دست به اسلحه، رو در رو، با آخرین توان و تا آخرین قطره خون جلوی سربازان شیطان جنگیدی و شهید شدی... و این گونه به سیدالشهداء علیه السلام لبیک گفتی... شهادت بر تو مبارک اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

چند روزی از شهادت #سنوار گذشته را نمی‌دانم. راستش این مدت مدام ذهنم بین موضوعات مختلف می‌رود و می‌آید ولی آن جملاتی که باید، ردیف نمی‌شوند. می‌دانید؟! یک جورهایی آخرین _به قول آدم‌های دنیای فیلم‌سازی_ سکانس زندگیِ شهید سنوار، یک صحنه‌ی ‌خارق‌العاده‌ست که هیچ کس جز خدا آن را کارگردانی نکرده. حالا کاری به حماقتِ آلِ سامری هم ندارم! که شدند عاملِ خدا در انتشارِ این صحنه‌ی بی‌نظیر. حماقت محض! راست گفته امام معصوم که دشمنان ما از حُمقا هستند... و سنوار، مردی که همه‌ی عمرش روی اعصاب شیاطین بوده و همه‌ی لحظه‌های زندگی‌ش را جنگیده؛ حتی توی زندان‌های مخوفِ جاندارانِ تلمودی کوتاه نیامده، کتاب نوشته، سه تا زبان خارجی یاد گرفته و همه‌ی لحظه‌های حبس را روی خودش کار کرده تا آدمِ قوی‌تری برای مبارزه با زامبی‌ها باشد؛ و این آدم یک پایانِ بی‌نظیر کم‌داشت که آن هم رقم خورد. دیده‌اید لابد؟! آن تکه‌چوبی که آخرین لحظات زندگی پرتاب می‌کند سمتِ کوآدکوپترِ صهیونیست‌ها. راست‌ش من را برده زمانِ رسیدنِ موسای کلیم، پشتِ نیلِ آرام. وقتی از همه‌جا و همه‌چیز جز خدا ناامید بود و قومش شاکی بودند که ما را به کشتن دادی! و موسی تکه چوبی به عنوان عصا در دست داشت و ایمانی عمیق به خدای بزرگ. موسی عصا انداخت به آب، آب شکافت، قومش از آب گذشتند اما لشکرِ فرعون در آن غرق شد...! فرعونیان را همین تکه‌چوب‌های به ظاهر بی‌فایده، به فنا داده...؛ تاریخ باز هم تکرار می‌شود، باور کنید... اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

یک «برو گمشو عددی نیستیِ» خاصی توی چوب پرتاب کردنِ شهید #سنوار به پهپادِ سامری‌ها بود که اثرش را دارد توی بند بندِ وجود مقاومت می‌گذارد... بچه‌های فلسطینی حالا سرِ کلاسِ خلاقیتِ بی‌نظیر شهید سنوار، درسِ جدیدی در مبارزه با گوساله‌پرستانِ سامری گرفته‌اند و همین طور که در عکس می‌بینید، دارند تمرینش می‌کنند! و این چشم‌ها و نگاه‌های معنا دار، تداومِ همان چشم و نگاهی‌ست که به خیال خام‌شان روی این دنیا و جنایت‌هاشان بسته‌اند! غافل از اینکه سنوار پژواک شده در هزاران و هزاران نفر مبارز دیگر... اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

با ما همراه شو تا آرزویی رو برآورده کنیم❤️ با توجه به اینکه یک عدد زوج خوشبخت و آبرومند که تقریباً ۷۵ سال از عمر با برکت خود را سپری می نمایند و هنوز در آرزوی زیارت حرم امام حسین (ع) می باشند خواهشمندیم بزرگواری نموده و ما را در این اقدام معنوی یاری رسانید . شماره کارت گروه جهادی سنگرسازان بی ادعا ۵۸۹۲_۱۰۷۰_۴۵۶۶_۳۵۲۶ ••••✾•🌿🌺🌿•✾••••  گروه جهادی سنگرسازان بی ادعا ‌‌@sangarsazanebieddeha

دروغِ انرژی درمانی و خالی کردن جیب مردمِ زودباور! #طنز اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

یادداشتی بر یک کتابِ تر و تازه ... 👇

از دو سال پیش که توی مدارس مختلف، جلسه و برنامه داشته‌ام، گاهی جور شده و «کی‌پاپ» را برای دانش‌آموزان دختر نقد کرده‌ام. البته نه آن طوری که احتمالاً الان به ذهن‌تان امده یا قرار بوده به ذهن‌تان بیاید! که بزنم به اصل و ریشه و همه‌ی حیثیت این فرهنگِ وارداتی کره‌ای را به باد فنا بدهم. در این جلساتِ هیچ وقت «کی‌پاپ» یک چیزِ کثیف و لجن معرفی نشده، همان‌طوری که چیزِ خوبی هم معرفی نشده. یعنی مبنای مباحث من توی این جلسات بر این قرار بوده که اطلاعات دقیق‌تری از پاپ کره‌ای به دختران نوجوان بدهم و آنها را در شناخت بیشتر این محصول فرهنگیِ پر طرفدار یاری کنم. همین! و بر خورده‌ام با عزیزانی که قبل از من رفته و پنبه‌ی کی‌پاپ را که نه، بلکه پنبه‌ی اعتبارِ مربی و معلمِ هدایت‌گر را زده بودند! جوری که دانش‌آموزِ نوجوان وقتی می‌فهمید می‌خواهم به حریم موضوعِ مودعلاقه‌اش وارد شوم، تقابل می‌کرد و دوست نداشت از ان صحبت کنم... به هر حال جلساتی که در مورد این موضوع داشته‌ایم جلساتِ خاص‌تری نسبت به معیارهای مرسومِ جلساتِ اینطوری برای نوجوانان بوده‌اند و سعی شده اطلاعاتِ بهتری به دختران داده شود؛ تا اینگونه استقلال شخصیتی انها در انتخاب یا عدم انتخاب و یا شاید انتخاب با حواسِ جمع‌تر رعایت شود. این نکته را نوشتم تا کتاب شرق‌گرایی را به شما معرفی کنم. این کتاب البته فقط مختص موضوع کی‌پاپ نیست و انیمه و تیک‌تاک را هم شامل می‌شود. اطلاعاتِ زیادی را هم به مخاطب نمی‌دهد؛ محور را شرق‌گرایی گذاشته و این سه محصول فرهنگیِ کره‌ای، ژاپنی و چینی را به چوب نقد کشیده و شما را به عنوان مخاطب با بخشی از ماجرای صادرات فرهنگی دولت‌های زرنگِ شرقی آشنا می‌کند. خواندنش هم خالی از لطف نیست انصافاً... #کتاب_بخونید اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

من دارم سر ریز شدنِ پیمانه‌ی غضب خداوند را به چشم می‌بینم! و ظلم و جنایت و رذالتی که حاصلش می‌شود این صحنه‌ها، که هزاران و هزارانِ آن را ما ندیده‌ایم، تمام خواهد شد. آن هم با فرود آمدن خشم خدا بر ظالمین... ولو به اندازه‌ی نفرت و انزجار قلبی، ولو به اندازه‌ی یک کلمه یا جمله، خودمان را از جبهه ناحق دور کنیم! و خدا در هم کوبنده‌ی ستمکاران است و روز نابودی‌شان نزدیک، به اذن الله... اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

سیرابیِ ملل متحد! را در ادامه بخوانید👇 @ALEF_KAF_NEVESHT

«سیرابی» برای ما به جز مزه‌ی خاصی که دارد، ممکن است معانی خاصی هم داشته باشد! و صرفاً سیرابی برای حداقل مردم ایران، یک غذای معمولی نیست. خورده‌اید دیگر؟ سیرابی! همان شکمبه‌ای که آدم معمولی‌های جامعه، مثل همه‌ی ما می‌شناسند و وقتی زیادی می‌خواهند این اسم ناجور را خوشگل کنند می‌گویند سیرابی! طبیعتاً مزه و همین طور مفهوم سیرابی قرار نیست با تغییر اسم و رسم فرقی کند؛ همان شکمبه است با همان شکل و شمایلِ ناجورش که سر همین کوچه محله‌های خودمان به این و ان هم می‌گویند! یعنی سیرابی شده یک فحش که بیشتر از همه انتظار شنیدنش را از آن کلاه‌ مخملی‌های سبیل از بناگوش در رفته‌ی دستمال یزدی به دست داریم. البته بیشتر توی فیلم‌ها! و فردا 24 اکتبر است که توی تقویم جهانی به عنوان روز جهانی «سیرابی» نامگذاری شده! البته نه تنها این نامگذاری خودش بوی سیرابی می‌دهد که حتی نحوه‌ی نامگذاری این روز نیز سیرابی‌طورِ ناجوری بوده! یک انگلیسیِ سیاستمدار به اسم «ساموئل پیپس» توی قرن 17 میلادی از سر کارش _که حتماً برنامه ریزی برای استعمار بیشتر کشورها بوده_ برمی‌گردد منزل و عیال محترم سیرابیِ خوشمزه‌ای می‌گذارد جلوی حضرتشان و چون زیادی به شکم وامانده چسبیده، در رمان زندگینامه خودش هم می‌نویسد و آدم بزرگ‌های دنیا همان روز را می‌کنند روز جهانی سیرابی! علی‌الحساب امیدوارم چندش بودنِ این موضوع توی نوشته‌ی من خودش را نشان نداده باشد؛ من فقط می‌خواستم بگویم اتفاقاً از آنهایی که این اسم را روی 24 اکتبر گذاشته‌اند و آن را جهانی کرده‌اند عمیقاً راضی‌م! می‌دانید چرا؟! دقیقاً همین 24 اکتبر روز جهانی «سازمان ملل متحد» هم هست! باور می‌کنید؟! و چه همزمانی جالبی واقعاً. سال روزهای زیادی دارد و بالای 350 روز امکان همزمان نشدن این دو روز با هم وجود داشته و دارد اما نقطه‌زن باید این دو مناسبت توی یک روز در تقویم جهانی بیاید! و من فکر می‌کنم اتفاقاً این دو روز باید با هم در تقویم لحاظ شوند. سیرابی و سازمان ملل! دو تایی‌شان چندش‌ند و بوی ناجوری می‌دهند! شبیه یک فحش هستند به انسانیت، فحش به عدالت و آزادی، به امنیت. به این حرف من هم رسیده‌اید اگر مخصوصاً معادلات جهانی یک ساله گذشته را رصد کرده باشید. اینکه نهایتِ عملکرد این سازمان در مقابل نسل‌کشی مردم فلسطین در حد «احساس نگرانی» است و نهایت عملکردِ رئیس این سازمان تماس گرفتن با نتانیاهو و جواب ندادن آن یابو به اوست! این اگر معنایش «سیرابی» بودن نیست پس چیست؟! این اگر «شکمبه» بودن معنی نمی‌شود پس چیست؟! حالا چرا ترانه‌ی بی‌تی‌اس در سازمان ملل را برای شما گذاشته‌ام؟! برای اینکه باور کنید اینجا سازمان ملل متحد نیست، بلکه «سیرابیِ ملل متحد» است! بله؛ اینجا جایی نیست که حقوق میلیون‌ها نفر آدم توی ان تامین شود، اینجا بوی سیرابی می‌دهد، معنای همانِ سیرابیِ کلاه‌مخملی‌ها را می‌دهد...! حالا بیایید یک بار هم که شده، این جا را همان طوری که هست ببینیم و با پسران آهنین همخوانی کنیم تا آنها توی «سیرابی ملل متحد» برقصند: من می‌خوام رقص رو موسیقی باعث شد من پیش برم چیزی نیست که بتونه مانعِ حرکت ما بشه، بله... بیایید برنامه‌های خود رو بشکنیم و درست مثل طلایی بودن زندگی کنیم و مثل ما احمق‌ها که می‌رقصیم، بچرخید و برقصید! اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

تهرانی‌ها دیشب و بعد از آمدنِ خبر فرار نتانیاهو به پناه‌گاه‌های زیرزمینی، تازه فهمیدند صدای ترقه‌های بیرون مال حمله اسرائیل بوده، نه عروس‌کشانیِ همسایه‌ها ...! اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT