خدا یه جوری گناهاتو میپوشونه و امام حسین ع یه جوری عزیزت میکنه که یهو خودتم یادت میره و فکر میکنی برای خودت کسی هستی. عه امام حسین ع من مثلا مداح هیئتتم من فلانم بیسارم بعد یه شبایی که میفهمی همش الکیه اونوقت سرتو میگیری پایین هی میگی میدونم میدونم امام حسین ع الان میدونم من واقعا کی هستم. شما منت بذار سرم. شما رحم کن.

تو انقدر خوبی که هیچوقتی دل نوکرتو نمیشکنی تو انقدر خوبی من هرچی باشم بازم طرفدار منی

پشت همه پیامک دادنا و واسطه پیدا کردنا من فقط چشمم به دست تو بود یا اباعبدالله هیچکس نمی‌تونست جلوی رفتنمو بگیره اگر شما میخواستی. البته من یادم مونده که ناامید نشم من تا آخرش میرم کوله ام رو آماده میکنم تا پای اتوبوس میرم. پیش چند نفر خودمو رسوا کردم بازم میکنم تا همه کار کرده باشم و بفهمم که شما واقعا نخواستی. چقدر نخواستنی بودن بده.

اربعین نرفتن امسال اونقدر درد نداشت یکم سخت ولی راضی شدم که نرم و بمونم حداقل میرم تو خیابون برای حفظ نظام جمهوری اسلامی برای حفظ استقلال برای بالا نگه داشتن پرچمی که بهمون این امکان رو داده که به این فکر کنیم که چطور به تمدن اسلامی برسیم. اما چیشد امام حسین ع که این لحظه آخری یهو یه امیدی انداختی تو دلم که با خودم بگم چرا بیشتر تلاش نکنی؟ که اونجوری بالا پایین بپرم پیام بدم به چند نفر شب تا صبح بیدار بمونم و با خودم بگم شاید بشه خودمو کنار زائرات تصور کنم که تو راه مرزیم چند بار قسمت بدم که آقا تو این سفر نوکری زائراتو میکنم به عنوان نوکر منو بفرست برم. چرا اینکارو کردید باهام امام حسین ع؟ چرا ‌کاری کردید با اینکه جواب نه شنیدم برم ساکمو ببندم؟

کربلا اگه نبود من غم کیو میخوردم؟

رِضًا بِرِضاك ابی‌عبدالله