رستاخیز آزادگی به نام پروردگار این خاک کهن؛ به نام سرزمینی که از دل هر زخم، قوی‌تر از پیش برمی‌خیزد. ایران، فقط مرز و نقشه نیست؛ شعله‌ای است جاودانه که در دل فرزندانش می‌سوزد. نامی که وقتی بر زبان جاری می‌شود، رگ‌های تاریخ به تپش می‌افتند و قلب‌ها لبریز از غروری دیرینه می‌شوند. این سرزمین از میان غبار عصرها برخاسته، با ریشه‌هایی که در ژرفای تاریخ تنیده شده و روحی که هیچ طوفانی قدرت در هم شکستن آن را نداشته است. امروز، زمانی است که صدا از درون جان این سرزمین برخاسته؛ آوایی که مردمش را به یادآوری هویت خویش فرا می‌خواند. نه برای آشوب، نه برای ستیز؛ بلکه برای بیداری. برای اینکه بار دیگر به خود بیاییم و بدانیم که عظمت ایران همیشه از اتحاد مردمانش زاده شده است. ما مردمانی پراکنده در اقلیم‌های گوناگون نیستیم؛ ما تپش‌های گوناگون یک قلبیم. از شن‌های داغ جنوب تا نسیم سرد کوهستان‌های شمال، از شکوه شرق تا صلابت غرب، هر کدام قطعه‌ای از پیکره ابدی این سرزمینیم. این یکپارچگی تصادفی نیست؛ عهدی است که نسل‌ها پیش بسته شده و تا امروز در خون ما جاری است. تاریخ گواه است که هرگاه اراده این ملت بیدار شده، مسیر آینده دگرگون شده است. رودی که از دل سختی‌ها گذشته، اما هر بار با نیرویی تازه به حرکت درآمده. صلابت ما در شمشیر و دیوار نبوده، در هم‌نفسی ما بوده؛ در این حقیقت ساده و سترگ که «هیچ چیز بزرگ‌تر از با هم بودن نیست». و اما آزادی… واژه‌ای که گاه در دهان قدرت‌های جهان چنان پرزرق‌وبرق تکرار می‌شود که گویی حقیقتی مقدس است؛ اما تاریخ بارها نشان داده که پشت این واژه‌ی درخشان، سایه‌هایی سنگین پنهان بوده است. آزادی‌ای که گاهی نه برای رهایی ملت‌ها، بلکه برای رام کردن اراده‌ها تعریف شده؛ قفسی طلایی که نامش را آسمان گذاشته‌اند. اما آزادی برای این سرزمین، چیزی وارداتی و ساخته‌ی شعارها نیست. آزادی در ریشه‌های همین خاک تنیده شده است. آزادی در قامت مردان و زنانی است که در سخت‌ترین روزگارها خم نشده‌اند. در دست‌هایی است که با کار و تلاش آینده می‌سازند. در دل‌هایی است که میان طوفان‌ها نیز امید را خاموش نمی‌کنند. آزادی ما، نه واژه‌ای برای خطابه‌ها، که حقیقتی زنده در روح ملت است؛ حقیقتی که از عشق به این سرزمین و از پیوند ناگسستنی مردمانش زاده شده است. امروز، ایران ملتش را فرا می‌خواند؛ نه برای شعار، نه برای نزاع، بلکه برای برخاستن دوباره. برای اینکه هر کس، در هر جای این سرزمین، جای خویش را در این داستان بزرگ بازبیابد. برای آنکه هر دل، بار دیگر با نام ایران بتپد و هر گام، در مسیر سربلندی آن برداشته شود. بگذار تاریخ گواهی دهد که این نسل نیز، همچون نسل‌های پیشین، پیمان خود را از یاد نبرد. بگذار فردا بداند که ایران هرگز تنها نماند، و فرزندانش، همچون همیشه، با هم، همدل، و استوار، در کنار یکدیگر ایستادند. این صدا، صدای بیداری است. این قدم‌ها، قدم‌های ساختن آینده است. و این سرزمین، هنوز هم، خانه‌ی مردمانی است که از خاکسترها، افق‌های تازه می‌سازند. ✍یادداشت ارسالی فاطمه سپهری دانشجوی کارشناسی ارشد حسابداری دانشگاه زنجان ✍فراخوان یادداشت ها و رونوشت ها از جنگ ✍کانون نویسندگان سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی زنجان @znuclop

اسفند بود معلم با عشق داشت به ما درس زندگی را میداد رنگ قلمش بر تخته نوشت موضوع انشا : می خواهید چه کاره شوید همه بچه ها غرق در فکر رو خیال بودن بالای سرشان جمله های بسیاری می چرخید برای اینکه بتوانیم زندگی را معنی کنیم از روی هم تقلب نوشتیم کلاس پر از همهمه و زمزمه شده بود بعد از دقایقی معلم صدا زد خب دیگر کافیست هر کدام شما انشاء خودش را بخواند‌ رها اول شما بیایید رها با ترس گفت من کم نوشته ام معلم گفت بسیار خوب برایمان بخوان جمله اش را خواند من دوست دارم  در زندگی به همه کمک کنم دوسدارم در زندگی پزشک شوم و لباس سفید بپوشم پایان همه تشویقش کردیم معلم نوشت عالی خب رعنا نوبت شماست رعنا خواند من دوسدارم لباس زیبا بر تن کنم دوسدارم در آینده خیاط بشم دوسدارم با همه رنگ ها لباس بدوزم معلم گفت انشاء هر دوی شما خوب هست عالی معلم گفت زندگی یعنی دوسداشتن خواندن ترس و شجاعت زندگی یعنی من در آینده چه کاره شوم چه کمکی به فراد کنم خیلی کلمات زیبایی میگفت مرا صدا کرد نسا نوبت شماست در همین هین صدایی در کل مدرسه پیچید یعنی ترقه هست نه صدا بلند تر از این  بود معلم گفت همه تان در کنار من جمع شوید جایی نروید دوباره دوباره صدای آمد هر بار بیشتر از قبل دیگر چیزی ندیدم  مادرم میگوید من را از میان آغوش معلمم کشیدند بیرون معلمی که برای همه ما مادری کرد کرد ! غمگین ترین کلمه کرد یعنی دیگر نیست مدرسه ما را همه جهان دید همان مدرسه ای که در حیاط آن لی لی .بازی کردیم همان مدرسه ای که در آن خندیدم ‌ ولی چیزی جز آواره نمانده بود خاک آن بوی خون میداد ناله مادران به گوش میرسید رعنا نبود مثل آرزویش که برای زندگی داشت لباس زیبا بر تن داشت پر از رنگ های زیبا سبز سفید قرمز سرخی ای از جنس خون خون در رگ هایش نبود خونش در پرچم میجوشید زیبا بود زیبا ترین سرخ رها رها را نگفتم رها در میان لباس امداد از میان آواره بیرون کشیده بود من دیدمش دست نداشت سرش خونی بود نمیدانم چرا قدش کوچک شده بود یعنی پاهایش رو جمع کرده؟ او هم پزشک شد من انشایم را دوباره نوشتم آخر کتاب های در میان آوار سوخت ولی دوباره نوشتم به نام خدا موضوع انشاء زندگی من چیز زیادی از زندگی نمیدانم دو سالی میشود که کلمه زندگی رو یاد گرفتم ولی دیدم من دیدم زندگی چیست زندگی معلمم بود که با اینکه خودش میترسید من را در آغوش کشید همه ما را زیر آغوش کشید شهید شد. زندگی مادر ها هستن که دنبال تکه های فرزندشان بودند زندگی پدر ها بودند مداد های فرزندانشان در دست راستی من دیدم پدر ها گریه میکنند پدر گریه کرد پدر رعنا پدر رها همه شان زندگی همسایه بودند زندگی همان رفتگری بود که سراسیمه خودش را به مدرسه رساند تا ما را نجات دهد آری زندگی ناظم بود با همه سختگیری اش راستی او هم شهید شد همان که میگفت اَجلو نظام.‌.. من فهمیدم دوسدارم چه کاره شوم دوسدارم وطن دوست شوم ایران را آبادکنم دوسدارم ایران باشم و در ایران بمیرم دوسدارم مثل فرماندهان بگویم جانم فدای ایران. ✍یادداشتی از زهرا سرابی دبیر کانون نویسندگان سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی زنجان ✍فراخوان یادداشت ها و رونوشت ها از جنگ ✍کانون نویسندگان سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی زنجان @znuclop

این‌بار، قلم بر صفحه‌ی پر‌دردِ روزگار برای واژه‌ای بس عزیز می‌رقصد؛(مادر) واژه‌ای که در قلب یکایک انسان‌ها مقدس به شمار می‌رود. چرا که ما از جنسِ خودِ مادریم. همه‌ی فرزندان، بوی اصالتِ کسی را می‌دهند که روزی آن‌ها را آبستن بوده است. حتماً آدم‌های مهربان زیاد دیده‌اید؛ آن‌هایی که همه را دوست دارند و به همه لبخند می‌زنند. یا آن دسته از آدم‌ها که بخشنده‌اند؛ بعضی‌ها دست‌و‌دل‌بازند، عده‌ای بوی شعر و ادبیات می‌دهند، برخی عطر معنویت و صلح، و از گروهی عطر نور، گل، همدلی و هنر می‌ بارد. زیرا ذاتشان عجیب با ذات مادر آمیخته است؛ آن‌ها بوی مادرشان را می‌دهند. و همه‌ی ما مادری داریم به نام ایران‌خاتون؛ مادری رنج‌کشیده، اما استوار. مادری خسته، اما ادامه‌دهنده. مخاطبم تویی مادر؛ برای تو می‌نویسم. جانِ دل، تو را دوست دارم ورای دوست‌داشتن‌های زبانی. می‌دانی، من این خانواده را در خاک تو به دست آورده‌ام. من زیرِ آسمان همیشه‌آبی تو عاشق شدم. در دل تو زیسته‌ام، از اشکِ چشمه‌های تو آب نوشیده‌ام، در دامان سبز تو قد کشیده‌ام، در مکتب تو آب و بابا آموخته‌ام. من از تو ذوق زندگی یافته‌ام. این روزها می‌بینم که غم سنگینی در سینه داری؛ آسمانت جولان‌گهِ دژخیم شده و زمینت زخمی. ای عزیزتر از جان، مبادا غبار غم بر چشمانت بنشیند. الهی حالت خوب شود. غصه نخور؛ تو ما را داری. تو شیری و فرزندان تو شیرزادند. می‌نشینم، بعد از آنکه حسابی برای این روزها اشک غم میریزم، آینده‌ی خوشمان را متصور می‌شوم. شاید در آن روز من نباشم؛ ملالی نیست، من به فدایت این جان صد بار فدایت. برای روزی که رخت عزا از تن دربیاوری، سفارش‌ها داده‌ام؛ که می‌دانم دور نیست روزی که دوباره بخندی. با گردوی اصل تویسرکان سرمه درست کرده‌ام برایت و به مش‌ رجبِ نجار ــ که در منبّت‌کاری مرد چیره‌دستی‌ست ــ گفته‌ام سرمه‌دانی از جنسِ خودِ درخت گردو بسازد، با طرح گل و مرغ، و در دلش بنویسد: «برای ایران‌بانو». به بهار گفته‌ام آمده است و باید بهارانت باشد. به دشت مغان سپرده‌ام سبز شود، خوب آب بنوشد تا دام‌ها خوب تغذیه شوند تا به یمن دلخوشی و سرخوشی و آبادانی تو گوسفند قربانی از مغان بیاورند، به گل دخترکان سنتی پوش گفته بودم برای سر سلامتی خودت و مهمانانت اسپند دود کنند که دور شود هر چه چشم بد است از تو، روز شادیست اما به زنان سپرده ام با هر قوم و زبان و پوشش که هستند کل بکشند برای غیرت شیر پسرانت که رفتند و نیامدند تا تو برایمان مادری کنی گل‌های دامنت را سپرده‌ام به اردبیل و کاشان؛ یکی بابونه بفرستد و دیگری گل محمدی. برای گیسوان سپیدت نیز گفته‌ام از شهداد کرمان حنا بیاورند. برای پیراهنت، رنگ کاشی‌های خوشرنگ و لعاب اصفهان را پسندیده‌ام، و چارقدت را به خطه‌ی گیلان سپرده‌ام تا آن را با سبز و سرخ بیارایند. به تبریز گفته‌ام بهترین قالی گل‌قرمزش را دست‌باف کند برایت. مادرم، مادر بمان. دوام بیاور تا خانه بوی خانه بدهد. کردستان شاد باشد، بندر ساز کوبه‌ای بنوازد، بختیاری‌ها نی بزنند، صدای چکش بازار مسگرهای زنجان هر صبح بلند شود. ظهرها از قزوین عطر قیمه‌نثار بیاید، زاینده‌رود روان شود، و کام تو با قطاب یزد شیرین گردد. روز عافیت تو خواهد رسید؛ من نثار عافیتت، شیر‌بانو… ایران‌بانو. ✍یادداشتی از زهرا مرنگی دانشجوی رشته فلسفه دانشگاه زنجان ✍فراخوان یادداشت ها و رونوشت ها از جنگ ✍کانون نویسندگان سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی زنجان @znuclop

شب از نیمه گذشته بود، سکوت همه جا را فراخوانده بود. اما این سکوت با صدای مهیب شکسته شد صدای انفجار کل منطقه را گرفت. تمامی چراغ ها یکی پس از دیگری روشن شدن صدای گریه کودکان جیغ زنان صدای آژیر ماشین آمبولانس سکوت آرامش شب رو شکست. همه به سمت آپارتمانی مسکونی که انفجار در آن اتفاق افتاده بود میرفتن، طبقه ۶ منزل مهندس میرزاده با خاک یکسان شده، نیرو های امداد گر و هلال احمر جستجو رو شروع میکنن... پدر خانواده رو شهید از زیر آوار میکشن بیرون مادر خانواده نیز شهید از زیر آوار بیرون کشیده می‌شود زهرا دختر بزرگ خانواده نیز شهید شده امیر حسین پسر خانواده هم شهید شده در همین حین صدای ناله و گریه میاید امداد گر به سمت صدا فرار میکند، بقیه رو صدا میزند احمد آقا احمد آقا بیایین اینجا اینجا یکی زیر آواره زندس همه امداد گرا نور امیدی در قلبشون زنده میشه پاهای سست شدشون جون تازه میگیره سریع فرار میکنن پیش صدا همگی با هم سریع آوار رو میکشن کنار محسن آقا همش قوربون صدقه دختر کوچولوی زیر آوار میشه باشان دولانیم (دور سرت بگردم ) الان میاریمت بیرون قاداو الیم آقلاما (درد و بلات به جونم گریه نکن ) تا این که بچه رو میکشن بیرون امداد گر سریع بغلش میکنه و فرار میکنه سمت آمبولانس چنان دختر کوچلو رو محکم بغل کرده که بهش بگه حلما کوچلو نترس من کنارتم حلما که جز امدادگر اکنون پشت و پنهانی ندارد او هم محکم امدادگر را بغل کرده است. حلمای عزیزم پدر ...شهید مادر ...شهید خواهر ...شهید برادر ... شهید دیگه بایایی نیست لوست کنه، دیگه مامان نیست نازتو بکشه، دیگه خواهری نیست باهاش بازی کنی، دیگه داداشی نیست برات خوراکی بخره. تو از امروز شدی حلما دختر تبریز شدی حلما دختر ایران از امروز همه ما تو رو لوس میکنیم و نازتو میکشیم. تو فقط قول بده قوی بمونی قوی باشی انتقام بگیریم... حلما جان تو یک شبه بزرگ شدی ✍یادداشتی از فاطمه حیدری دانشجوی رشته کشاورزی دانشگاه زنجان ✍فراخوان یادداشت ها و رونوشت ها از جنگ ✍کانون نویسندگان سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی زنجان @znuclop

تجمع بزرگ دانشگاهیان زنجان در محکومیت تجاوز رژیم صهیونیستی و آمریکا و حمایت از نیروهای مسلح در دفاع از کشور؛ زمان: شنبه ۸ فروردین ساعت ۲۱ مکان: میدان انقلاب زنجان @Znu_farhangi

کانال خبر را بالا و پایین می‌کنم. دایره روی عکس در حال چرخیدن است و عکس هنوز کامل دانلود نشده. زیرش نوشته: محل تدفین شهدای دبستان شجره طیبه به ریحانه‌ای فکر می‌کنم که اولین بار است روزه گرفته و در مسیر آمدن به مدرسه سفارش خرید زولبیا و بامیه را به بابا داده. به هانیه‌ای فکر می‌کنم که از ذوق اینکه زودتر لباس‌های عیدش را بپوشد، هر شب قبل از خواب از مادرش می‌پرسیده: مامان چند تا دیگه بخوابیم و بیدار بشیم عید میشه؟ به مرضیه فکر می‌کنم که قرار بود چند روز بعد با خانم جان و آقاجانش برود زیارت حرم امام رضا و برای کبوترهای حرم دانه بریزد. به آموزگار مهربان کلاس «اول ب» فکر می‌کنم که دلش نیامده بود قبل از آمدن به مدرسه، پسر شیرخوارش را ببوسد که مبادا بد خواب شود. آن را سپرده بود دست مادرش تا وقتی از مدرسه برگشت یک دل سیر بچلاندش و قربان صدقه خنده‌های نخودی‌اش برود. به مینا فکر می‌کنم که امروز قرار بود بعد از مدرسه اولین جلسه کلاس نقاشی را برود. آخر می‌دانید نقاشی های مینا خیلی قشنگ بود؛ آنقدر قشنگ که مامان آن‌ها را روی یخچال چسبانده بود. به مادری فکر می‌کنم که از دست شیطنت‌های دخترش مهیا ذله شده بود و صبح او را با قهر و بدون بغل همیشگی روانه مدرسه کرده بود. پشیمان بود و هی به عقربه‌های ساعت نگاه می‌انداخت تا در باز شود، مهیا بیاید و او را محکم بغل بگیرد و بگوید : قهر مادرها با بچه‌ها هیچ وقت واقعی نیست. اما مهیا دیگر قرار نبود هیچ وقت زنگ را بزند و از در بیاید تو! به اینجای فکرم که می‌رسم، قطره‌های اشک یکی پس از دیگری، از گوشه چشمم سر می‌خورند پایین. ۱۶۵ تن عزیز مگر عدد کمی است؟ تا کی باید اسم پشت هم ردیف کنم و به داستان زندگی‌شان فکر کنم؟ این داغ سرد می‌شود مگر؟ ✍️ یادداشتی از حدیث محمودی از دانشگاه آزاد اسلامی زنجان ✍فراخوان یادداشت ها و رونوشت ها از جنگ ✍کانون نویسندگان سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی زنجان @znuclop

قدم ها با خشم روی زمین کوبیده می شوند. آسمان می لزرد و تاریخ روی دوازدهم اسفند متوقف شده است. پرچم سه رنگی که روی نرده های سبزه میدان نصب شده،قوت قلبی ست برای زنان زنجانی! بازدمم را عمیق فرو می دهم. چشم می دوزم به زنی که دست هایش را با هرم نفس هایش گرم می کند و دوباره فریاد می زند: پرچم سید علی هرگز نمی افتد زمین مرگ بر مستکبرین، مرگ برمستکبرین قاب عکس حضرت آقارا به سینه ام می فشارم؛ دیازپام به قلبم می رسد. با صدای خانومی که میکرفون به دست گرفته و رجز می خواند به خودم می آیم: «وقار صاحبیخ، خصمه خواهش ایلمریخ غم رهبر بسیمیزدی، دوشمنینن سازش ایلمریخ ایرانین توپراقین دوشمنه تقدیم ایلمریخ سردار سلیمانی کیمی، اینیمیزه کفن گیریخ غروریمزی نشانه چکیب، عشقیلن یا زینب» به زنانی که از روی چادر کفن پوشیده اند،نگاه می کنم، مشت هایم را گره می کنم و همراه با بانوان زنجانی فریاد می زنم:«هیهات من الذله» امروز، پژواک ایستادگی از کوه های پر صلابت زنجان به گوش می رسد؛ مسجد جامع پای این حماسه پر شکوه مُهر می زند و لاله ای در میدان انقلاب توسط زنان انقلابی طواف شده، استقامت را جار می زند. ✍یادداشتی از رباب طوماری از دانشگاه زنجان ✍فراخوان یادداشت ها و رونوشت ها از جنگ ✍کانون نویسندگان سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی زنجان @znuclop

📌قابل توجه کلیه دانشجویان عزیز و فرهیخته دانشگاه زنجان: 💥در روزهایی که کشور عزیزمان ایران برای چندمین بار طعم تلخ تجاوز را از سوی سردمداران کفر و تزویر و ددمنشان زمانه می‌چشد،‌ این انسجام، همدلی و اتحاد ملت غیور و سرافراز ایران‌زمین است که تمام غرور پوشالی دشمن را لگدمال کرده است. 🔺 لذا در راستای انسجام ملی و ارتقای پویایی و تاب‌آوری جامعه در شرایط کنونی، از تمامی دانشجویان عزیز به‌ویژه فعالان فرهنگی، هنری، علمی، رسانه‌ای و دینی دعوت می‌شود با خلاقیت و دغدغه‌مندی همیشگی خود، پُررنگ‌تر از گذشته در صحنه حاضر بوده و نقش‌آفرین باشند. ✅ به همین منظور معاونت فرهنگی و اجتماعی دانشگاه زنجان در قالب ✨خیابان با ما- میدان با شما✨ از فعالیت‌های تبیینی-فرهنگی، آموزشی، میدانی، جهادی و حضور حماسی در گروه‌های مختلف دانشجویی-همیاری به شرح زیر حمایت می‌کند: 📍فعالیت‌ حضوری (حضور حماسی و جهادی در میادین و محله‌های شهر زنجان) 📍فعالیت مجازی (برگزاری کارگاه‌های متنوع آموزشی شامل نرم‌افزارهای تحلیل داده، نرم‌افزارهای آزمایشگاهی، مهارتی، درسی در تمامی مقاطع تحصیلی، هنری و برپایی نشست‌ها، پویش‌ها، یادواره‌ها و چالش‌های مختلف از قبیل ورزش و سلامت، شب شعر، قرآن و ادعیه، ...) 💢 دانشجویان عزیز در صورت اعلام آمادگی می‌توانند طرح‌ها و ایده‌های میدانی خود را به آیدی znu_ghorbani@ در ایتا ارسال فرمایند. پس از بررسی و تصویب نهایی طرح‌ها، مقدمات اجرایی در میادین شهر زنجان و همچنین بستر مجازی فراهم خواهد شد. ♻️معاونت فرهنگی و اجتماعی دانشگاه زنجان @Znu_farhangi

باد، قطرات ریز باران را به صورتم می‌کوبد. میله‌ی چوبی پرچم را توی دستم می‌چرخانم و سفت‌تر می‌گیرمش. سرما روی انگشت‌هایم می‌نشیند... توی دلم می‌گویم کاش دستکش می‌پوشیدم ... یاد شهید مجید رحیمی می‌افتم که توی مرز از سرما یخ زد. شرم می‌کنم از ضعفم برای این اندک احساس سرما ... هیچ وقت فکر نمی‌کردم، شب‌ها توی سرما و باران، با پرچمی بزرگ راه بیفتم توی خیابان‌های شهر... باد پرچم را بالای سرم برقصاند.. و من چشم بدوزم به اهتزاز پرچم‌های بسیاری که نشان سرخ الله در زمینه‌ای سفید، تنها امید و یاریگر ماست... من شاعرم و تاریخ نگار... قرار بود بنشینم پای بساط کلمه‌ها و انگشت‌هایم روی حروف بچرخد... قرار بود از شهید یوسف قربانی بنویسم.. از شهید پرویز عطایی.. شهید اباذر فیروزی شهید منصور سودی شعید سید حسین صادقی و شهید عبدالوهاب جعفری و شهیدانی که چهل و چند سال پیش برای سربلندی ایران جنگیده‌ بودند ... رسالت من نوشتن بود .. که نام و یاد قهرمان‌های تاریخ سرزمین‌مان از یادمان نرود... اما حالا انگار با همه‌ی شهیدان وطنم معاصر شده‌ام و رسالت دیگری دارم... رسالتی به بلندای نبرد حق و باطل... چشم می‌گردانم و تاریخ‌نگاران بسیاری را در آغوش مادرانشان می‌بینم که سال‌ها بعد، درباره‌ی عصر ما خواهند نوشت... از این ۲۶ روز مقدس که فردا خواهد شد ۲۷ روز مقدس و پس فردا ۲۸ روز مقدس و فردا و فرداهای دیگر ... شماره‌ی روزها و ماه‌های مقدس ما بیشتر خواهد شد ... من و مردمم، حالا خودِ تاریخ هستیم ... صدای همه‌ی شهیدان را می‌شنوم.. صدای همه‌ی حق گویان و حق طلبان را ... که وقت وقت ِ خیابان است... که دیر می‌شود اگر به تردید و اما و اگری... میدان را خالی کنیم... ... دنیای بعد از شهادت آن عالم ربانی و مرجع عالی‌قدرم.. دنیای بعد از رهبر شهیدم... دنیای امتحان ماست که اگر به قاتلینش مجال نفس کشیدن بدهیم، ما هم به مبتلایان روسیاهی تاریخ خواهیم پیوست... حالا من حالا ما.. چون قطره‌های پاک باران به هم پیوسته و در کنار هم، دریای خروشانی خواهیم شد که فرعونیان زمان را غرق خواهیم کرد. ✍یادداشتی از فاطمه شکوری از هنرمندان زنجان ✍فراخوان یادداشت ها و رونوشت ها از جنگ ✍کانون نویسندگان سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی زنجان @znuclop

زنجان امشب، شهری‌ست که بغضش را پشت گلدسته‌ها پنهان نمی‌تواند. شعله‌ای که بر جانش نشست، تنها دیوار و سنگ نبود، دل‌هایی بود که هزار سال است با نام حسین می‌تپند و هر محرّم، جانشان را در کوچه‌های همین شهر آویخته‌اند. حسینیه‌ی اعظم… امشب اما خانه‌ی آه‌ها و نذرها، صدای پاهای نذرکنندگان، اشک مادرانی که دخیل بسته بودند، و زمزمه‌ی مردمی که ایمانشان را بر دیوارهای همین حسینیه آویزان کرده بودند. ای شهرِ زخم‌خورده، دردت را می‌دانیم. تو بمان، حتی اگر چراغی خاموش شده باشد؛ تو بمان، که ما با اشک، با دعا، با دست‌های لرزان اما مصمم این ویرانی را دوباره از نو به نام عشق می‌سازیم؛ زنجان، سر بر خاک می‌گذاری اما بی‌تردید دوباره برمی‌خیزی ✍️ یادداشتی از مریم احمدی از زنجان ✍فراخوان یادداشت ها و رونوشت ها از جنگ ✍کانون نویسندگان سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی زنجان @znuclop

حسینیه‌ای که از دل خاکستر دوباره برمی‌خیزد حسینیهٔ اعظم زنجان، قلب تپنده‌ی ایمان در این سرزمین است؛ جایی که هر آجرش، با اشک و نذر مردمی مؤمن، جان گرفته. سال‌هاست صدای «یا عباس» از میان دیوارهایش برخاسته و آسمان زنجان را با نور دلدادگی روشن کرده است. اما شب‌هایی تاریک فرا رسید؛آنجا که دست‌های سیاه دشمن، اسرائیل و آمریکا، ناجوانمردانه بر پیکر این خانه‌ی ایمان تاختند. کتابخانه، دارالشفا، مهمانسرا و حجره‌های اطراف — زخم برداشتند، فرو ریختند، سوختند. اما ایمان مردم نه سوخت، نه فرو ریخت؛ ریشه در خاک و دل دارد، و دل را هیچ بمبی نمی‌لرزاند. پرچم سیاه حسینیه هنوز برافراشته است؛ در باد می‌رقصد، اما شکست نمی‌خورد. گویی فریاد می‌زند که اگر اینجا خاکستر هم شود، از میان خاک، عشق حسین(ع) دوباره خواهد برخاست — رفیع‌تر، پرشکوه‌تر، جاودانه‌تر. حمله‌ی دشمن شاید دیوارها را ویران کرده باشد، اما نتوانست ایمان را در هم شکند. این حسینیه، روایت زنده‌ی پایداری مردمی‌ست که با هر اشک، عهدی تازه با حسین(ع) می‌بندند. و روزی نه‌چندان دور، از همین خاک زخمی، حسینیه‌ای آبادتر برخواهد خاست؛ با پرچمی بلندتر و صدایی رساتر از «یا حسین» که بار دیگر، خاک زنجان را زنده خواهد کرد. 🏴لبیک یا حسین ✍ یادداشت ارسالی دکتر سیده مهری جوادی عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی ✍فراخوان یادداشت ها و رونوشت ها از جنگ ✍کانون نویسندگان سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی زنجان @znuclop