ، با مردمی که دیگر نمی‌خواهند زیر سایه‌ قدرت‌های بیگانه زندگی کنند . رویایشان بازگشت به روزهایی است که فرمان از بیرون می‌آمد ، که تصمیم در دست دیگران بود و ایرانی تنها تماشاگر بود . اما آن دوران ، خاک شد. ایرانی امروز با آن دیروز فرق دارد ، این ملت دیگر نمی‌فروشد ، نمی‌ترسد ، و نمی‌خواهد وابسته باشد. آنان می‌خواستند ایرانِ فقیر و بی‌جان را نگه دارند ، اما با ملتی روبه‌رو شدند که از دل خاکستر تاریخ برخاسته ، پرچم استقلال را بالا برده و ایستاده گفته است: ما ملتی نیستیم که دوباره به زنجیر بازگردیم. قدرت‌های غربی از جمهوری اسلامی می‌ترسند، نه چون نامش اسلام دارد ، بلکه چون درونش روح ایرانی هست ، روحی که آزاد است ، مقاوم است ، و تسلیم نمی‌شود. آنان می‌خواستند ایرانِ دوران پهلوی را برگردانند ، اما این مردم دیگر بیدارند ، کودکان‌شان با غیرت بزرگ می‌شود، و جوانان‌شان با ایمان. این ملت یاد گرفته است که زمینش را خودش بسازد ، صدایش را خودش بلند کند ، و آینده‌اش را خودش رقم بزند. ایران امروز، همان ایران فرداست ، ایرانِ سرافراز، ایرانِ بیدار. و آنانی که هنوز خیال خواباندن این صدا را دارند، باید بفهمند ، ما برگشته‌ایم تا بمانیم، تا بسازیم، و تا به همه‌ی دنیا نشان دهیم ایرانی را نمی‌شود کوچک خواست، ایرانی همیشه بزرگ است. .ثار ایران.

هاشم الحیدری: راهپیمایی ٢٢ بهمن شما از پیاده روی اربعین با همه عظمتش مهمتر است 🔺️چون اربعین همه می‌آیند. از شیعه انگلیسی، تا انجمن حجتیه گرفته تا دیگران. ولی ۲۲ بهمن‌ها فقط خالص‌ها می‌آیند.