من؟ من سال‌هاست یاد گرفته‌ام تنها از میان روزها عبور کنم بی‌آنکه کسی نگران دیر کردنم باشد یا چشم‌انتظار خبری از من بماند. غیابم زندگی کسی را به هم نمی‌ریزد و بودنم چراغی را روشن نمی‌کند. من آزادی تلخی دارم، می‌آیم و می‌روم، بی‌آنکه ردی بر روزگار کسی بگذارم. و این، هم سبک‌ترین حس دنیاست و هم غمگین‌ترین..:)