ی حال خراب عجیبی دارم .

وحشتناک ترین موقعیت وقتیه که سریال ب احساسی ترین موقعیت رسیده و تو چون تنها نیستی باید خودت و محکم نشون بدی و حتی نم اشک گوشه چشمت نباشه .

و الان دچار حالت پروف عدم شدم🙂 .

ولی خب .

شاید وصال ما هم بشه شبیه گلای پرپر توی دست آرزو ؛ کی می‌دونه ‌.

:)

ديگه نمیشه شب توی‌كوچه زد زير آواز، يا می‌گن ديوونه‌ست يا می‌گن لاته؛ يكی‌ نمیگه دلش گرفته! .

همه چیز تا قبل از آگاه شدن قابل درک و بخششه . اما آگاهی ب مسائل مهم یک نفر و شوخی کردن باهاش حتی اگر مسائل جدی اون مسخره باشه معنی جز توهین ، یا اعتراف آشکاری که « ببخشید ولی اهمیتی نداره که این موضوع ذهن تورو درگیر میکنه» نداره .

در طینت ما جذبه ابرام نباشد خاریم و به دامان کسی کار نداریم .

ببخشید از اینکه انقدر بچه ام و سر این موضوعات مسخره و کوچیک بهم میریزم .