دیگر از یک جایی به بعد به جای حرف زدن با آدم‌ها فکر کردم؛ به جای نگاه کردن به چشم‌ها فکر کردم؛ فکرهایم حرف‌هایم را خورد نگاه‌هایم را گرفت. من ساکت و دور شدم. گریختم. حالا که مدتی تنها بودم نمی‌دانم اگر به جمع برگردم دوباره همان فکرها گریبانم را می‌گیرد یا بالاخره رها شدم. فکر اینکه روزی در جمعی باشم و فکر بدی سراغم نیاید، وای چقدر خواستنی ست.

مثلا کاش همه جمع ها همین حس رو داشت -باشگاهِ یه دانشگاه، مسابقه والیبال با رفقا

نه اضطرابی نه سکوت ترسناکی نه فکر مخربی

نمی‌خواستم برای شادیِ روحت صلواتِ بلند بفرستم. کاش فقط برای شادی‌ت صلواتِ بلند می‌فرستادم.

- کی میگه اونجا تسلیحات نظامی بوده؟ + نامردا میگن عمو ؛داستانهای میدون توحید

من گاهی فقط به اخم کردن نیاز داشتم.

یه کشتی رو تصور کن که بدنه‌ش سوراخ شده، آب داره آروم‌آروم میاد تو، ولی کاپیتان به‌جای اینکه به مسافرا بگه اوضاع خرابه، فقط بلندگو دستشه که:همه‌چی تحت کنترله! ما داریم پیروز می‌شیم! بعد همزمان چراغای بعضی قسمتای کشتی رو خاموش می‌کنن که کسی آبه جمع‌شده رو نبینه، موسیقی پخش می‌کنن که صدای ترک برداشتن بدنه شنیده نشه، و توی اتاق پشتی دنبال راهی می‌گردن که فقط کشتی کامل غرق نشه.

این چی با خودش فکر کرده؟

و تو ای انسان شب شده وقت خواب است پلک هایت را روی اشک هایت بگذار و بخواب تو که حتی نمی‌دانی فردا در این دنیا هستی یا نه بیخیال فکر و خیال شو و بخواب بیخیال ناراحتی هایت شو و فقط بخواب چشم هایت را ببند و روحت را آزاد کن. فقط بخواب...

پینترست عزیزمممم