‏بعد از مدتی، درد خصوصی میشه و گفتنش به دیگران لطفی نداره، شروع انزوا از همین نقطه‌ست.

هیچ چیز کمک نمی‌کند؛ یا خودم به داد خودم می‌رسم، یا دیگر تمام شده‌ام.

نیاز دارم‌یه چند وقت دی‌اکتیو کنم، از مجازی، واقعیت، آدم‌ها، وظایف، درس‌هام دغدغه‌هام، کلا از هر جایی که وجود دارم.

هر موقع یه حس غیرمثبتی رو نسبت به کسی داشتم، یه چیزی از خودش بهم نشون داد که حسم درست در اومد، برای همین به حسم بیش‌تر اعتماد دارم تا آدم‌ها.

رندومین ترین روز تاریخ ۰۴/۰۳/۰۲

سردرد مرا چاپید.

دلم میخواد اینجوری بخوابم

باید کسانی باشند؛ که بتوانیم در میانشان بنشینیم، اشک بریزیم، و همچنان دلاور شمرده شویم..

یهو به هم ریختم و همه گفتن واسه یه چیز کوچیک چقدر سریع ناراحت شد اما خب هیچکس نمیدونست که من در حال تحمل چه حجمی از فشار بودم و زندگی و مشکلاتم چه بار روانی‌ای روی دوشم گذاشته بودن، آدم گاهی طوری لبریزه که با وجود همه صبوریش هر اتفاقی میتونه اون رو سرریز کنه.

به طرز عجیبی این روزها فراموش شدنی هستم. به هر کس هر چی میگم یادش نمی‌مونه. گاهی فکر میکنم توهم زدم که حرفی رو زدم و واقعا نگفتم. یه کم دیگه نامرئی میشم *دیکتاتور حانیه* @farsitweets

برای آنچه باور دارید ایستادگی کنید حتی اگر بهای آن تنها ایستادن باشد.