من دیروز امتحان نهایی هام تموم شد. حالا وقتشه که کانال های خبریم رو برگردونم، فیلترشکن و تلگرام نصب کنم و یوتیوب رو فعال کنم و شبا با پرچمم برم تو خیابون. دوست داشتم برم اربعین و انگار نمیشه ولی باز دلم خوشه که میتونم برم تو میدون بشینم و به این فکر کنم که چطور میشه غم از دست دادن کوچولو های میناب رو زنده نگه داشت. چجور میشه کاری کرد که کسی یادش نره. خبر اعدام رو تازه شنیدم. کانال های تلگرام رو هم چک کردم. دارم فکر میکنم واقعا تو دی ماه چیشد؟ سیلی بزنم تو صورت خودمو بقیه که یه لحظه بشین پشت میز و بدون استیکر قلب شکسته بگو که چیشد؟ عکس کشته شده ها رو بگیر جلو صورتت و بگو چیشد؟ فکر کن که چه اتفاقی توی اون چند ساعت کذایی افتاد که انقدر آدم کشته شدن؟ مرده شور رسانه ها رو ببرن که به هرکس هرچی بخواد ببینه رو نشون میدن. مرده شور سیستم مدرنیته و اینستا رو ببرن که سر آدما رو میکنه تو هرچی خوششون بیاد. و آدمایی که نمیدونم چرا دلزده نمیشن. کاش سیلی زدن واقعا کمک می‌کرد یه آدم رو از رسانه جدا کرد. خدا نیاره روزی رو که فکرم مال خودم نباشه و متعلق باشه به هر رسانه ای. خدا نکنه روزی استقلال فکریم رو از دست بدم. پ.ن: فقط واگویه نوشتم. دوست داشتم ساکت نباشم.

مشکل اینه که کسی که رو‌به‌روم وایساده شمشیرشو برنمیداره که بجنگه. فکر کن تو رو بکشونه به میدون جنگ بعد که افرادش کشته شدن بشینه گریه کنه. خب مسخره من عزیزتو کشتم پاشو بجنگ.

البته جنگیدن همیشه با خون و خونریزی همراه نیست. جنگیدن یه سبک زندگیه برای آدمایی که هدف و ارزشی دارن اینطوریه که وقتی یه آرمان داری کوچیکترین کاری که تو رو به سمت آرمانت ببره برات جنگیدن حساب میشه حتی غذا خوردن و نفس کشیدن

خلاصه که هر رسانه ای رو دنبال میکنید با کله نرید توش

خدا یه جوری گناهاتو میپوشونه و امام حسین ع یه جوری عزیزت میکنه که یهو خودتم یادت میره و فکر میکنی برای خودت کسی هستی. عه امام حسین ع من مثلا مداح هیئتتم من فلانم بیسارم بعد یه شبایی که میفهمی همش الکیه اونوقت سرتو میگیری پایین هی میگی میدونم میدونم امام حسین ع الان میدونم من واقعا کی هستم. شما منت بذار سرم. شما رحم کن.

تو انقدر خوبی که هیچوقتی دل نوکرتو نمیشکنی تو انقدر خوبی من هرچی باشم بازم طرفدار منی

پشت همه پیامک دادنا و واسطه پیدا کردنا من فقط چشمم به دست تو بود یا اباعبدالله هیچکس نمی‌تونست جلوی رفتنمو بگیره اگر شما میخواستی. البته من یادم مونده که ناامید نشم من تا آخرش میرم کوله ام رو آماده میکنم تا پای اتوبوس میرم. پیش چند نفر خودمو رسوا کردم بازم میکنم تا همه کار کرده باشم و بفهمم که شما واقعا نخواستی. چقدر نخواستنی بودن بده.

اربعین نرفتن امسال اونقدر درد نداشت یکم سخت ولی راضی شدم که نرم و بمونم حداقل میرم تو خیابون برای حفظ نظام جمهوری اسلامی برای حفظ استقلال برای بالا نگه داشتن پرچمی که بهمون این امکان رو داده که به این فکر کنیم که چطور به تمدن اسلامی برسیم. اما چیشد امام حسین ع که این لحظه آخری یهو یه امیدی انداختی تو دلم که با خودم بگم چرا بیشتر تلاش نکنی؟ که اونجوری بالا پایین بپرم پیام بدم به چند نفر شب تا صبح بیدار بمونم و با خودم بگم شاید بشه خودمو کنار زائرات تصور کنم که تو راه مرزیم چند بار قسمت بدم که آقا تو این سفر نوکری زائراتو میکنم به عنوان نوکر منو بفرست برم. چرا اینکارو کردید باهام امام حسین ع؟ چرا ‌کاری کردید با اینکه جواب نه شنیدم برم ساکمو ببندم؟

کربلا اگه نبود من غم کیو میخوردم؟