حتـی اگـر غـم ِنبـودنـت ،
شانـههایـم را خـم کنـد ،
محـال اسـت کـه دوبـاره ،
بـه سـوی ِتـو بـازگـردم . . .
درونـم طـوفـانهـایـی بـرپـا بـود ،
امـا بـا ایـنهمـه ،
میخـواستـم خـودم را ؛
قـوی جلـوه دهـم . . .
دسـتکـم کـاش اگـر میخـواستـی بـروی ،
خداحـافـظی منصفـانـهتـری بـا مـن میکـردی ،
عزیـزم ؛ نـوشتـن ِچنـد جمـله و حـرف زدن بـا مـن ،
ایـنقـدر برایـت سخـت بـود . . . ؟!