اینکه عین اجل معلق میاد وسط خوشیام و با مشغول کردن فکر من به خودش گند میزنه به لذتی که از سفر کردنام میبرم و باعث میشه وسط حال خوبی که دارم یهو تو خودم فرو برم و بگم تو کی هستی؟ نکنه هیچ وقت پیدات نکنم؟ و انقدر بهش فکر کنم که کلافه بشم و بخوام تمومش کنم وحشتناکه واسم.
اینکه نمیتونم از زندگیم لذت ببرم واسم وحشتناکه.
ثابت شده پشت اکثر آدمای دیوونه ای که همش میخندن و مسخره بازی در میارن یه گذشته تلخه.
باشه دوستان
ولی من گفتم اکثریت
بعدشم من منظورم آدمای بزرگسال بود نه شما ها که هنوز اول راهید و گذشته کیلو چنده.