هنوز گردش چَشمی نبرده از هوشت که یاد خویش هم از دل شود فراموشت .

‌ [ یک عاشقانه کوتاه ] در این اتاق ، زمان ایستاده است . قابِ عکسِ رویِ میز ، آخرین تصویری است که از تو و من در کنارِ هم به یادگار مانده . لبخندِ تو ، گویی نوری بود که تمامِ زوایایِ تاریکِ وجودم را روشن می‌کرد ، اما حالا تنها سایه‌یِ سنگینِ نبودنت ، تمامِ خانه‌یِ خاطراتم را فرا گرفته است . بدونِ تو ، هیچ چیز سر جایِ خودش نیست . قهوه‌یِ صبح ، دیگر آن طعمِ آشنا را ندارد ؛ بویِ عطرِ همیشگی‌ام ، گویی در هوایِ خالیِ نبودنت گم شده است . حتی خنده‌هایِ عابران در خیابان ، دیگر مرا شاد نمی‌کند ؛ چرا که صدایِ دلنشینِ خنده‌هایِ تو ، تنها موسیقی‌ای بود که می‌توانست مرا به وجد آورد . اینجا، در این دنیایِ "منهایِ تو"، هر چه را که لمس می‌کنم ، بویِ تو را می‌دهد . انگشتانم بر رویِ بخارِ پنجره ، نامِ تو را می‌نویسند و با هر نفسِ سرد ، آن را در هوا محو می‌کنند . شعرهایِ عاشقانه‌یِ قدیمی ، دیگر معنایی ندارند ؛ چرا که واژه‌ها، بدونِ حضورِ تو ، تنها صداهایی بی‌مفهوم در گوشِ جانم هستند . شب‌ها ، وقتی آسمان پُر از ستاره می‌شود ، به دنبالِ تنها ستاره‌ ام می‌گردم ؛ همان ستاره‌ای که روزی ، در نگاهِ تو می‌درخشید . اما حالا ، آسمانِ شب ، خالی است . خالی از نورِ نگاهِ تو . و من ، در این تاریکیِ مطلق ، تنها با خاطراتِ گذشته ، شب را به صبح می‌رسانم . شاید روزی ، این دردِ نبودنت ، کمی آرام گیرد . شاید روزی ، بتوانم دوباره بخندم ، قهوه‌ام را با لذت بنوشم ، و شعرهایِ عاشقانه‌یِ جدیدی پیدا کنم . اما تا آن روز ، تا زمانی که جایِ خالیِ تو ، همچنان در قلبم فریاد می‌زند ؛ من ، "منهایِ تو" تنها یک سایه‌یِ سرگردان خواهم بود ، در کوچه‌هایِ بن‌بستِ خاطرات . به قلم ِ: عاشق ِ سرگردان ✍🏻 .

‌ الحب‌ أوله مطر وآخره وحل... ‌ «آغازِ عشق باران است و پایانَش گِل آلود.»

کاشکی بشه:)

لا طاقة لقلبي علی البعد، والله لا طاقة له! آقای امام رضای قلبم؛ قلب من توان دوری نداره نداره نداره نداره بخدا که نداره:)

میگه ک: کدوم لب عاشقت کرده لب دریا نمیشینی؟

در بزمِ جهان جز دلِ حسرت کشِ ما نیست آن شمع که می‌سوزد و پروانه ندارد...

تو بیا زنده بمانم ، بخدا شوخی نیست تو نیایی اجلم پیش قدم خواهد شد .

در من انگار کسی در پی انکار من است یک نفر مثل خودم تشنه‌ی دیدار من است .

اشکالی در کارِ دنیاس ک گریه رفعش نمی‌کنه .